Mijn reis terug naar mijzelf mét ADHD

Overweldigd en overprikkeld aan de keukentafel

Daar zit ik dan, aan de keukentafel met mijn drie geweldige kinderen. Maar ik overzie het niet meer. Opruimen, koken, de tafel dekken… en ondertussen constant gestoord worden door de vragen van de kinderen. Ik kan het niet meer bijhouden. Elke dag hetzelfde gevoel: alsof ik achter de feiten aanloop. Het huis blijft rommelig, afspraken glippen door mijn vingers, en mijn hele lichaam schreeuwt om hulp. Maar hulp vragen? Dat durf ik niet, kan ik niet, wil ik niet. Totdat het me weer te veel wordt en ik besef: dit kan zo niet langer.

Op zoek naar antwoorden
Ik maak een afspraak bij de huisarts en vraag of er iemand met mij thuis mee kan kijken. Want verbaal kan ik precies uitleggen wat er gebeurt en wat het met me doet, maar ik wil dat iemand het ook echt ziet in de praktijk. En ja, er kwam iemand meekijken. Alles leek prima te gaan, alsof er niets aan de hand was. Tot we de videobeelden terugkeken. Het was bijzonder om mezelf van een afstandje te zien en tegelijk te voelen hoe het echt van binnen was. En toen werd het voor het eerst benoemd: “Raisa, zou het kunnen dat je ADD hebt?”

Een onverwachte diagnose
Op het moment dat de hulpverlener die vraag stelde, wist ik eigenlijk niet goed wat ik hoorde. ADD? Ik had die term wel eens voorbij horen komen, maar ik had geen idee wat het precies inhield, laat staan dat het iets met mij te maken zou kunnen hebben. Toch bleef die vraag hangen. Er gebeurde van alles in mijn hoofd. Aan de ene kant was er verwarring: hoezo ADD? Wat betekent dat? Maar aan de andere kant was er ook iets dat klikte. Alsof er voor het eerst een mogelijke verklaring werd gegeven voor dingen waar ik al zo lang tegenaan loop, zonder dat ik ze ooit echt kon plaatsen.

De impact van neurodiversiteit
De hulpverlener zette ook videobegeleiding in. Wat me vooral raakte, was dat we net samen de videobeelden hadden teruggekeken. Aan de buitenkant leek alles prima, ik leek rustig, in controle. Maar ik wist hoe anders het van binnen voelde. De onrust, de chaos, de moeite om mijn aandacht erbij te houden, terwijl dat aan de buitenkant niet te zien was . Dat contrast raakte iets heel dieps in mij. Er brak iets in mij en er brak ook iets open. Was dit ADD?

ADHD of iets anders?
Via de huisarts kreeg een doorverwijzing naar ADHDCentraal voor een uitgebreide dagbehandeling. Over die ervaring zal ik in een andere blog schrijven, maar aan het eind van die dag kreeg ik te horen: “Raisa, we weten niet of je ADHD hebt. Door alles wat je hebt meegemaakt, kan het ook zijn dat je klachten voortkomen uit langdurige stress.” En daar stond ik weer, met het gevoel nergens bij te horen of echt in te passen. Toch werd er voorgesteld om medicatie te proberen en aan te kijken wat het met me zou doen. En dat deed veel. Heel veel. Voor het eerst ervaarde ik rust en focus. Ik was niet na elke planningstaak compleet overprikkeld. Ik kon gewoon doorgaan zonder dat het me uitputte. Maar het leven was ineens ook doodsaai hahaha. Omdat ik zo goed op de medicatie reageerde, kreeg ik uiteindelijk tóch de diagnose ADHD ipv ADD. Ik bleek namelijk een gecombineerde variant te hebben. (Uitleg over de varianten zal ik in een ander blog schrijven.)  En ineens vielen er enorm veel puzzelstukjes op hun plek.

De zoektocht naar balans
Hoe meer ik over ADHD en neurodiversiteit las, hoe meer ik mezelf herkende. En hoe meer ik onbewust losliet. Maar dat loslaten was intens. Uiteindelijk kreeg ik te veel last van bijwerkingen van de medicijnen en na drie verschillende soorten medicatie in drie weken tijd te hebben gebruikt,  zei mijn lichaam: tot hier en niet verder. Ik klapte volledig in. Mijn hormonen sloegen op hol, en alles wat ik jarenlang had weggestopt, kwam in één klap naar boven.

ADHD coaching en helingsproces

Op dat moment besloten mijn coach en ik dat het tijd was om wat dieper te kijken. Ik werd doorverwezen naar de tweede lijns GGZ, waar mijn echte helingsproces begon. We zijn begonnen bij het begin: Mijn levensverhaal. Welke ervaringen uit het verleden had ik eigenlijk nog met me mee te dragen? Ik kreeg onder andere traumatherapie, waaronder EMDR, wat me enorm hielp om meer rust te vinden. Daarna volgde cognitieve gedragstherapie, en toen ik me daar sterk genoeg voor voelde, pakte ik de ADHD-coaching weer op.

Het was niet altijd makkelijk, maar ik heb er ontzettend veel aan gehad. In de komende blogs vertel ik stap voor stap meer over wat ik precies heb gedaan en hoe dat voor mij was.

Ben je benieuwd naar mijn verhaal? Meld je hieronder aan, dan stuur ik je mijn volgende blogs rechtstreeks in je inbox.