Een uur voor vertrek sta ik met een tandenborstel de keukenkraan te polijsten, terwijl Joey wanhopig mijn 33 onderbroeken strak staat op te vouwen om de vrede te bewaren en de koffer dicht te krijgen.
Na een ochtend wandelen, ontdekken en beleven lag ik heerlijk voldaan bij het zwembad. Een hele dag alleen zwembad voelde al snel als zonde. Ai. Kan ik dan niet gewoon ontspannen?
Misschien wordt het nooit ADHD 0 – Nienke 10. Maar een gelijkspelletje, daar teken ik voor.
Ik geloof echt dat ze bestaan. Misschien vind ik zelf ook ooit nog. Maar dan waarschijnlijk niet alle drie op dezelfde dag.
Het blijft een vermoeiende sport, dat overcompenseren en het constant zoeken naar de juiste modus.
Misschien ben ik niet slecht in voelen. Misschien spreek ik de taal van mijn lichaam gewoon nog niet.
De wetenschap is er ook nog niet helemaal uit, maar de link tussen ADHD en trauma is gigantisch. Ze overlappen elkaar zo enorm dat het soms bijna niet te ontwarren is.
Maar alles is nooit klaar. Wat me vandaag het meest raakte was niet zozeer het schuldgevoel op zich. Dat kennen we allemaal. Maar de manier waarop het schuldgevoel werkt..
Rustig afwachten, dat kan ik niet. Ik wil weten waar ik aan toe ben. Nu. Vind je me leuk? Ja? Zie je het groeien naar meer? Top!
