Mijn museum van mislukte passies

Hoi, ik ben Josan en ik lijd aan een chronisch gebrek aan zelfbeheersing zodra er een nieuwe hobby aan mij gepresenteerd wordt.

Nee maar even, eigenlijk zou er een landelijke ruilbeurs moeten komen voor gestarte, aangebroken en onafgemaakte hobbyprojecten van ADHD’ers. Een plek waar je jouw stapel ongebruikte viltlapjes kunt ruilen voor iemands verlaten diamond painting. Het zou de perfecte oplossing zijn voor ons collectieve hobby-verzamelen en hobby-dumpen. Maar goed, ik ben waarschijnlijk niet de aangewezen persoon om die beurs te organiseren, want dat betekent dat je ook daadwerkelijk iets moet doen. Terug naar mijn hobby’s. Want hobby’s zijn er!

Mijn huis is veranderd in een soort ‘museum van mislukte passies’. Trek een willekeurige kast open en je vindt er restanten van een opgepakte hobby.

De hall of shame is indrukwekkend:

• Ik heb een Darth Vader ‘schilderen op nummer’ poster. Eigenlijk heb ik er drie. Niet omdat ik zo’n enorme Star Wars-fan ben, maar omdat ik drie keer vol enthousiasme ben begonnen, halverwege vergat dat hij bestond en vervolgens een nieuwe moest kopen omdat de verf compleet was uitgedroogd.
• Ik kocht een paar haakpakketten van schattige diertjes. Ik kwam tot pagina één van de instructies. Stap één alleen was al zo verwarrend dat mijn brein vastliep. Ik heb ze weggelegd voor ‘later’, wat in ADHD-taal gewoon ‘nooit’ betekent.
• Ik heb genoeg zelfdrogende klei om een compleet terracotta leger te boetseren.
• Twinmarkers van de Action. Punt.
• Ik heb al meerdere keren besloten een fitgirl te worden. Daar hoort een outfit bij. En een yoga mat. En gewichten. En…. Je snapt het punt. Ik ben niet fit.
• Ik heb minimaal 10 planners.
• Naast de fysieke bewijsstukken zoals mijn drie Darth Vaders, heb ik ook een digitale begraafplaats. Mijn Pinterest-bord “eten” telt 400 recepten die ik nooit heb gemaakt, ik heb 100 mapjes met foto’s van een dopamine-decor, mijn Apple Watch blijft vragen of ik mijn dagboek in wil vullen (wil ik niet) en mijn Duolingo-uil is waarschijnlijk overleden.

Mijn grootste hobby is niet het schilderen of haken zelf, maar het verzamelen van de potentie om iemand te zijn die schildert of haakt.

De dopamine-uitzondering

Maar tussen alle uitgedroogde stiften (ik heb élke kleur die bestaat) en de onafgemaakte projecten, is er één constante. Eén hobby die de ADHD-test wél doorstaat: 

Mijn moestuin.

Als je me vraagt waarom dit wel werkt, moet ik je het antwoord schuldig blijven. Ik weet het eigenlijk niet. De moestuin is geen ‘handig hebbeding’, niet knalroze, hij glittert niet en het is ook niet altijd makkelijk om succes te hebben. Maar toch is er iets dat mij enorm aantrekt. Voor mij is er niks mooiers dan een klein zaadje in de grond stoppen en dan zien dat daar een plant uitkomt. En dat de plant groeit en groeit en dat er een dan een tomaat aan komt. Een echte. Wonderlijk. 

Het fijnste is wanneer ik in de ochtend in mijn badjas, met struikhaar en een kop koffie in mijn hand door die tuin wandel. Ik doe dan helemaal niets productiefs. Ik sta er alleen maar een beetje dom te staren naar mijn plantjes. In stilte. Soms duik ik even weg voor de buurvrouw die door de schutting loert, om vervolgens weer terug te keren en dom te staren. Dat domme staren maakt me gelukkiger dan welke hyperfocus-hobby dan ook.