‘Hoe krijg je het toch weer voor elkaar”.
Ja, als ik dat eens zou weten dan had ik het waarschijnlijk voor die tijd al proberen te voorkomen. Naïef is mijn tweede naam. Nee oké, ik lieg. Ik heb geen tweede naam, maar naïef had best leuk kunnen zijn! En nog belangrijker: Erg passend ook.
Ik flikker mezelf altijd in benarde situaties. Ik hoef er niet eens moeite voor te doen of er bij na te denken. Als mensen me vragen hoe ik het voor elkaar krijg, is mijn antwoord: ✨ik trek het aan✨.
Niet om op te scheppen ofzo… Maaaaaaar ik hoef echt geen moeite te doen om in ongelukkige situaties te komen. Jaloers?
Hebben we elkaar een week niet gezien of gesproken? Dan heb ik weer een nieuwe romcom voor je klaarstaan met de titel: DRUKTE MET CHER. Een boek wat je er bij pakt en niet meer weglegt, een boek vol humor, maar ook tranen.
Eén rit en zes botbreuken verder.
Mijn grootste flex was toch altijd wel dat ik in al mijn lompheid nog nooit een zielig botje in mijn lichaam had gebroken. Dit veranderde drastisch toen ik van het een op het andere moment mezelf als gek verklaarde omdat ik al een aantal weken ziek in bed lag. ‘Je praat het jezelf aan’, speelde er telkens door mijn hoofd. En hoe vaker ik het hoorde hoe sterker de overtuiging was.
Dus ik besloot met een ziek lichaam de dingen te doen die ik normaal gesproken ook zou doen: PAARDRIJDEN. Nou ten eerste, ik rij normaal gesproken geen paard. Ik had vroeger een pony en reed wedstrijden, maar had in zeker tien jaar al niet meer op de rug gezeten van zo’n prachtig edel wezen. Waarom ik besloot dit nu ineens wel te doen? God mag het weten.
Een ritje en zes botbreuken verder lagen we aan de morfine op de EHBO. Met mijn lolbroek en grapjas, want zo goed werkte die morfine wel. Ik kon geen kant op, mijn hele lichaam deed pijn, niet heel gek als je beseft dat ik 2 ribben, 1 sleutelbeen en 3 ruggenwervels had gebroken.
Ik had naar mijn gevoel moeten luisteren (en naar mijn moeder) toen ik zei dat ik te ziek was om te paardrijden.
Meer ellende.
Die keer dat ik gedrogeerd werd wist ik al van tevoren: deze club moet ik niet binnen stappen. Er hangt een rare sfeer hier en ik ben niet comfortabel.
Toch deed ik het. Toen ik in de ambulance lag en een gezette, kale man boven mij hing om mijn naam en geboortedatum te vragen, wist ik: Ik heb het verpest. Ik had naar mijn eerste gevoel moeten luisteren. Ik vertrouwde de club niet, vertrouwde de opkomst niet en besloot toch naar binnen te gaan. Dit zijn overigens de enige vage herinnering die ik nog heb van die avond.
Toen ik 14km wou skeeleren, met 0 ervaring en skeelers die te groot waren, wist ik van tevoren: Misschien moet je toch wat kleiner beginnen, het opbouwen, rustig aan doen.
Maar toch deed ik het niet. Toen het bloed aan mijn sokken kleefde, ik niet meer wist hoe ik thuis kwam en in een of ander dorp was beland, wist ik: ik naar mijn eerste gevoel moeten luisteren. Uiteindelijk was mijn moeder mij reddende engel die mij heeft opgepikt. De blaren waren zo heftig dat ik een week niet kon lopen.
Dopamine-boost.
Nu we wat jaren verder zijn kan ik dit impulsieve en naïeve gedrag verklaren. Het komt namelijk door een dopamine te kort. Een stofje die we nodig hebben om verleidingen te weerstaan. Daarvoor hebben we een “quick fix”. Iets wat je een tijdelijke dopamine-boost geeft, maar later nadelige effecten zal opleveren, zoals ik doe wanneer ik weet dat iets spanning of sensatie geeft. Meer van deze dingen zijn: Drugs, alcohol, social media, internet, gamen, shoppen, ruzie maken en ga zo maar door.
Lesje van juf Cher: Gelukkig kunnen we dopamine ook uit voeding halen. Ik laat toevallig hier een pdf’je achter.. gewoon.. voor het geval dat. Doe er je voordeel mee!
Ik pas mijn voeding in elk geval wel een beetje aan, zal wat extra dopamine tot me nemen, want als ik zo door blijf gaan kom ik straks niet eens meer toe aan het einde van mijn romcom! En zeg nou eerlijk, dat zou zonde zijn toch?
