Kunnen wij ADHD’ers alleen gelukkig zijn als we onze passie vinden?

Maar.. toch hebben wij ADHD’ers hem denk ik keihard nodig. Een hyperfixatie die langer dan een week duurt. Een onderwerp waardoor je jezelf keer op keer in een hyperfocus kunt verliezen. Waar je drie weken volledig in kunt verdwijnen, maar er toch energie van kríjgt!

De bore-out is onze grootste vijand
Een aantal jaar geleden zat ik er middenin. Mijn studie kwam ik prima door. Iedere 8 weken een nieuw vak of een nieuwe paper om te schrijven, met weer een nieuw onderwerp waar ik mijn tanden in kon zetten. Genoeg voer voor mijn brein!

Maar.. zodra ik in loondienst ging, begon de ellende 😜 ik deed ineens maanden achter elkaar hetzelfde werk. Ik startte in een accountmanagement functie in de zorg, met best een hoop afwisseling en mogelijkheden om mijn eigen functie vorm te geven. Maar toch.. voelde het na een paar maanden als iedere dag hetzelfde trucje. Geen dopamine shotjes meer dus!

En wat ga ik doen als ik iets niet leuk genoeg vind?
Dan ga ik als een echte ADHD’er… uitstellen. Juist! Uitstellen to the max. Of tenminste.. uitstellen klinkt alsof het iets is dat we bewust doen, en dat is het niet. Ik kan me er gewoon met geen mógelijkheid meer toe zetten, totdat ik het zó lang heb uitgesteld dat ik echt niet meer anders kan.

Vanaf dat punt kom ik weer in mijn vicieuze cirkel terecht
Hoe vaker ik er mee weg kom dat ik mijn werk heb uitgesteld, hoe lánger ik het ga uitstellen. En ja.. meestal fix ik het wel weer omdat ik als het eenmaal móet, in 3 uur tijd werk verzet wat een ander misschien in 3 weken doet.

Problem solved zou je denken? Nou nee dus, want het gaat gepaard met een heuleboel stress. En angst om door de mand te vallen, of om het tóch niet op tijd af te krijgen. En schuldgevoel naar degene waaraan ik deze deadline beloofd had en die nu tot het allerlaatste moment zit te wachten, waardoor ik alsnog keihard ga overdeliveren en over mijn eigen grenzen ga.

En voor je het weet, zorgt die bore-out er voor dat je gewoon keihard in een burn-out zit
Of net níet, in mijn geval. Iedere keer trek ik nét op het laatste moment aan de noodrem, maar toch; te laat. Want mijn zenuwstelsel is dan alweer volledig overprikkeld. En gedwongen rust is de enige remedie.

Toen dit patroon zich een paar keer herhaald had, zat ik 11 jaar geleden overspannen thuis. Drie weken gedwongen rust, waarin de vaatwasser uitruimen al voelde als teveel op één dag.


Maar die gedwongen rust had wel een voordeel
Ik had weer eens tijd om na te denken over hoe ik op dit punt beland was. Vond ik mijn werk eigenlijk nog wel leuk? Was ik hier beland door een reeks bewuste keuzes, of door een reeks toevalligheden?

Het kwam neer op het laatste, ik was van de ene de andere functie ingerold. Met de focus steeds meer op sales. Iets waar ik goed in ben, maar weinig voldoening uit haal.

Tijd om het roer om te gooien!
Na een paar maanden rust, wist ik precies waar ik behoefte aan had. Meer creativiteit in mijn werk, en oprécht mensen verder kunnen helpen. Niet om zoveel mogelijk geld aan ze te verdienen.

Ik maakte een tof opvallend cv voor mezelf waarmee ik meteen een parttime baan binnen hengelde bij Douwe Egberts; met genoeg ruimte om daarnaast nog iets voor mezelf op te starten.

Little did I know.. dat was de start van mijn ondernemersreis
Een paar weken later was mijn bedrijf CV Atelier een feit, wat startte als hobby. Ik kon schrijven, ontwerpen, en andere mensen helpen om óók hun droombaan binnen te halen.

Ik had helemaal MIJN DING gevonden. In ieder cv kon ik mijn creativiteit weer kwijt en ik was daar zó enthousiast over, dat de opdrachten als vanzelf binnen kwamen rollen. Na een jaar kon ik mijn baan opzeggen en ging ik fulltime ondernemen.

Ik bleek een geboren ondernemer te zijn, en dat geldt voor een heleboel ADHD’ers
Het grootste voordeel? Je bedrijf past zich aan aan jou, in plaats van andersom! Iedere creatieve brainfart kun je direct uitvoeren. Zo rolde ik het ene na het andere business idee uit en ben ik inmiddels toe aan mijn 4e bedrijf. Met één rode draad; andere mensen helpen om te doen wat zij fantastisch vinden en daar zoveel mogelijk lol mee te hebben 😁

Je werkt wanneer je in een flow zit, en rust wanneer je dat nodig hebt. In theorie dan, in de praktijk loop ik als een enthousiaste puppy rond te rennen tot ik er weer (bijna) bij neerval 🤣

Maar liever bijna neervallen doing something I love, dan van verveling
Want dat aanstekelijke enthousiasme is nog steeds mijn gouden ingrediënt, en ik denk dat dat voor alle ADHD’ers geldt. Als jij iets doet waar je knetterenthousiast van wordt, zit je keer op keer moeiteloos in een hyperfocus.

Hoe je daar dan je werk van maakt? Dat is weer een verhaal voor een volgende keer 😉

Maar ik ben benieuwd; hoe enthousiast word jij nog van je werk?