Hoe is het nu met Hanneke Mijnster?

We trappen af met Hanneke Mijnster, schrijfster van het boek Hé, is dit ook ADHD?

Hanneke, hoe is het nu met je?

“Ja goed! Maar echt, ik heb zoveel stappen gemaakt sinds onze date. Ik ben steeds meer tevreden met mijn brein. Natuurlijk loop ik ook nog tegen dingen aan, hè, bijvoorbeeld dat ik veel alleen-tijd nodig heb en dat die er niet altijd is. Dat vind ik moeilijk, vooral omdat ik anderen soms moet teleurstellen met mijn eigen behoeften. Maar ook dat gaat steeds beter. Ik leer mezelf accepteren zoals ik ben, en dat heeft ook mijn vriendschappen en de relatie met mijn vriendin verbeterd. Vriendschap en liefde kan ik nu eindelijk beter ontvangen.”

Je Dennis Bergkamp-anekdote is er natuurlijk (letterlijk en figuurlijk) één voor in de boeken. Heb je sindsdien nog zo’n heerlijk ADHD-moment beleefd?

“Haha! Jazeker! Vrij recent nog… Het einde van het jaar kroop weer onder mijn huid, en dat merkte ik toen mijn vriendin op mijn tafel stond. Mijn tafel, mijn huis. Roepen dat ze eraf moest? Nope, want ze stond daar juist om míj te helpen. Tijdens een strandwandeling hadden de schroeven in mijn plafond besloten dat het welletjes was. Lamp los, bungelend aan een blauw draadje en een kroonsteentje. Zij wist dat ik er gerust dagen omheen zou leven, stoeltjes opschuiven en klaar. Lief én slim dat ze hielp, maar mijn binnenste rommelde.

Ik wilde roepen dat ze van die tafel af moest. Niet omdat ik het zelf wilde fixen, maar omdat ik kapot was. Overprikkeld, uitgeput van een jaar vol puberdrama, verlies en twee boeken schrijven. Ik wilde gewoon zitten. Alleen zitten. Maar in plaats daarvan ging ik zuchtend op zoek naar een groter boortje, een plug – en borrelde van binnen.

Lamp hing, wij zaten. Nog geen halve minuut later vroeg ze of ze een stamppotje zou maken. Mijn lijf schreeuwde nee. Dat zei ik ook: Geen pan aanraken! Zelfs ik hoorde hoe belachelijk dat klonk. “Mag iets uit de vriezer wel?” vroeg ze voorzichtig. Blijkbaar mocht dat. En ineens moest ik lachen én huilen. Om mijn set onzichtbare regels en hoe abnormaal ik me voelde. Schuldig ook, want ze wilde alleen maar helpen. Mijn lijf schreeuwde rust, maar gezelligheid voelde als opgeven.

Snikkend trok ik de ADHD-kaart. Vol excuses. Maar zij? Ze bleef nieuwsgierig. Vond me nog steeds de leukste. Zelfs blij dat ze dit meemaakte, terwijl ik me normaal uit zulke situaties terugtrok of relaties liet klappen. Bij haar voelde ik me veilig genoeg om het lelijks te laten zien.

“Mag ik wel iets in de oven doen?” vroeg ze. Dat kon blijkbaar. Toen ze een tomaat sneed op mijn aanrecht, voelde ik mijn grens trillen, maar vooruit. “Zou het kunnen,” vroeg ze uiteindelijk, “dat je gewoon honger hebt?” Vuur uit mijn ogen. Maar drie crostini’s later moest ik haar grinnikend gelijk geven.

Dit jaar heb ik me compleet laten zien bij mijn liefde. En dat is mijn mooiste prestatie ooit.”

Wat is je grootste inzicht sinds de podcast?

“Dat het een totale puinhoop wordt als ik niet naar mezelf luister. Rust nemen vind ik nog steeds niet leuk, maar ik heb het wél nodig. Als ik fysiek of mentaal moe ben, moet ik gewoon vertragen. Niet maskeren of proberen door te breken met playlists, eten of extra afspraken. Gewoon vertragen.”

Wat wil je de Dopamina’s meegeven?

“Blijf jezelf ontdekken! Je bent als een discobal, er is telkens weer een schitterend facet in je persoonlijkheid te vinden.”

Dat zijn toch de meest fantastische woorden om dit korte interview mee te eindigen?! Dank je wel Hanneke 💜

Liefs,