“Gezien jouw leeftijd en gezien dat de ADD die je al je hele leven hebt, maar pas nú klachten geeft, zou je best wel eens in de overgang kunnen zijn.”
Ik denk dat ik mijn psycholoog aangekeken moet hebben alsof hij gek geworden was. Overgang? Ben je gek joh. Ik ben 43! Dat is toch veel te jong voor de overgang?! Maar nu ik bijna een jaar later terugkijk op de eerste gesprekken rondom mijn ADD-diagnose, moet ik zeggen dat hij gewoon gelijk had.
De diagnose ADD was meer een bevestiging van wat ik al dacht. Maar die van de overgang (de periode voor en na de laatste menstruatie die wel tien jaar kan duren), die vind ik een stuk minder leuk. Want ik voel me veel te jong voor die stomme overgang! Ik heb er net zoals veel anderen een beeld bij dat echt beperkt is: je dijt uit rond je taille, bent sexueel gezien niet meer aantrekkelijk maar een oude vrouw én je krijgt opvliegers. Nou ik kan je vertellen: ik heb ontzettend veel klachten van die overgang, maar opvliegers heb ik dus niet.
Waar ik dus wél last van heb: (over)vermoeidheid, slecht om kunnen gaan met prikkels, concentratieproblemen, foggy brain, opgejaagd gevoel, geen zin in sociale activiteiten, stemmingswisselingen. Het ene moment ben ik blij, het volgende kan ik zomaar uit het niets intens verdrietig zijn. En degene die het heftigste is: depressieve gedachten die zich opstapelen en van kwaad tot erger gaan. Ik herken mezelf gewoon niet meer!
Truus – weet je nog van mijn vorige blog? Truus draait zoveel uren dat ze bijna in een burnout belandt. En ik had het gevoel dat ik mezelf aan het kwijtraken was en ik wilde weten of het toch niet héél misschien, het zal wel niet, tóch weten of het overgang zou kunnen zijn. Geheel in ADD-stijl ging ik lekker in hyperfocus op onderzoek uit. Kwam via een podcast uit bij het H3-netwerk van onder andere Dr. Sandra Kooij die je kent van De Dopamina’s podcast. Mijn favoriete aflevering trouwens die je echt moet luisteren als je dat nog niet gedaan hebt!
Ik maakte een afspraak bij mijn huisarts, liet het uitgeprinte stapeltje met artikelen over ADHD en de overgang natuurlijk op de keukentafel liggen, maar ook zonder zou ik haar wel even overtuigen. Een half uur later zat ik totaal verbouwereerd weer aan mijn eigen keukentafel. Met een verwijzing naar de POH in plaats van een aanpak tegen mijn overgangsklachten.
Tja. En dan word ik kinderachtig bokkig en regel ik het zelf wel. Afspraak met een overgangsconsulente geboekt en samen met haar een plan gemaakt om met de hormonen aan de slag te gaan. De POH ook overtuigd (ze opperde het zelf al aardig snel….) en op de barricades om met mijn huisarts te praten. Nog even op vakantie en daarna aan de slag.
En op vakantie ging het dus he-le-maal mis. Door mijn spiraal word ik niet meer ongesteld, maar ik heb nog wel een cyclus, die ik op verzoek van de overgangsconsulente bijhield. En wat bleek: einde cyclus was de reden van de ellende. Ik sliep slecht, was erg snel overprikkeld. Maar vooral: gedachten die zwarter waren dan zwart. Ik heb in mijn leven best wat meegemaakt in grofweg 10 jaar tijd: moeder geworden van een chronisch ziek kind dat ziekenhuis in, ziekenhuis uit ging, een transplantatie kreeg en uiteindelijk overleed toen hij 4,5 jaar oud was. Met een baby van pas 5 maanden oud toen haar broer overleed, een relatiebreuk vlak daarna, toch weer bij elkaar, huwelijk (want hey, als we dit aankunnen kunnen we alles aan), nog een kindje, naar uiteindelijk een scheiding, depressie, burnout… afijn. You get the idea. En met dit alles heb ik om kunnen gaan, dankzij therapie en familie en vrienden. Ik ben best wel sterk en mij krijg je wel op de knieën, maar ik kom er altijd weer bovenop.
Nooit maar dan ook nooit heb ik suïcidale gedachten gehad. Tot deze vakantie. Toen ik in tranen zat, in totale paniek. Doordat Truus zo’n bitch was dat ik overtuigd was dat ik faalde in het enige waar ik in mijn leven goed in ben, namelijk moeder zijn. En dat ze maar beter af zouden zijn zonder mij. Totale waanzin en ik ben me de teffes geschrokken. Mijn kinderen en de vrienden met wie ik was óók. Ik was zo blij dat ik niet alleen was, want ik was bang voor wat er anders zou kunnen gebeuren En tegelijkertijd schaamde ik me zo dat ze de allerzwartste versie van mij zagen. Voor mijn gevoel verpestte ik voor iedereen de vakantie en was dusdanig overprikkeld dat het voelde alsof je naalden in me stak als je me alleen maar aanraakte. Ik was zover heen dat ik niks meer kon met alles wat ik in therapie geleerd had. Doodeng.
