Lange tijd dacht ik dat ik geen goede moeder was.
Te chaotisch.
Te vergeetachtig.
Te weinig structuur.
Te veel emotie.
Altijd het gevoel dat ik achter de feiten aan rende terwijl andere moeders het moeiteloos leken te doen. Broodtrommels op orde, afspraken onthouden, rustig blijven, consequent zijn…
Ik voelde me continu tekortschieten.
Alsof ik faalde op het allerbelangrijkste wat er is.
En dus ging ik compenseren.
Meer mijn best doen.
Meer controleren.
Meer pleasen.
Ik liep mezelf volledig voorbij.
Wat niemand me ooit heeft verteld, is dat moederschap voor een ADHD-brein gewoon anders werkt. Dat prikkels zich opstapelen, dat emotionele zorg soms botst met overprikkeling, dat je hoofd altijd “aan” staat, ook als je lijf eigenlijk op is.
En eerlijk: ik wéét dit allemaal.
Ik weet hoe ADHD werkt.
Ik weet wat helpend is.
Ik ben vaak helemaal oké met mezelf en met hoe ik het doe.
Maar gisteren was ik dat even niet!
We kregen de uitslag van het hersenfilmpje van Lauren, na de twee (vermoedelijk toen nog epileptische) aanvallen rond kerst en ineens merkte ik hoe snel ik weer begon te twijfelen. Aan mezelf, m’n gevoel, mijn intuïtie…
Overdrijf ik niet?
Zie ik weer meteen van alles?
Is het geen aandacht zoeken?
Dat oude stemmetje was er weer. Dat gebeurt bij mij dus ook nog. Ook als je alles denkt te weten. Ook als je gegroeid bent.
Maar toen besefte ik weer: ik ben geen perfecte moeder. Gelukkig niet! Ik struikel, twijfel en val soms even terug in oude patronen, maar ik kom ook steeds sneller weer bij mezelf terug.
Ik vertrouw steeds vaker op wat ik voel. Mijn moedergevoel klopt altijd en mijn kinderen hebben helemaal geen perfecte moeder nodig.
Ze hebben een echte nodig, anders is voor mijn pubers met ADHD die lat toch ook veel te hoog???
Ik ben hier tegenwoordig zo bewust van en milder voor mezelf als moeder en als vrouw en dat gun ik elke moeder met ADHD….
Daarom: ADHDay. Zie ik je daar?
Liefs Ilse
