Ik lijd aan een zeer ernstige vorm van ADHD-blindheid.
Zo ligt er al twee weken een envelop met reclame in de gang. Op de mat. Ik heb hem gezien. Ik ben er overheen gestapt. Ik weet dat hij er ligt, maar ik heb hem mentaal geparkeerd. Hij is er wel, maar niet in mijn hoofd. Ik kan er nog honderd keer langs lopen zonder hem ook maar één keer écht te registreren.
Onze kunstkerstboom heb ik ergens halverwege januari opgeborgen. In de doos. Die doos is groot en hoort in de opslag. Dat is een kwestie van in de auto tillen, naar de opslag rijden, de doos daar neerzetten en weer naar huis. Kan in een uurtje gebeurd zijn. Het is inmiddels april en de doos staat nog steeds in ons kantoor. Hij heeft een vorm aangenomen die ik niet meer zie. Ik kijk eromheen. Doorheen. Langs.
Drie weken geleden hadden mijn vriend en ik een ADHD-opwelling. We sprongen in de auto, reden naar IKEA en kochten de planken, spiegels en fotolijsten waar we het al maanden over hadden. Yes, lekker productief! Sindsdien staan ze opgesteld tegen de muur te wachten tot iemand ze ophangt. Maar ook zij zijn inmiddels verdwenen in mijn blinde hoek.
Mijn ADHD-blindheid is zo sterk dat je een bovengemiddeld flinke koe in mijn gang kunt parkeren, waar ik vervolgens drie maanden omheen blijf lopen. In het begin zal ik af en toe denken: ‘Goh, wel onhandig zo’n bovengemiddeld flinke koe in je gang.’ Maar na verloop van tijd zal ik eromheen lopen alsof die koe daar altijd al heeft gestaan.
ADHD-blindheid geldt vooral voor dingen waar een handeling aan vastzit. Iets oppakken, opruimen, ophangen, wegbrengen. Simpele taakjes die in 0,1 seconde transformeren tot projecten van epische proporties. Hoe langer je ze uitstelt, hoe groter ze worden. Dus maak ik ze onzichtbaar.
Tot de bom barst. Ergens, op een willekeurig moment, slaat de bliksem in en vallen de oogkleppen af. Opeens zie ik alles tegelijk: de envelop, de doos, de planken, de koe. Weg moeten ze. Nu. Binnen vijf minuten ruim ik op, breng ik weg, hang ik op. Daarna plof ik voldaan op de bank. Rust. Stilte. Overzicht.
Tot ik de brievenbus hoor.
En de volgende envelop met reclame op de mat valt.
Lees hier wekelijks met onze gastbloggers mee. Ze schrijven over alle onderwerpen rondom ADHD. Een feestje van herkenning!
7 reacties
Zoooo herkenbaar met veel dingen in mijn leven. Fijn om hierover te lezen.🙏
Holy cow! 🐮 🙈 Nu maakt mijn brein een associatie naar het schilderij dat nog in het plastic zit en in de woonkamer al 1,5 jaar achter de eettafel tegen de muur staat. Maar ook naar de dozen in de hoek van de hal naast de kapstok en de doos in mijn slaapkamer waar de deuren van mijn kledingkasten nog inzitten, maar wat nu wel handig is voor de spiegel om op te zetten. En ik mijzelf heb aangepraat dat het handig is zo’n open kledingkast, want dan kan je preciesssss zien wat je allemaal hebt. (Iets met eigenlijk téveel prikkels, maar dat vergeten we maar even)
(En de overvolle brievenbus die ik vaak vergeet te checken🙈)
Conclusie: herkenbaar 🙋♀️
OMG, dat heb ik ook. Dacht dat ik geen ADHD had, maar begin steeds meer te denken dat ik het misschien toch heb. Zit in de familie, dus het is niet heel onwaarschijnlijk.
Holy shit. Dit ja!! En dat krijg je dus niet aan neurotypische breinen uitgelegd dat dit heel makkelijk kan.
Mijn kinderen herkennen vooral de “Nu moet het opgeruimd. NUUUUUUUU. En dan maken ze zich ontzettend slim uit de voeten. Don’t mess with me als het dan opeens wegmoet. 😂
Ooo wat herkenbaar hetzelfde heb ik ook met het huishouden en autowassen maar het bijzondere is wel dat ik dat absoluut niet in het werk heb.
Neeeeee, totaal niet herkenbaar 🤪 wel dus !
Oh oh hilarisch en tegelijkertijd pijnlijk herkenbaar, ik ben ook zo 😂😂😂