To medicate or not to medicate? That’s the question.

Toen ik net om een doorverwijzing had gevraagd voor mijn ADHD diagnose, was er geen haar op mijn hoofd die medicatie overwoog. Door alle berichtgeving in de media over kinderen die te pas en te onpas ritalin krijgen, had ik er best wel wat vooroordelen over.

“Waarom wil je dan wel een diagnose als je geen medicatie wil?”

Vroegen meerdere mensen me, terecht. En mijn antwoord was standaard “Omdat ik denk dat het wel deuren opent qua coaching, training en begeleiding en daar heb ik wél behoefte aan.”

Begin maart kreeg ik de diagnose; het gecombineerde type maar dan wel a-typisch, omdat ik geen typisch ADHD kind was en “normaal” scoorde op de focustest, door mijn mega prestatiedrang.

Direct aansluitend kreeg ik de vraag; “Wil je de focustest nogmaals doen, mét medicatie?” en ik twijfelde. Maar mijn nieuwsgierigheid kreeg toch de overhand, haha. Kan het echt stil zijn in mijn hoofd??

Twee tabletjes Ritalin en twee uur inwerktijd later, deed ik de test nog een keer.

“Ik voel er niet zoveel van” dacht ik nog toen ik het kamertje in liep. Maar boy was I wrong!

De tweede keer dat ik de test deed, leek alles in slow motion te gaan. Hoe relaxed ging dit! Vol zelfvertrouwen vloog ik die test door, met een kalmte die ik nog nooit heb ervaren. Geen 50 gedachten tegelijk door mijn hoofd maar hooguit 5, en een moeiteloze focus. Ik wist zeker dat ik geen enkele fout had gemaakt en dat klopte. 100% zen!

Ik was flabbergasted, en totaal niet voorbereid op de stroom aan gedachten die daarop volgde;

• Is dít hoe normále mensen zich voelen??
• Jemig wat een rust!
• Waarom heb je dit niet eerder gedaan?
• Allemensen wat heeft mijn hoofd altijd hard gewerkt
• Wat waren de tropenjaren met twee kleine kids makkelijker geweest als ik dít had geweten
• Zie je wel ik ben geen aansteller, ik bén niet lui
• Wat ben ik hard geweest voor mezelf de afgelopen jaren.

Dit alles zorgde voor een mega mental breakdown een paar dagen later.

Wat een hoop mindfucks in één week. Ik was meteen begonnen met een lage dosis methylfenidaat en merkte vooral thuis een groot verschil.

“Ik kan je nu tenminste verstaan” zei mijn man, “je praat veel rustiger” haha. Maar óók merkte ik dat ik veel meer geduld had naar de kids, vooral eind van de dag. Geen kort lontje meer, en ik merkte hoe goed zíj en mijn man daar op reageerden.

Dát zorgde weer voor extra schuldgevoel, want; blijkbaar heeft mijn bui zo’n grote invloed op de rest van het gezin. Tegelijkertijd natuurlijk een veel te grote verantwoordelijkheid, dat het met het gezin alleen goed gaat als het met míj goed gaat, want dat was dan weer stap twee in mijn hoofd 🙈

Maar; ik was blij dat ik nu de heilige graal had ontdekt! Of toch niet….?

Zo simpel was het helaas niet. Hoe langer ik de medicatie gebruikte, hoe meer ik last kreeg van rebound klachten. Mega hoofdpijn als het uitwerkte (precies rond de bedtijd van de kids, met spitsuur), hartkloppingen ’s nachts dus onrustig slapen..

De volgende ochtend nam ik de volgende dosis en voelde ik me weer top, maar de rebound werd steeds erger. Mijn conclusie; overdag voelde ik me zó goed door de medicatie, dat ik juist nóg harder over mijn eigen grenzen ging.

Ik ben nooit goed geweest in aanvoelen wanneer mijn hoofd rust nodig heeft, ik ga door tot ik er bij neerval. En door de medicatie voelde ik helemáál niet meer aan dat ik rust moest pakken.

Na nóg een paar weken kreeg ik iedere paar dagen een mega dip.

