Ik ga op vakantie en ik neem mee…

Deze zomer vliegen we naar Griekenland. Elf dagen zon, zee, strand en ontspannen. Even helemaal weg enzo. Voor een gemiddeld mens klinkt dat als de ultieme droom, maar ik weet dat veel van mijn mede-ADHD’ers nu denken: wat? Niets doen? Dat kan toch helemaal niet?

Correct. Opgebaard op een strandbedje liggen garen is absoluut niet aan mij besteed. Zonnebaden is met mijn RAL9010-huidskleur sowieso al een slecht idee. Het plan is dus dat Joey ontspannen aan het strand ligt, terwijl ik een vrachtlading aan ‘entertain-de-ADHD’er-speelgoed’ meesleep om mezelf te vermaken. Denk aan snorkels, duikbrillen en een e-reader vol boeken. Zonder dit zou ik stokongelukkig zijn. Voeg daar nog aan toe dat ik fysiek slecht om kan gaan met warmte, en ik vraag me oprecht af waarom we deze vakantie ooit hebben geboekt, maar toe maar. We hebben er zin in.

Het boeken zelf was trouwens het probleem niet. Dat is het bijzondere aan mijn brein. Waar ik in de snackbar compleet in paniek raak door de simpele vraag ‘frikandel of kroket?’, boek ik thuis op de bank met het grootste gemak een complete vakantie. Hotelarrangement, vluchten, sightseeing, etc; binnen no-time zit het strak in mijn hoofd. Dat vind ik dan weer heerlijk. Maar goed, een vakantie boeken is één ding. De weg er naartoe overleven is iets anders. Dat begint thuis al bij de koffer. Naast de handbagage hebben we er namelijk maar één… En die moeten we delen.

Joey (mijn vriend) is een overzichtelijke inpakker. Drie broeken, een paar shirts, z’n tandenborstel en één fles 12-in-1 shampoo dat tevens dient als gezichtsreiniger, bodywash, velgenreiniger, schoenpoets en verfafbrander. Mocht er iets vies worden dan wast hij het wel of hij koopt een extra shirts.

Mijn inpakstrategie bestaat uit twee weken van tevoren vol goede moed een keurig, gestructureerd inpaklijstje maken in mijn telefoon. Een fantastisch plan, maar in plaats daarvan gooi ik de dag van vertrek op gevoel en lichte paniek een halve kledingkast op een bult. Veertig jurken en 33 onderbroeken. Voor elf dagen. Want stel je voor dat ik plotseling drie keer per dag in mijn broek poep. Dat ik al sinds 1994 zindelijk ben, vergeten we voor het gemak gewoon even.

En net wanneer ik fysiek op die koffer moet gaan zitten om hem dicht te ritsen, slaat de ADHD-schoonmaakwoede toe. Want stel je voor dat we neerstorten? Dan kunnen onze nabestaanden natuurlijk geen vies aanrecht aantreffen. Dus sta ik een uur voor vertrek met een tandenborstel de keukenkraan te polijsten, terwijl Joey wanhopig mijn 33 onderbroeken strak staat op te vouwen om de vrede te bewaren en de koffer dicht te krijgen.

Als die koffer eenmaal dicht is, begint het logistieke spektakel. Joey en ik zijn bijna twintig jaar samen, maar op papier een totale mismatch. Hij heeft NAH (niet-aangeboren hersenletsel) en heeft behoefte aan rust, reinheid en regelmaat. (Zoals Nina daar prachtig over schreef). Ik daarentegen heb ADHD en weet niet eens hoe je ‘structuur’ schrijft. Gelukkig kenden we elkaar al voor zijn NAH, anders was het waarschijnlijk niks geworden. Dit zorgt voor een bijzondere dynamiek. Ik pieker vooral naar binnen: ben ik wel goed genoeg, word ik niet ontslagen? Joey herkent dat totaal niet, maar piekert naar buiten: komen we wel op tijd?!

Het helpt natuurlijk niet dat hij verkering heeft met een beruchte laatkomer. Zodra een vakantie in zicht komt, is zijn hoofd één groot logistiek alarm van te laat komen. Te laat bij de parkeerplaats, te laat bij de gate, te laat bij de huurauto. Tel daar bij op dat we vliegen vanaf een Duits vliegveld, waardoor hij al een gigantische cultuur- en taalbarrière voor zich ziet. Hij vergeet voor het gemak alleen even dat z’n partner – ik dus – gewoon een Duitse is.

Omdat Joey door zijn NAH de neiging heeft het overzicht kwijt te raken, heb ik de hele reis strak gepland. En omdat ik een fantastische vriendin ben, heb ik overal slim twee uur extra speling tussen gebouwd. Het logische resultaat? Wij zitten straks waarschijnlijk elf uur vóór onze vlucht al op dat Duitse vliegveld te wachten.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat we op onze bestemming daadwerkelijk kunnen ontspannen. Dat ik lekker boeken kan lezen en mijn speelgoed kan uitstallen op het strand, terwijl Joey zijn welverdiende rust pakt. En vooral dat er niet straks iemand naast me op het strand zit te zweten omdat we over drie uur ‘op tijd’ moeten zijn voor de georganiseerde dolfijnentrip.

We gaan het zien op Rhodos. Als we het vliegveld halen, tenminste.

Edit: we hebben het gehaald!