Ik wist al zo’n zes maanden van tevoren dat ik dit jaar voor het eerst op skivakantie zou gaan. Dat gaf me dus ook zes maanden de tijd om alle benodigdheden in te slaan. Want dat is nogal wat als je iets voor het eerst gaat doen. Thermokleding, skibroek en -jas, speciale sokken, helm, skibril, muts, wanten. Maar er was genoeg tijd: zes maanden. Dat zijn ongeveer 182 dagen en 4383 uren. Zeeën van tijd waarin ik al deze spullen had kunnen kopen.
Heb ik dat ook gedaan? Nee, natuurlijk niet.
Het inschatten van tijd is nooit mijn sterkste kant geweest. Vijf minuten voelen als een half uur en andersom. Zes maanden voelen als een eeuwigheid, en opeens is het voorbij. Voeg daar ook nog eens ‘belangrijke taken voor je uitschuiven en negeren’ en ‘alles buiten m’n comfortzone is ongemakkelijk’ aan toe en dan kom je dus in de situatie waar ik me in begaf.
Want raad eens wanneer ik eropuit trok om al die meuk te gaan halen? Jawel, de dag voor vertrek. Was dat een succes? Zeker niet. Vijf mental breakdowns en alleen een skijas en skibroek verder. Dus moest ik OP de dag van vertrek terug naar de sportwinkel voor de rest. Joh Nien, gaat dat altijd zo? Ja, dit gaat altijd zo. Leer je daar niet van? Nee, daar leer je niet van.
Daar komt ook nog eens bij dat ik niet goed ben in prioriteiten aanvoelen. Zo voelen skisokken in leuke kleuren even belangrijk als een veilige skihelm. En dus kost alles wat ik moet kopen heel veel tijd. Heel veel tijd. Nou kun je je afvragen hoeveel tijd een mens in sportzaken kan doorbrengen voor het fysiek en mentaal ongezond begint te worden. Nou kan ik jullie vertellen: na vijf uur voel je je absoluut niet lekker. Maar hey, het is gelukt. Alles werd gekocht en in recordtempo in de auto getrapt (dat lukt dan weer wel snel).
Je zucht: ‘Volgende keer doe ik dit anders’. Maar dat is een leugen. Want volgende keer zit deze herinnering in een ver stukje van je brein bedolven onder allerlei meuk. Dus volgende keer sta jij gewoon weer met een mental breakdown met een of ander kledingstuk met ingewikkelde ritsjes te hannessen in een te warm kleedhokje. De dag van te voren. Maar hey, uiteindelijk lukt het wel.
Lees hier wekelijks met onze gastbloggers mee. Ze schrijven over alle onderwerpen rondom ADHD. Een feestje van herkenning!
2 reacties
Mijn dochter is ook zo. Ik niet. Ik heb lijstjes met deadlines en reminders en alles een week vantevoren al ingepakt. Teringzooi in de woonkamer, dat wel. Maar dat stressen op de laatste dag kan ik écht niet. Want als ik bij het inpakken merk dat ik iets niet heb, dan genoeg tijd om het nog te halen… geinig hoe dat dan toch net anders werkt weer ondanks hetzelfde dopamina-labeltje 😂
Ik gooi alles wat mee moet in een kratje oid. Al weken van tevoren zet ik dat kratje op de overloop en als ik iets zie dat mee moet, doe ik dat erin. Maar dan toch alles op het laatste moment pas inpakken omdat ik anders vergeet wat ik allemaal heb ingepakt en of ik iets wel heb ingepakt. Het resultaat, altijd inpakstress, maar iets vergeten gebeurt mij niet vaak! Heb ik die stress er voor over, eigenlijk niet, maar krijg ik het anders gedaan? Het antwoord is nee…zucht! Let it gooo, let it gooo 😀