Van kleins af aan hoor ik er al nèt niet bij. The odd (wo)man out. Ansje Anders.
Vanaf de zijlijn naar binnenkijkend bij de ‘normale’ mensen. Ik was net iets gevoeliger dan de anderen. Net iets slimmer. Dacht na over dingen waar anderen zich niet mee bezig hielden. Ik was hyperalert en kreeg hierdoor alles mee. Extreem perfectionisme zorgde er niet alleen voor dat ik zelf geen fouten mocht maken, ook de kinderen in de klas wilde ik daar voor behoeden. En dus probeerde ik ze te ‘helpen’ (wat voor hun uiteraard als extreme bemoeizucht voelde), met het nodige pestgedrag tot gevolg.
Ook op het werk zorgde ik voor de nodige wrijving. Ik was nét iets eerlijker (hello oversharing!) en net iets directer. Mijn humor was net iets grimmiger, met net wat meer zelfspot. Wederom dacht ik net iets sneller dan anderen (praten overigens ook 😉 ), waardoor ik de zinnen van een ander afmaakte en ik antwoord gaf op vragen die niet voor mij bedoeld waren.
Stempelkaart
Al vrij jong kreeg ik het stempel ‘hoogsensitief’ opgedrukt als reden voor mijn anders-zijn. In de hoop anderen niet tot last te zijn, paste ik me zoveel mogelijk aan. Het gros van mijn symptomen begroef ik dan ook diep onder de oppervlakte. Alle klachten waar ik op latere leeftijd tegenaan liep, werden onder ‘overspannen’ geschaard. Pas recent ben ik op het spoor van ADHD gekomen als mogelijke achterliggende oorzaak. In september start dan ook mijn diagnose-traject, op zoek naar een ‘ADHD-stempel’.
Hoe meer ik las over ADHD, hoe meer ik overtuigd raakte dat dít het is. Hierdoor pas ik er telkens net niet bij. Inmiddels volg ik meerdere accounts over ADHD en alles wat ik zie resoneert op zo’n diep niveau! Bijna dagelijks bekijk ik wel een filmpje die me tot tranen toe roert, omdat ik me eindelijk gezien en begrepen voel.
En dus stak ik mijn hand op toen Ilse gastbloggers zocht, ookal start mijn diagnosetraject pas in september. Het kan haast niet anders dan dat het ADHD is, wat mij zo veel mooie dingen brengt en mij tegelijkertijd zo tot wanhoop drijft. In dat geval kan ik als blogger een bijdrage leveren op het gebied van begrip en zelfacceptatie bij mensen die, net als ik, altijd hebben gedacht dat er iets mis met hen was. Ik was dan ook mega trots dat ik bij de eerste selectie zat!
Imposter syndrome
En daar was ‘ie ineens. Het oude, bekende ‘imposter syndrom’. Ineens werd er met heel Facebook, Instagram en LinkedIn gedeeld dat ik niet alleen denk ADHD te hebben, maar óók nog eens denk er genoeg verstand van te hebben om erover te bloggen. What was I thinking? Wie denk ik wel niet dat ik ben? Wauw, die was confronterend, want ik dacht eigenlijk dat ik na jarenlange therapie en soulsearching al een heel eind was gekomen op dit stuk. De driver achter al het perfectionisme, het continu te harde werken en overspannenheid op overspannenheid. Wat als ik niet goed genoeg ben? Wat als ik niet grappig, chaotisch of boeiend genoeg ben? Wat als ik niet ‘ADHD-genoeg’ ben om een diagnose te krijgen?
Gelukkig kwam al vrij snel het besef: ik heb geen diagnose nodig om te bevestigen wie ik ben. ADHD of geen ADHD, blog of geen blog, likes of geen likes; ik bén al goed genoeg. Dat bijdehante en snelle denken maakt dat ik nu mag bloggen bij De Dopamina’s. Ik bedoel, hallo! Veel meer status dan dat wordt het niet. Deze zoektocht en de bijbehorende onzekerheid, juist dát is waar ik anderen mee kan helpen. Bijna 40 en een ADHD-diagnose krijgen: now, that’s a midlifecrisis waiting to happen ;-).
Ik zal hier in alle eerlijkheid gaan delen waar ik tegenaan loop tijdens en na mijn diagnose-traject, dus stay tuned! Enneh, sorry voor alle keren dat ik door je heen praatte en antwoord gaf op vragen die niet voor mij bedoeld waren. Ik kon er dus waarschijnlijk niets aan doen 😉
Liefs,
Ansje Anders
Lees hier wekelijks met onze gastbloggers mee. Ze schrijven over alle onderwerpen rondom ADHD. Een feestje van herkenning!
