“Maar je bent helemaal niet druk?”

Dit zul je van buitenaf nooit merken. Je zult nooit van buitenaf zien welke onrust er vanbinnen woelt. Wat ook een groot verschil maakt, is dat ik een vrouw ben. Tenminste, de laatste keer dat ik checkte, was ik volgens mij een vrouw.

Bedankt, dat heb je snel geconcludeerd na mij zo’n 2 minuten en 44 seconde te kennen.

 

Dit was precies de diagnose die ik had verwacht, aka: Een snelle conclusie. Vaag genoeg ben ik het er wel mee eens. Ik vind mezelf ook niet druk, sterker nog: ik heb een hele rustige aura (als ik de rest van de wereld moet geloven), en hou me toch liever meer op de achtergrond. Natuurlijk heb ik mijn zoomies, maar die heeft denk ik iedereen. Je continu netjes gedragen is ook maar saai.

 

Terwijl dit gezegd wordt, voelt het alsof…

 

… Alsof mijn hoofd 88 tabbladen tegelijk open heeft staan;

… Alsof ik tv-kijk en iemand continu van zender wisselt;

… Alsof ik ren op een loopband die ik niet uit kan zetten;

… Alsof ik in een toneelstuk speel zonder de tekst te kennen;

… Alsof mijn takenlijst een muur is die ik niet kan beklimmen;

… Alsof mijn emoties een volume-knop hebben, maar altijd te hard staan.

 

Maar dit zul je van buitenaf nooit merken. Je zult nooit van buitenaf zien welke onrust er vanbinnen woelt. Wat ook een groot verschil maakt, is dat ik een vrouw ben.

 

Tenminste, de laatste keer dat ik checkte, was ik volgens mij een vrouw.

 

Mensen gaan er vaak vanuit dat bij ADHD de fysieke hyperactiviteit hoort, maar dat is bij vrouwen vaak niet zo. Het betreft meer de interne ruis, ik voel me soms een zender die niet weet op welke frequentie ze werkt. Zo is het stemmetje in mijn hoofd, genaamd: “Ego”, altijd flinke discussies met mij aan het voeren, houdt ze zich nooit eens stil en schreeuwt alle dagen door. Het is vermoeiend om een hoofd te hebben wat continu aan staat. Het is vermoeiend om continu aan jezelf te twijfelen of nooit tevreden te zijn over wat je doet, bent en voelt. Er is gewoon een continue disbalans, en alle oordelen van buitenaf maken de complete situatie allesbehalve beter.

 

Een van de meest vervelende dingen waar ik elke dag tegenaan loop is mijn zelfbeeld. Die is verre van positief. En dat is best wel gekkig, want: Ik weet precies hoe de wereld naar mij kijkt, ik weet precies hoe mensen denken over mijn teksten, ik weet precies welke meningen er opkomen bij het zien van mijn tattoos. Ik hoor en zie het, maar geloof het niet.

 

Dat stomme stemmetje Ego loop weer te schreeuwen en te springen tot ze de aandacht krijgt die ze zich toe-eigent. Ik hoor haar alweer schreeuwen: “Dat wat deze mensen zeggen komt niet overeen met wat wij denken *error*, dus: WE GELOVEN HET NIET” Gevolgd door een duivels gelach.

 

Zo zit je vast in een cirkel, niet een spiraal, maar écht een cirkel. Je gaat niet naar beneden, het wordt niet steeds erger, maar het wordt ook niet beter. Je blijft gewoon ontevreden met jezelf… En dat… Dat bevalt mij niet! Tijd om onze handen vuil te maken en Ego een kopje kleiner te maken.

 

Dit gaan we dus drastisch veranderen, want wanneer je niet weet welke waarde je bezit, kun je ook nooit je volle potentie inzetten!

 

Oké, ik weet het: Ons brein denkt anders, voelt anders en is anders, maar aan ieder nadeel zit een voordeel. Dit gaan we dus omzetten in een kwaliteit. De mensen met zo’n anders denkend brein hebben vaak de beste creaties in hun hoofd en zijn supercreatief.

 

Het moeilijkste wordt het verzetten van alle negativiteit rondom mijn zelfbeeld. Maar dat hoef je niet alleen te doen gelukkig. Hoe we hier mee gaan beginnen? Simpel.

