Maskers af

Maskers af. Is dat niet wat wij ADHD-vrouwen allemaal willen? Ik in elk geval wel. Kan ook oprecht jaloers zijn op Ilse bijvoorbeeld, die echt wel wat stappen op mij voor ligt. Hoe fijn is het dan dat je door het voorbeeld van anderen zélf ook makkelijker durft?

Ik ben dit jaar begonnen met coaching voor ADHD en emoties. Kan daardoor met de hand op mijn hart zeggen dat ik ontzettend veel over mezelf heb geleerd. Keihard aan mezelf gewerkt heb. In spiegels keek die zij en anderen in mijn omgeving me voorhielden.

Maar mijn masker, dat hield ik heel lang veilig op. Ik wist heel goed wat er aan scheelde. Waarom ik de dingen deed zoals ik altijd deed. Dat ik er niet blij mee was. Maar ik deed er geen reet mee. Mijn masker bleef veilig om achter te verschuilen. Aan de ene kant omdat ik gewoon niet wist hoe. Aan de andere omdat struisvogelpolitiek eigenlijk best goed werkt.

Door mijn coaching kan ik nu de diepere lagen aanraken. De emotie voelen die mijn angst en gedrag triggert. En durf ik steeds vaker mijn masker te laten zakken. Soms zelfs om het helemaal af te zetten.

Dat is echt niet altijd even makkelijk. Ik roeptoeter altijd dat patronen die je al dertig jaar hebt, niet zomaar afgeleerd zijn. Dat het tijd kost. En dat is ook zo. Maar volgens mij gaat het nog verder dan dat. Ik heb dertig jaar lang tegen mezelf en mijn brein gevochten. Nodeloze energie verspild aan mezelf constant aanpassen. Aan koste wat kost dat masker ophouden. Omdat anderen mij of dingen in mij afkeuren als ik dat masker afzet en echt mezelf ben.

Dat wil ik niet langer. Dus ik doe keihard mijn best om tegen die oude triggers in te gaan. Door een tussenstap te nemen en hardop te zeggen dat ik blokkeer, in plaats van zoals eerder, alleen maar te bevriezen en totaal dicht te klappen. Door heel kwetsbaar te zijn, door dan maar tegenover iemand te staan huilen. Door toe te geven wat er in mij gebeurt: dat ik bang ben dat iemand me veroordeelt, me niet goed genoeg vindt, me verlaat als ik mezelf ben. Of, het ergste voor mij: om iemand teleur te stellen. Zeg tegen mij dat ik je teleurgesteld heb en ik wil ter plekke, net als Harry Potter, verdwijnselen.

Maar goed, ik zei al dat ik af en toe dat masker durf af te zetten. Durf uit te spreken wat er in me omgaat. Dat lijkt voor een ander misschien heel klein, maar voor mij zijn het soms huizenhoge drempels die ik over moet. Want iemand kan wel zeggen dat hij blijft, het vraagt heel veel van mij om daar ook op te durven vertrouwen. Die dertig jaar maskeren he… En door vaak uit te spreken wat er in me omgaat, in de praktijk zie dat het allemaal zo erg niet is als het in mijn hoofd was, wordt het steeds een beetje makkelijker om dat masker te laten zakken en zelfs helemaal af te zetten. Dood en doodeng. Maar ik doe het toch!

Ik kan daarom oprecht zeggen dat ik trots ben op mezelf. Op de stappen die ik al gezet heb en die ik elke dag opnieuw weer durf te zetten. Omdat ik mezelf niet langer meer tekort wil doen. Mijn masker af wil zetten. En niet langer meer tégen mijn brein te werken, maar meer mét mijn brein. De filters eraf. Dit ben ik. En fuck it.

Dat is het volgende waar ik mee aan de slag ga. Want ik ben nog veel te vaak geneigd om in te houden. Om me achteraf te verontschuldigen als ik een stap naar voren deed. De leiding pakte op een moment dat ik het nodig vond. Dan moet ik ook durven blijven staan en niet

achteraf nog goedkeuring vragen aan een ander of het mijn plaats wel was om dat te doen, of vijftig keer sorry te zeggen omdat het eigenlijk een meeting was waarbij ik niet per se mijn mening hoefde te delen. Een ander heeft ook een rol in het verhaal.

Mijn rol is lang niet zo vaak zo negatief als ik denk. In tegendeel. Mijn automatische gedachte na dertig jaar masker op, na dertig jaar tegen mijn ADHD werken, na dertig jaar aangeleerd gedrag is altijd negatief. Ik was vast weer te druk, te luid, te snel, te aanwezig, te impulsief, you name it. Of ik was de reden dat iemand boos was, of teleurgesteld. Nee. Ik was dat niet. Ik was gewoon mezelf. Echt mezelf. En al was ik al die zogenaamd negatieve dingen wél, dan zegt dat lang niet altijd iets over mij en mijn waarde.

Ik ben me er heel goed van bewust dat mijn triggers niet volledig zullen verdwijnen. Sommige mensen zeggen dat ik daarom alleen maar aan symptoombestrijding doe. De diepere lagen niet aanpak. Echt hoor, mijn ADHD-alarm loeit keihard: onrecht onrecht onrecht onrecht!!!! Dat laat ik dan maar zo. Ik weet inmiddels wel beter. Ik heb aan ontzettend veel lagen gewerkt.

Een ander kan niet zien door welke lagen jij heen moet om je veilig genoeg te voelen je maskers af te zetten. Maar ik daag je uit: durf. Laat je masker zakken, durf het soms zelfs helemaal af te zetten. Wees jezelf. Jij bent niet “te”. Je bent helemaal goed zoals je bent.