11 reacties
Ik weet ook pas net dat ik neuro divers ben en vind je verhaal niet alleen herkenbaar maar ook heerlijk om te lezen. Mijn aandacht heb je!
Dank je wel voor je reactie Joppe! We moeten er met zijn allen iets van zien te maken 😉
Hey Maaike, dank voor je reactie. Nou word ik weer geëmotioneerd door jouw berichtje. Fijn dat ik je heb kunnen raken, al vind ik het vooral heel naar dat je hetzelfde gevoel hebt ervaren. Een dikke digitale knuffel!
🙏🏻❤️
O mijn hemeltje, alsof ik over mezelf lees. En zit dus met tranen in mijn ogen nu ik het even de tijd geef om binnen te komen. De andere blogs gaven al herkenning, maar deze is echt raak.
Ik neem met me mee wat me geraakt heeft en ga je blogs volgen. ❤️🐿️
A midlifecrisis waiting to happen! Hahaha ik kan je de hand schudden, zo herkenbaar. Ik kreeg ook dit jaar een maand voor mijn 40e verjaardag de diagnose :p en zo herkenbaar je imposter syndrom; nu loop ik overal hoog van de toren te blazen dat ik ADHD heb en dat ik er dus geen zak aan kan doen dat ik overal doorheen tetter, maar straks blijk ik die diagnose helemaal niet te hebben! Misschien ben ik wel gewoon een aansteller! Niet dus 🙂 je bent gewoon wie je bent, en of je die diagnose nou krijgt of niet; welkom bij de club! Hoe fijn dat je nu gewoon een groep vrouwen hebt gevonden waar je je in herkent, met dezelfde struggles en dezelfde talenten. Succes met het traject!
Haha grappig, die gelijkenissen. En inderdaad, diagnose of niet, ik blijf dezelfde, alleen creeërt het hopelijk iets meer begrip (en medicatie haha!) Ik ben benieuwd, ik word februari 40, dus we gaan zien of ik het red 😉 Volgende week de eerste intake in elk geval! En inderdaad, die herkenbaarheid is super fijn. Gek toch hoe het werkt; ik heb me altijd zo anders gevoeld en nu hoor ik juist ineens ergens bij, doordat ik anders ben… 🤷♀️
Ik hoop dat jouw traject je rust en begrip brengt! Ik moest wel even slakken bij dat je je altijd anders hebt gevoeld. Ik herken dit zo bij mijn dochter, zij roept dit ook altijd.
Top blog! Nu al benieuwd naar je volgende!
Dank je wel voor je reactie Nienke! Wat naar dat je dochter dit zo ervaart, maar wat fijn dat ze de woorden en de omgeving heeft om dit te kunnen delen. Ik voelde dit altijd wel zo, maar heb nooit het besef gehad dat ik hier iets mee kon, dus heb het altijd in stilte gedragen (eigenlijk nog steeds grotendeels). Dat ze het hier over kan hebben gaat al een wereld van verschil maken voor je meisje!
Geweldige blog en mega herkenbaar!!
Zelf heb ik nu sinds een paar weken de diagnose en een paar maanden geleden kwam de vraag “heb jij adhd?” nog als een totaal onverwachte linkse hoek op me af. Als ik iemand niet onder dat kopje had geschaard was ik het wel. Gewoonweg omdat ik er te weinig van wist (nog steeds) en omdat ik het cliché-beeld van dat drukke jongetje in mijn hoofd had.
Ik herken mezelf zo in de posts van oa Ilse maar ook heel erg in jouw verhaal.
Ik ben zo benieuwd waar dit nieuwe inzicht en avontuur ons nog gaat brengen!
😉
Hai Kelly, dank voor je reactie! Dat is nog erg vers, ik hoop dat het een beetje kan landen bij je! Ik had dit zelf ook totaal nooit bedacht, totdat ik op onderzoek ging voor mijn dochter en toen ineens alles wat ik las, bij mezelf herkende. Oeps… Toen mijn broer hoorde dat ik het traject in ga kreeg ik direct een: “Jij?! ADHD? Daar geloof ik helemaal niks van!” Gelukkig wordt er tegenwoordig steeds meer duidelijk over alle vormen en uitingen die bestaan en komt er ook steeds meer aandacht voor! 🙂