 

Luister eens naar de stemmen extern in plaats van intern. Wanneer iemand zegt dat je er vandaag gran-di-la-di-oos uitziet, mag je het best geloven, in plaats van je weer neer te leggen naast Ego. Want zij is stom en stinkt ook.

 

Luister iets meer naar een ander, iets meer naar je hart en iets minder naar je hoofd.

 

Nou, dat was het weer voor vandaag. Ik en Ego hebben een conflict op te lossen en gaan daarna onze disbalans terugwinnen!

 

Maak er een donders goede week van, mooie menschen!

 

Veel liefs,

7 reacties

  1. Waaarom voel ik dit allemaal zo diep😭 dit beschrijf je allemaal weer zo ontiegelijk goed lieve Cher! Ik herken ook elk woord…
    Ik ben zo trots op jou hoever jij al bent gekomen, en je bent een prachtig mooi wijffie!!💕🥰

    (Wij komen er wel!)

  2. Hmm ik begrijp je verhaal, maar ik denk niet dat dit perce met ADHD te maken heeft. Die “negatieve” stem hebben heel veel mensen last van. Het zou alleen zo kunnen zijn dat veel mensen je niet begrepen hebben in het verleden, omdat ze anders bedraad bent en mensen je dus niet altijd helemaal kunnen volgen. Vervolgens heb je daarom de nodige kritiek gekregen en ben je daardoor mogelijk onzeker geworden en daardoor krijg je last van dat “stemmetje” die steeds zegt “jij bent niet goed genoeg”. Als je op je plek zit, waar mensen je kwaliteiten zien en waarderen, zal je merken dat je weer zelfverzekerder wordt en dat dat stemmetje ook steeds meer naar de achtergrond verdwijnt😉 Mijn tip: zoek de juiste omgeving waarin je gezien en gewaardeerd wordt, zodat je echt jezelf kunt zijn, dan bloei je op en wordt je zelfverzekerder, waardoor je nog meer in je kracht komt te staan en een nog mooiere bloem zal worden😉

  3. Ik had dit zelf kunnen schrijven… Nou, niet echt zelf want ik ben ontiegelijk slecht in mijn gevoel in woorden om te zetten, maar je snapt m’n punt. Ik heb alleen geen ‘Ego’. Het is veelal m’n eigen stem die ik hoor. Ook andere hoor, maar veelal mijn eigen, vaak afkeurende, stem. Als een soort voice-over. En nu vraag ik me meteen af of mensen zonder ad(h)d dit niet hebben. Hebben zij geen interne discussies, filmbeelden of voice-over in hun hoofden? Mijn vriend niet, maar goed… da’s een man (zonder adhd). In mijn hoofd ben ik nu allerlei toonhoogten aan het uitproberen voor mijn voice-over 🤣🤣

  4. *WTF* Alsof ik het zelf geschreven heb, woord voor woord. Bij mij heet de innerlijke schreeuwerd geen Ego, maar is een rood mannetje, zonder naam. Ik heb ook een blauw mannetje en die is lief voor mij, maarja die rooie schreeuwlelijk wint eigenlijk altijd. Ben toch wel heel benieuwd hoe jij Ego gaat verslaan.

  5. Wouw. Jij omschrijft precies wat ik voel. Ik heb mijn stemmetje geen naam gegeven omdat ik haar liever negeer, maar dat kritische stemmetje ken ik wel degelijk. Dit weekend vroeg iemand mij, bij de IT- Hackathon waar ik was, waar ik goed in was. Het eerste wat bij me opkwam was: helemaal niks. Gelukkig denk ik daar na dit weekend wel wat positiever over. Qua IT weet ik nog steeds niet zo heel veel, maar ik weet wel dat ik andere kwaliteiten heb.

  6. Zo Cher, deze komt ff binnen hoor! Wat mensen ook zeggen: IK GELOOF HET NIET! Dus als jij de eerste battle met Ego gewonnen hebt, laat het dan aub weten. Want bij mij heet Ego Truus en Truus werkt bij mij langzaam maar zeker van een cirkel naar een neerwaartse spiraal… Hoeveel ik ook luister naar een ander. TRUUS GELOOFT HET NIET.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Joe joe!

Lees hier wekelijks met onze gastbloggers mee. Ze schrijven over alle onderwerpen rondom ADHD. Een feestje van herkenning!

Let's get social

Meer zoals dit lezen?

Zoeken