Vakantie. Tijd om te vertragen, uit te rusten en vooral even helemaal niks te hoeven. Klinkt heerlijk. Toch? Nou… ik blijk daar dus niet per se heel gelukkig van te worden.
Deze zomer waren we met ons gezin op vakantie in Frankrijk. En als ik terugkijk, was mijn favoriete week zonder twijfel de week waarin we juist van alles deden. Wandelen, een kloof ontdekken, mountainbiken, kanoën, canyoning, dorpjes bekijken, op pad. Niet van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat trouwens. Mijn ideale vakantiedag bleek een vrij simpel recept te hebben: ’s ochtends iets doen, ontdekken of beleven en daarna lekker naar het zwembad.
Perfect. Voor mij en ook voor mijn gezin blijkt.
Ik hou van nieuwe dingen zien en doen. Van bewegen, spelen, ontdekken, lekker eten op mooie plekjes. Op vakantie komt het kind in mij naar boven dat denkt: ‘Oeh, wat is hier nog meer te beleven?’ En blijkbaar laad ik daarvan op.
Toen werd het echt heet
De tweede week van onze vakantie liep de temperatuur behoorlijk op. Te heet om veel te ondernemen. Dus we vertraagden vanzelf. Meer zwembad en strand. Meer hangen. Minder plannen. Minder beleven. Ook dat kan ik heus wel. Ik las een boek, dobberde in het zwembad of in de zee en deed rustig aan.
Maar ik merkte ook iets anders. Ik haalde er minder voldoening uit. En daar kwam toch een oordeel achteraan: Waarom vind ik dit eigenlijk minder fijn? Kan ik niet gewoon ontspannen? Sta ik altijd maar aan? Waarom moet ik steeds iets doen?
Een dag waarop we weinig hadden gedaan, kon zelfs een beetje voelen als… zonde. Ai. Want vakantie is toch juist bedoeld om uit te rusten?
Kan ik dan niet gewoon onstspannen?
Ik ben daar op vakantie een beetje op gaan kauwen. Want misschien heb ik ontspanning teveel gekoppeld aan weinig doen. Terwijl ik me tijdens die actieve eerste week helemaal niet gestrest voelde. Integendeel. Ik bewoog, ik ontdekte, ik verwonderde me, ik was lekker in de natuur. En daarna lag ik met veel plezier bij het zwembad. Een voldaan gevoel, echt genieten!
Misschien is dát wel de combinatie die bij mij past. De combinatie waarvan ik echt oplaad. En toch zit er een klein rafelrandje aan. Want waarom voelt een dag niks doen soms als een gemiste dag? Daar ben ik nog niet helemaal uit. Maar ik heb deze vakantie wel iets anders ontdekt.
Misschien gaat herstellen niet alleen over vertragen en bijkomen, maar ook over doen waar je van oplaadt. En dat hoeft dus niet voor iedereen een ligbedje, een boek en een lege agenda te zijn.
Dus misschien is de vraag niet alleen:
Waar kom ik van tot rust? Maar ook: Waar laad ik van op?
En hoe zit dat bij jou? Waar laad jij van op als je écht even vrij bent?
Lees hier wekelijks met onze gastbloggers mee. Ze schrijven over alle onderwerpen rondom ADHD. Een feestje van herkenning!
