En dan zeggen ze dat ík de stoornis heb…

Het gaat nu dan echt gebeuren
Mijn moeder komt ’s ochtends naast me aan de eettafel zitten. Knus samen achter de laptop gepropt, zodat we beide goed in beeld zijn.

De psycholoog vraagt hoe we aankijken tegen vandaag. Beiden blijken we dezelfde spanning te voelen en elkaar niet teleur te willen stellen. Welkom in onze familie-dynamiek.

Na een semi-inlevende: “Fijn dat jullie er toch zijn, ook al vinden jullie het spannend,” gaan we dan echt van start.

Ik heb maanden moeten wachten op dit moment. De avond ervoor ben ik nog in tranen uitgebarsten van de spanning. Mijn man had speciaal chocola voor me gehaald, die ik vervolgens niet heb aangeraakt, omdat ik geen eetlust had. Nou, dat zegt wel wat 😉

Het leed dat het ‘diagnose-interview’ heet

De psycholoog leest stuk voor stuk de vragen letterlijk op. Die vragen moeten mijn moeder en ik dan allebei beantwoorden, eenmaal over mijn volwassen leven en eenmaal over mijn jeugd. Elke vraag wordt dus welgeteld vier keer beantwoord.

Nou moet ik er bij vertellen dat ik twee grote broers heb, 5 en 10 jaar ouder dan ik, die in hun jeugd extremer gedrag vertoonden dan ik. In vergelijking met hun ‘viel ik dus wel mee’. Dit, gecombineerd met mijn maskeren, maakte dan ook dat mijn gedrag vroeger nooit gesignaleerd is. Niet geheel onbegrijpelijk.

Dat levert dan dus de volgende gesprekken op:

Psycholoog: “Was Tessa erg druk als kind?”
Moeder: “Nee, dat gedrag herken ik niet echt. In vergelijking met haar broers viel ze wel mee.”
Psycholoog noteert ‘Nee’ en wil door naar de volgende vraag.
Tessa: “Maar als je me niet vergelijkt met mijn broers, maar met mijn vriendinnetjes of mijn klasgenootjes?”
Moeder: “Ja, die vond ik gewoon altijd heel saai. Jij was gewoon heel levendig.”
Psycholoog noteert toch een ‘Ja’ en gaat door naar de volgende vraag.

Op deze manier heb ik eigenlijk meerdere malen het interview over moeten nemen van de psycholoog, om te zorgen dat we daadwerkelijk tot de kern kwamen. Tel hier nog bij op dat mijn moeder hem telkens niet verstond door zijn Britse accent en ik dus continu moest vertalen, en het feest is echt compleet.

Beter goed gejat, dan slecht bedacht

Alsof het al niet intens en confronterend genoeg is om alle uitdagingen uit je volwassen- en kinderleven te moeten herbeleven en toelichten. Nee, dan moest ik ook nog eens tegelijk in de gaten houden of we de juiste informatie wel boven tafel krijgen. Ik was helemaal gesloopt… Ik gaf dan ook mee aan de psycholoog dat ik hoopte dat hij de volgende keer meer door kon vragen, omdat het voor mij heel vermoeiend was om twee petten op te moeten hebben tijdens het gesprek. Hij bedankte me voor de feedback.

Tijdens de tweede sessie geeft mijn moeder wederom een ontkennend antwoord op één van zijn vragen en ineens hoor ik de psycholoog zeggen:
“En als je Tessa niet vergelijkt met haar broers, maar met haar vriendinnetjes, of haar klasgenootjes? Hoe zie je het dan?” Ik weet oprecht niet of ik me gepikeerd of gevleid moet voelen dat hij letterlijk mijn teksten overneemt…

Jackpot!

Na 6 gesprekken komt dan eindelijk het oordeel: Gecombineerde ADHD én autisme. Jackpot! Daar aan gekoppeld krijg ik nu psycho-educatie en behandelgesprekken, met dezelfde psycholoog die ook de ADHD interviews heeft afgenomen. Tijdens de eerste sessie vertelt hij me wat meer over ADHD en prikkelverwerking en vraagt hij me om een dagboek bij te houden waarin ik noteer wanneer ik overprikkeld ben. Hier zullen we het de volgende keer over hebben.

Vlak voor de tweede sessie is mijn behandelaar ziek. Dit wordt netjes gemeld via de app, zowel door hem als de administratie. Ik wens hem beterschap, hij vraagt me via de chat hoe het gaat met het bijhouden van de overprikkeling, ik geef hem antwoord op zijn vraag.

Dat is dan €37,26 alstublieft

Afgelopen week ontving ik bericht van mijn zorgverzekeraar, er zou een gedeelte ingehouden worden van mijn Eigen Risico. Een bedrag voor de eerste sessie en een lager bedrag, van €37,26 op een datum die ik niet herkende. Wat blijkt na contact met de administratie? Dit bedrag is voor het chatbericht dat was uitgewisseld met de psycholoog… Het bericht waarvan ik dacht dat hij gewoon interesse toonde, omdat hij onze sessie moest annuleren en waarop ik nietsvermoedend antwoord gaf.

Ineens vind ik het niet zo gek dat er zo veel mensen met mentale klachten rondlopen, zonder de juiste hulp te krijgen.

En dan zeggen ze dat ík de stoornis heb… 😉