Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is er altijd té in dit land?

Ken je dat, dat als je te lang in de spiegel naar jezelf staart en het raar begint te worden?

Maar goed, dat is niet waar deze blog over gaat. Wel is het een mooie overbrugging naar het volgende topic: zelfreflectie. Pas op, deze blog staat vol met clichés, maar het is toch allemaal echt zo.

Als ik in de spiegel kijk zie ik een normaal meisje aan de buitenkant. Mijn spiegelbeeld kan onmogelijk weergeven welke wervelwind er van binnen schuil gaat. En ook mijn omgeving leert deze wervelwind later in de vriendschap pas te kennen. Al vrij vaak dat ik te horen heb gekregen dat ik té veel ben, té veel voel, té veel denk, té veel praat en té veel wil. En als er één ding is wat ik van huis uit heb geleerd, is dat overal te “te” voor staat, niet goed is (behalve dan te-vreden).

Dit werkt enorm frustrerend, want alles wat je niet wilt zijn, is “te” zijn. Het is verdraaide lastig om uit enthousiasme niet door een ander heen te kakelen of met je eigen verhaal te  onderbreken, omdat je wilt laten zien dat je ze begrijpt. Het is nog moeilijker om je gevoel te verminderen, laat staan uit te zetten. Tja, wat kan ik zeggen. Dit té kleine lichaam bevat gewoon té veel gevoel. Al helemaal tijdens de draken periode van de maand (pas op, dit is een terugkerend ritueel).

Wat ik nu voornamelijk merk is dat het mij tegenhoudt in mijn dromen en in mijzelf kunnen zijn. Ik trek me té veel aan van de mening van een ander en dat is een enorme beperking, de hele wereld zou namelijk altijd een mening over je hebben.  Of ze je nu kennen of niet.

En ik heb hier de gouden tip voor gevonden en die wou ik graag met jullie delen.

Klaar voor? Zit je? Oké… 3…. 2… 1….

F*CK DE MENING VAN ANDEREN.

Zo, dat is eruit, lucht op zeg.

Er is niemand zoals jou en dat is jouw kracht, omarm jezelf met liefde wanneer een ander het niet lijkt te kunnen. Dit zijn trouwens ook geen goede mensen in je bestaan, vervang ze door mensen die wel in staat zijn om je volledig te kunnen accepteren en adoreren.

Dit geldt natuurlijk niet alleen van onze dopemina’s, maar ook voor alle ADD’ers, mensen met autisme of asperger. Met welke beperki… dat klinkt niet goed, die zin doen we opnieuw: met welke bijzondere gave je ook komt, je mag er zijn.

En na zo vaak te hebben gehoord dat ik té ben, ik hartstikke onzeker word en telkens, maar loop te piekeren over mijn eigen gedrag, vind ik het wel mooi geweest. Je bijzondere gave brengt een kracht met zich mee en die gaan we vanaf nu inzetten.

Vanaf nu kijk je in de spiegel met heel veel zelfliefde en geloof me, het zal alsnog raar worden. Ik probeerde het net weer.

Maar de spiegel is een reflectie van mijn buitenkant, de echte verandering, zelfacceptatie, zit aan de binnenkant.

Wees jezelf als geen ander.

Veel liefs, je dopamina CHER!