Mag ik even sorry zeggen?

Mag ik even sorry zeggen?

Tegen de klasgenootjes die niet de ruimte voelden om antwoord te geven op de vragen die aan hen werden gesteld. Ik probeerde enkel te voorkomen dat de juf boos op je zou worden omdat je werk niet op tijd af was. Sorry dat mijn manier om je te helpen, voelde als ‘bemoeienis’.

Tegen de jongens waar ik als jong meisje verliefd op was. Ik wist niet hoe ik onder woorden moest brengen wat ik voelde. ‘Love bombing’ was de enige taal die ik sprak. En heel eerlijk, misschien was je ook wel een beetje mijn hyperfocus van dat moment 😉 Sorry als jij je daardoor overweldigd voelde.

Tegen de collega die het gevoel had dat ik over haar heen probeerde te walsen. Het was niet mijn intentie je spotlight te stelen. Ik probeerde mijn kennis te delen, om samen nog verder te komen. Sorry dat ik niet duidelijk kon maken dat ik niet probeerde gesprekken van je over te nemen, maar ik die juist samen probeerde te voeren, om samen een nog beter resultaat neer te zetten.

Tegen de manager die gek werd van mijn kanttekeningen bij zijn ideeën. Het was niet mijn intentie om kritiek te geven, maar om de beren op de weg te signaleren, waar verder iedereen blind voor was. Sorry dat mijn ‘ja maar’ voelde alsof ik je ideeën niet zag zitten. Ik probeerde enkel de weg zo veel mogelijk te plaveien en alle obstakels uit de weg wilde ruimen.

Tegen de vriendinnen, waar ik veel te weinig bij incheck. Ik word vaak zo overweldigd door het leven, dat ik er niet aan toe kom om je dat berichtje daadwerkelijk te sturen. Dat ene berichtje, die ik in mijn hoofd al twintig keer heb geformuleerd, omdat ik het zo belangrijk vind om de juiste woorden te gebruiken. Juist omdat jíj zo belangrijk voor me bent. Sorry als het lijkt dat ik niet aan je denk. Ik denk juist heel vaak aan je, echt waar!

Tegen mijn dochters, die ik vraag om alsjeblieft eventjes stil te zijn. Het is niet dat ik niet naar je verhalen wil luisteren, lieverd. Of dat ik niet kan genieten van de liedjes die je zelf bedenkt. Het is enkel dat er gedurende de dag al zo ontzettend veel prikkels en gedachtes door mijn hoofd denderen, dat ik nog meer geluid even niet meer kan verwerken. Sorry als jij daardoor het gevoel hebt je eigen ruimte niet in te kunnen nemen.

Tegen mijn man, waar ik telkens doorheen praat als hij iets probeert uit te leggen. Ik wil je niet onderbreken, ik wil je juist laten zien dat ik je begrijp. Dat ik hoor wat je zegt en dat ik zó intensief naar je luister, dat ik al tussen de regels door kan horen wat je probeert te zeggen, voordat je de woorden daadwerkelijk hebt uitgesproken. Op deze manier probeer ik je te laten zien dat je woorden belangrijk voor me zijn, zoals jij belangrijk voor me bent. Sorry als jij je daardoor juist niet gehoord voelt.

Tegen het kleine meisje dat uiteindelijk probeerde zich onzichtbaar te maken. Die zich steeds meer naar de zijkant van de ruimte verplaatste. Wel aanwezig, maar zo veel mogelijk uit het zicht. Die steeds harder ging werken en steeds harder probeerde alles perfect te doen. Als je maar genoeg resultaten oplevert, dan vinden je vast niet meer raar. Als je maar genoeg je waarde aantoont, dan zullen ze die waarde vanzelf ook écht gaan zien toch? Of toch niet?

Sorry dat ik niet beter voor je gezorgd heb. Dat ik je niet meer heb laten rusten en meer voor jezelf op heb laten komen. Dat ik je het gevoel liet hebben dat je raar, of lastig, of niet goed genoeg was. Sorry dat ik je stem en je sterke gevoel voor onrecht wel altijd voor anderen heb ingezet, maar niet voor jou.

Ik wist niet beter. Maar weet je wat het fijne is, lieverd? We hebben nog zo’n 50 jaar voor de boeg om het anders te doen.

Tijd om uit de schaduw, in het licht te stappen.

‘Why fit in, when you were born to stand out?’

-Dr. Seuss

Liefs,