Na terugkomst zat ik snel bij de huisarts die ook schrok. En nu goddank wél doorpakte. Ik kreeg een nieuwe spiraal met daarnaast ook de pil voor oestrogeen. Zonder stopweek, want de hormonen moeten stabiel blijven. 3 maanden proberen en dan evalueren. Na 2 weken merkte ik al verschil. En nu, na een week of 6, is het resultaat dat ik nul komma nul depressie meer heb. Ik voel mezelf terugkomen – al is het soms wat wiebelig door die cyclus. Ik ben er dus nog niet, maar het gaat een stuk beter.
Want alsof ADHD alleen nog niet genoeg is, gaat die hormoonhuishouding bij ons ADHD’ers anders. Als ADHD’er heb je een lager dopamineniveau, dat gelinkt is met bijvoorbeeld oestrogeen. Beide zijn cruciale bouwstoffen in je lijf. Tijdens de overgang dalen die levels bij vrouwen. En, you guessed it, bij vrouwen met ADHD wordt het dan kritiek. Een grote reden voor een late diagnose zoals bij mij het geval was. Dankzij mijn medicatie heb ik mijn ADD nu wel redelijk onder controle, maar mijn andere klachten niet, omdat mijn oestrogeen dus ook te laag was.
De cijfers liegen er niet om. Dus herken jij iets van mijn verhaal, bel je huisarts! Er is wat aan te doen. Echt.
Ik heb trouwens wél het idee dat doordat mijn hormonen anders zijn nu, ik ook anders reageer op mijn medicatie. Ik vlieg ongemerkt ontzettend makkelijk in hyperfocus. En dat is handig soms, maar te vaak is best wel uitputtend. Dat wordt dus weer een tripje naar de huisarts….
18 reacties
Zo, zo, zo herkenbaar allemaal. Ik ben 43 en afgelopen vakantie was de druppel. Alsof er een tornado door mijn lijf raast en het dondert in mijn hoofd. Sinds een paar weken vallen de inzichten als “kwartjes” (understatement ;), want goud waard, in the end). Ook Sandra Kooij als klokkenluider gevonden hi hi van exact deze combi door vroegtijdige overgang (en idd ouderwets imago “opvliegers voor 50-plussers die niet meer ongesteld worden) en daardoor ‘door de mand vallen’ met wss ad(h)d. Ook full focus alles gaan bingelezen en -luisteren, inmiddels bij huisarts geweest en mijn job is nu: met terugwerkende kracht onderbouwen van inzichten H3-netwerk enzo (omdat reactie HA was dat hormonen/overgang niet(s) met ad(h)d te maken had. En dan nu zoveel onderzoek willen doen om (overlevingsmechanisme perfectionisme/faalangs gaat ‘aan’).. 🤪 Hulde voor je rake hashtag onder je teamlid-uitleg 🙂 waardoor ik al deze herkenbare reacties op jouw treffende blog lees! 🙌🏼
haha Wendy, heerlijk herkenbaar jouw reactie. Hopelijk heb je je huiswerk inmiddels af (excuses voor mijn late reactie…..) en heb je stappen kunnen maken om die tornado te laten stoppen tot hoogstens een windvlaag op bepaalde dagen van de maand 😉
Bedankt voor je verhaal, hier weet ik sinds mn 37e dat ik vervroegde overgang heb, na lang traject van eiceldonatie 1 gezonde jongen van 9, door postpartum depressie een lange burnout gehad en weet sinds vorig jaar pas dat ik adhd heb. Nu aan drks via mn HA en bio-identieke hormonen via de gyn, maar wat ik lastig vind is dat niemand van beide iets afweet en ik weet ook niet meer wat ‘normaal’ voelen is…
Wat naar voor je Anne dat je dat niet meer weet. Ik weet niet zo goed wat ik zeggen kan, omdat juist op het vlak ADHD en overgang nog zoveel vragen zijn. Dikke knuffel dat je je door de drks en de hormonen in elk geval ‘stabiel’ voelt. Want die enorme pieken en dalen, daar word je zeker niet beter van.
Ah Flo, wat fijn dat jouw huisarts meteen overtuigd was! Hopelijk krijg jij je hormonen ook snel weer een beetje op orde. Die donkerste dagen zijn echt verschrikkelijk.