Een dip waarbij ik zo chagrijnig en opstandig werd, dat ik de hele wereld fakking irritant vond en ik iedereen een enkeltje Timboektoe wou geven. Dat heeft iedereen wel eens toch, denk je dan misschien?

Maar nee dat heb ik normaal nooit! Chagrijnige buien tuurlijk (hallo PMS), maar geen zwartgallige “iedereen kan dood neervallen” buien. Ik schrok hier dus best wel van.

Op aanraden van mijn begeleider probeerde ik nog iets anders; dexamfetamine.

De eerste dag was ik mega blij, geen rebound ’s avonds! Maar.. vervolgens lag ik de hele nacht wakker met hartkloppingen. Na nog een dag met een lagere dosis helaas weer precies hetzelfde. Dat was hem dus ook niet en ik werd met de dag vermoeider, en ging dus alleen maar nóg meer schommelen.

Maar wat dan wel??

Ik werd er echt een beetje wanhopig van. Het was alsof ik met mijn diagnosedag voor het eerst de wereld in kleur had gezien (zo kan het dus óók!!) en hell no dat ik nu weer terug wilde naar die zwart wit wereld. Die rust in mijn hoofd moest toch te realiseren zijn?

De psychiater stelde nog één ander middel voor, maar…

Dat was een middel dat je non-stop moet slikken om een spiegel op te bouwen, en met grote kans op bijwerkingen in de eerste twee weken; slapeloosheid, hoofdpijn, hartkloppingen.

Ik zag het niet zitten. Ik was al weken achter elkaar aan het schommelen in mijn emoties en ik ben nóóit zo instabiel geweest. Ik besloot het even te laten bezinken.

Gelukkig hadden we precies die week meivakantie en zaten we in een chaletje aan een meer. Ik heb in één week meer geslapen dan normaal in een maand.

Iedere dag voelde ik me weer een beetje meer mezelf.

Ik gaf het niet graag toe, maar er was blijkbaar maar één oplossing. Beter voor mezelf zorgen, bleg! De signalen van mijn lichaam sneller herkennen, vroeger naar bed, meer rust pakken, meer bewegen, gezonder eten. Niet waar ik goed in ben, wel wat nodig is.

Medicatie is voor mij dus niet de oplossing.

Daar ben ik wel achter. Ik verlies de connectie met mijn eigen lijf, ik kan niet meer vertrouwen op mijn eigen intuïtie. Terwijl de oplossing er bij mij juist in ligt dat ik dat beter ga aanvoelen.

Denk ik nu nog steeds dat medicatie zooi is? Nee. Ik denk wél dat medicatie vooral de symptomen bestrijdt, en niet per se het onderliggende probleem aanpakt. Maar ik weet inmiddels óók hoe hard je het soms nodig kan hebben dat die symptomen bestreden worden, zodat je zelf ondertussen de onderliggende problemen aan kúnt pakken.

Soms heb je gewoon geen keus.

Ik besef me dat ik een luxepaard ben dat ik wel een keus heb. Ik kan (okee 70% van de tijd) “normaal” functioneren. En dat geldt niet voor iedere ADHD’er.

Er zaten ook vrouwen bij mij in de wachtkamer die zeiden “Ohhh nu kan ik tenminste gewoon naar de supermarkt zonder overprikkeld te raken”. Dan babe; I feel you, you do you.

Mijn enige advies aan jou; blijf vooral goed naar jezelf luisteren.

Zorg goed voor jezelf. Bekijk per periode wat jij nodig hebt. Is dat medicatie? Dan is dat medicatie. Superfijn als dat voor jou wel werkt! Jouw eigen welzijn moet altijd op nummer één staan.

Dat staat het bij mij nu dus ook. Met dikke tegenzin probeer ik elke dag weer om op tijd naar bed te gaan en meer rust te pakken 😉

En vond ik andere natuurlijke supplementen om meer rust te ervaren. Maar dat is weer een verhaal voor een volgende keer 😁

DISCLAIMER: Ik ben geen ADHD expert of coach, dit is puur mijn eigen ervaring.

Wellicht fijn om te lezen voor vrouwen in dezelfde fase.

Het is niet bedoeld als kritiek of oordeel, of je nou wel of geen medicatie gebruikt, maak deze beslissing vooral voor jezelf in overleg met professionals! 💜