En het gebeurde mij. HEY, HALLO.
Hoe is het? Lang niet meer gesproken joh! Oke, genoeg gebabbeld.
Ik heb me vaak afgevraagd: waarom is ADHD zo in opmars en waarom krijgt ineens iedereen die stempel? Het is helemaal niet fijn om met die stempel rond te lopen. Echt waar, als ik de keuze had, dan koos ik voor rust. Gewoon… een leeg hoofd. Of in elk geval eentje zonder 37 openstaande tabbladen tegelijk.
Vier jaar geleden begon mijn reis: onrust, te hard zijn voor mezelf, me afvragen waarom anderen wél dingen konden die ik niet kon bijbenen, en een hoofd waar het altijd feest leek te zijn. Helaas wel een kinderfeestje zonder eindtijd.
Het uitte zich in drukte, veel prikkels en regelmatig een volledige shutdown. Ik lag alleen maar in bed te piekeren en vroeg me af waarom het andere mensen zo makkelijk leek af te gaan. Zo makkelijk is leven namelijk niet. Als het leven een spelletje was, dan was ik allang GAME OVER. Of op z’n minst vastgelopen op level 3.
Terug naar de kern: vier jaar geleden begon ik met nieuwe medicijnen. Mijn leven veranderde enorm. Na vele ziekenhuisbezoeken en opnames was ik ineens ‘gezond’, en die overgang? Die was best moeilijk om mee om te gaan. Het voelde alsof ik 26 jaar van mijn leven had verspild aan ziek zijn. Dus vroeg ik Mvr. De Psycholoog om mij te helpen.
Na EMDR te hebben gevolgd, flink wat onmogelijk-lange-vragenlijsten te hebben ingevuld en een paar testjes verder, kwam het eruit: ADHD.
Mijn vraag was: “Waarom had ik hier voorheen geen last van?” Het antwoord: “Toen was je te ziek. Je hebt nu veel meer energie om je leven normaal te kunnen leiden.”
Nu je het zegt… Verdikkie! Dat klinkt vrij logisch in mijn oren, dus legde ik me erbij neer. Ik wist nu wat er was, dus ik kon ernaar handelen — dacht ik althans. Regelmatig herhaalde ik tegen vrienden en familie dat ik meer emoties ervaarde sinds ik gezond was en dat ik vaker moest huilen. Als het niet van verdriet was, dan wel van blijdschap. Soms huilde ik al bijna als iemand alleen in het park, gezellig met zijn doegoe aan het wandelen was.
“Dat zal vast aan mijn hormonen liggen of aan het feit dat ik zo gelukkig ben.” Ik hield mezelf allerlei leugens voor om het maar te normaliseren. Oscarwaardig acteerwerk trouwens.
EN BEGRIJP ME NOU NIET VERKEERD. Nu klink ik vast als een emotionele, onstabiele en labiele koe. Maar dat valt allemaal reuze mee! Over het algemeen ben ik een vrij, blij en positief vlindertje dat nog net niet door haar dagen heen huppelt. Al struikel ik af en toe wel mentaal over mijn eigen veter.
Maar nu komt de plottwist… tromgeroffel
Ik sprak laatst iemand die vier jaar geleden met hetzelfde medicijn begon. Toen kwam het namelijk net nieuw op de markt in Nederland. Maar zij had nog steeds evenveel ziekenhuisbezoeken als voorheen en verbleef daar vaak ook nog eens een week of twee.
“Ik gebruik het medicijn minimaal, omdat mijn mentale gesteldheid er erg onder lijdt.”
Voor haar was het de keuze: in het ziekenhuis liggen omdat ze niet gezond was, of daar verblijven om te monitoren of ze mentaal stabiel genoeg bleef. Niet echt een gezellig ‘kies deur 1 of deur 2’-spelletje dus.
Het medicijn kan dus flinke bijwerkingen geven, en als je het nog niet doorhad: allemaal op je psyche. Superleuk en echt een fantastische bonusfunctie voor alle emotioloze aardappelen.
Ze zijn bezig met nieuwe medicatie met dezelfde werking, maar met minder bijwerkingen. Ik weet niet hoe lang dat nog gaat duren, maar ik blijf rustig wachten tot de rust weer terugkeert. Tot die tijd blijven we dit medicijn gebruiken, want als ik er nu mee zou stoppen, dan teken ik mijn eigen doodvonnis… en daar vind ik het leven toch nét iets te leuk voor!
Maar dit gesprek liet mij wel inzien hoe snel klachten verkeerd geïnterpreteerd kunnen worden. En ergens is dat ook logisch: ADHD is lastig te diagnosticeren, omdat veel symptomen overlappen met andere psychische of lichamelijke klachten. Soms blijkt een diagnose precies te kloppen, en soms zit er toch iets anders onder wat eerst niet zichtbaar was.
Daarom denk ik dat het belangrijk is om altijd naar jezelf te blijven luisteren. Heb jij het gevoel dat iets niet helemaal klopt? Of merk je dat behandelingen of medicatie je juist verder van jezelf af laten voelen? Wees dan niet bang om opnieuw hulp te vragen of een tweede mening te zoeken. Dat betekent niet dat je ‘aanstelt’ of ondankbaar bent. Het betekent gewoon dat je jezelf serieus neemt.
Uiteindelijk kennen we ons eigen lichaam en hoofd vaak beter dan we denken.
Wat een rollercoaster is het leven, hè? Ik weet in elk geval dat de mijne niet zomaar tot een einde komt. En ik ben dankbaar dat ik jullie daarin mag meenemen, juist omdat er over dit soort verhalen zo weinig wordt gesproken, terwijl er waarschijnlijk veel meer mensen mee rondlopen dan we beseffen.
Dankjewel, kinders, en tot Gi-Ga-Gauw!
Veel liefs,
Cher
*Om jullie van wat extra stress te ontzien: Het medicijn waar in deze blog over gesproken wordt, word niet zomaar voorgeschreven. Het gaat hier om het middel Trikafta dat wordt gebruikt bij chronische ziekten zoals Cystic Fibrosis.