Liefs voor jou 🩷
Bi-zar. Ik had dit verhaal kunnen schrijven. Over de diagnose ADD dan, en al deze klachten. Deze zomervakantie was de druppel. Ik kon niets meer in de week voor mijn ongesteldheid die ook nog eens dagen op zich lieten wachten… Donkerste dagen ever. Dus naar de huisarts. Ik heb nu een doorverwijzing (mijn huisarts was gelukkig meteen overtuigd, had m’n H3 praatje ook al klaar) naar een gynaecoloog werkend bij vrouwenexpertise centrum, en dit te lezen bevestigd mijn vermoedens alleen maar meer. Dank voor je verhaal. Ik word deze maand 43, en ik dacht, ze zien me aankomen.
Oef, das niet niks. 😟
Ik had ergens al gelezen over ADHD en de overgang en jouw verhaal sterkt me om hier gelijk werk van te maken als mijn diagnose er is.
Wordt over een paar weken 41, maar aan jouw verhaal en de reacties te lezen kan het zomaar ineens zover zijn. 😳🙈😅
Dank je wel voor je verhaal. ❤️
Dank je wel!
Wat bedoel je precies met “kan het zomaar ineens over zijn?” Het kwartje valt bij mij even niet 🙈
Groetjes Nienke
Wat goed dat jij dit onder de aandacht brengt. Want niemand weet toch dat ADHD en te laag oestrogeen dit kan veroorzaken! Wat heftig! Ik hoorde het in de podcast van Ilse van alle dagen DRKS voor het eerst.
Ik moet mijn diagnose nog krijgen, maar ik weet het antwoord eigenlijk al. En als die diagnose valt, dan ga ik dit direct ter sprake brengen. Bedankt voor je openheid!
Jij bedankt voor je lieve reactie.🩷
Heavy shit dit hoor…! Maar ik vind het zo fijn dat je erover schrijft! Want voor het grootste deel héél herkenbaar, en dus moet ik er toch ook maar eens iets mee. Vooral het (slecht) slapen begint me op te breken… Er gaat nog veeeeeel meer om in mijn hoofd nu, maar ik krijg de woorden er nu even niet goed uit. Dus laat ik het maar bij: wat heb je een fijne schrijfstijl, wat fijn om te horen dat het nu een stuk beter met je gaat en super bedankt voor je openhartige verhaal! Keep up the good work Nienke! x
Dank je wel! 🩷 Slecht slapen is killing, want daardoor kun je gewoon echt minder hebben gedurende de dag. Wat mij helpt is elke dag rond 8 uur in de avond 1mg melatonine nemen. Hierdoor word ik vroeger moe en slaap ik sneller in. Wie weet werkt dat voor jou ook? Of doe je dat al lang en lach je me nu uit 😅
Poeeee wat heftig Nienke, wat intens dat je eerst zo diep moest gaan voor je de juiste hulp kreeg, maar fijn dat je nu op weg bent 🙂 ik heb toevallig zelf ook van de week zitten Googlen naar de symptomen want ik maak me er ook wel echt een beetje zorgen over als ADHD vrouw. Ik wil goed voorbereid zijn als ik de eerste symptomen merk zeg maar. Dus dankjewel weer voor deze blog ❤️ en heel veel sterkte met de zoektocht naar de juiste ‘cocktail’ aan medicijnen!
Dank je wel Paulien! Ik duim voor je dat jij bij de lucky few hoort die geen klachten ervaren 😉
Hoi Nienke,
Wat een hele fijne blog om te lezen, toevallig had ik het hier vanmorgen met mijn vriendin over en die adviseerde me toch wel naar de huisarts te gaan. Want ja, sinds een driekwart jaar nu diagnose adhd, vermoeden van autisme en alle opvliegers en overgangsklachten trek ik het niet meer, ook nog eens in therapie met een depressie, tel uit je wi..verlies. Dus voor morgen een afspraak bij de huisarts staan. Want ja, ik dacht ook… Ben pas 42, kan toch nog niet in de overgang zijn… Dus dank, voor deze blog…
Wat goed dat je aan de bel trekt Sabrine! Hopelijk heeft de huisarts aandacht voor jouw klachten. Laat je niet zomaar met een kluitje het riet in sturen en ga op de barricade voor jezelf! Succes morgen!
Ach lieve lieve Nienke. Wat ontzettend naar om te horen dat je zo diep hebt moeten gaan om de hulp te krijgen die je nodig had. Het is echt bizar hoe weinig aandacht en begrip er is voor een (vroege) overgang. Zelf ben ik dit gevecht ook aan het voeren momenteel.
Dank je wel voor het delen sterke, dappere vrouw en wat fijn om te horen dat je het diepste van het dal achter de rug hebt. Dat je dagen vanaf nu alleen maar lichter mogen worden… ❤️❤️❤️
Dank je wel Tessa, wat een lieve reactie.