Wij ADHD’ers zijn in veel dingen slecht, in veel dingen goed, maar in één ding onverslaanbaar: uitstellen. Er zijn ook mensen die een taak voor hun kiezen krijgen en denken: ‘Oh, dat doe ik even.’ En dan doen ze het. Ik weet niet hoe die mensen bestaan. Ik vermoed dat ze dezelfde mysterieuze krachten bezitten als mensen die hun administratie bijhouden, hun planten water geven en op tijd nieuwe batterijen kopen voor hun rookmelder.
Ik krijg een taak voor mijn kiezen en denk ook: ‘Oh, dat doe ik even.’ Maar het grote verschil is dat ik dat dan dus niet doe. Niet omdat ik geen tijd heb. Niet omdat ik het niet wil. Niet omdat het ingewikkeld is. Gewoon omdat mijn ADHD-brein er onmiddellijk een klein laagje weerstand overheen giet. En dan begint Het Grote Uitstellen.
Het gaat vaak om dingen die objectief gezien ongeveer twee minuten kosten. Een appje terugsturen. Een afspraak bevestigen. Een formulier invullen. Een reservering maken. Een retour aanmelden. Maar ADHD heeft een bijzondere eigenschap: het kan een taak niet alleen uitstellen, maar ook laten groeien.
De situatie: een appje van een vriendin. Met een voice-memo (7 minuten en 38 seconden).
De taak: de voice-memo luisteren en daarna ook beantwoorden.
Dag 1 is zo’n taakje nog klein. Een kiezelsteentje. ‘Doe ik straks.’
Dag 3 is het een tennisbal. ‘O ja. Dat moet ook nog.’
Dag 7 is het een flinke steen geworden. ‘Waarom heb ik dit nog steeds niet gedaan?’
Dag 14 is er een nog groter probleem ontstaan. Nu gaat het niet meer alleen over dat appje. Nu gaat het ook over het feit dat ik die al twee weken niet heb beantwoord.
Dag 21 krijg ik stress als ik alleen al aan de afzender in kwestie denk.
Dag 30 begin ik een alternatieve toekomst te overwegen waarin ik verhuis naar een andere provincie om aan de taak te ontsnappen.
Dag 43 vraag ik een nieuwe identiteit aan, vlieg naar Brazilie en duik daar onder totdat de afzender in kwestie mijn bestaan is vergeten.
Of… Ik luister gewoon dat stomme bericht. Want dat is uiteindelijk altijd hoe dit verhaal eindigt. Niet met een nieuwe identiteit. Niet met emigratie. Niet met getuigenbescherming. Op een willekeurige dinsdagavond om 21:47 is opeens de weerstand weg. Ik druk op play en 7 minuten en 38 seconden later blijkt het een heel gezellig bericht te zijn.
Ik stuur een bericht terug. Nog een bericht. Misschien zelfs een voice-memo. Ik bied mijn excuses aan voor de vertraging, waarop zij reageert met: ‘Geeft niet hoor!’ En ineens is alle stress en schuld verdwenen. Mijn schouders ontspannen. Mijn hartslag daalt. De lucht lijkt blauwer. De vogels fluiten harder. Ik ben vrij. Eindelijk vrij.
Pling.
Nieuw bericht van een andere vriendin.
“Hee! Hoe gaat het eigenlijk met je?”
Ik kijk naar mijn scherm.
Ik leg mijn telefoon weg.
Dag 1. Een kiezelsteentje. Doe ik straks.
Lees hier wekelijks met onze gastbloggers mee. Ze schrijven over alle onderwerpen rondom ADHD. Een feestje van herkenning!
