De ADHD weegschaal
Deze week was dan officieel de aftrap van mijn diagnosetraject: het intakegesprek. Ineens zit daar een wildvreemde tegenover je, die je het hemd van het lijf vraagt. Niet alleen veel vragen over je huidige klachten en waar je in het dagelijks leven tegenaan loopt, maar ook veel vragen over je jeugd.
Automatisch denk je bij elk antwoord dat je geeft: ‘Zeg ik nu het goede? Klopt dit met wat ‘ze’ willen horen? Past dit genoeg in het plaatje?’ Niet dat ik mijn antwoorden aanpas aan de verwachtingen hoor. Zeker niet. Uiteraard wil ik alleen een diagnose krijgen als dat ook daadwerkelijk klopt met de werkelijkheid. Maar het voelt ineens alsof alles wat je zegt onder een vergrootglas ligt. Alsof al je woorden worden gewogen op de ‘ADHD weegschaal’.
Wat-alsjes en wat-had-kunnen-zijns
Het op late(re) leeftijd aangaan van een diagnosetraject, zet sowieso alles in een ander perspectief. Veel dingen vallen in retrospect ineens op hun plek. Je begrijpt beter waarom je dingen zo deed en waarom dingen zo voelden. Het lezen van verhalen en het bekijken van filmpjes van anderen zijn een feest der herkenning. Eindelijk ‘hoor je ergens bij’. Je bent niet gek en bovenal: je kunt er niets aan doen!
Tegelijkertijd zijn al die vragen over je jeugd enorm confronterend. Deze gesprekken en het terug duiken in je jeugd leveren een hoop ‘wat-alsjes’ en ‘wat had kunnen zijns’ op. Een beetje zoals Scrooge, die op kerstavond met de Geest van het verleden zijn jeugd opnieuw bezoekt en tot allerlei nieuwe inzichten komt. Als klein meisje voelden de dingen al anders. Voelde ík me anders. Om dan nu, door een volwassen bril, terug te kijken naar die momenten, is gewoon best pijnlijk.
Dat kleine meisje had namelijk geen idee waarom ze zich altijd zo anders voelde. Zij besefte zich niet waarom alles bij haar altijd heftiger binnenkwam dan bij anderen. Het enige wat ze zich besefte was dat ze er niet tussen paste. En dus ging ze op haar tenen lopen. Altijd tot het uiterste om anderen maar niet tot last te zijn. Als ze maar perfect genoeg presteerde, dan zouden mensen haar vast eindelijk accepteren. Dan zouden ze zien wie ze was! En dus ging ze steeds harder werken, legde ze de lat steeds hoger en raakte ze steeds verder verwijderd van haar eigen behoeftes. Uiteindelijk is dat meisje zelfs zo gewend geraakt om zich aan te passen aan wat haar omgeving van haar nodig had, dat ze zélf niet eens meer wist wie ze nou eigenlijk was.
Levensrouw
Regelmatig hoor je mensen zeggen dat vroeger alles beter was. En ja, op veel fronten is de wereld er niet mooier op geworden, maar er is ook veel vooruitgang. Zoals de kennis, herkenning en erkenning van ADHD. Als datzelfde meisje in de huidige tijd geboren was, had zij dan in haar jeugd al een diagnose gekregen? Had zij dan meer begrip, begeleiding en wellicht zelfs medicatie gekregen? Had dat meisje dan geleerd om grenzen te stellen en naar haar lichaam te luisteren, in plaats van op latere leeftijd keer op keer uit te vallen?
Hoe anders had haar leven dan kunnen lopen? Na wat online onderzoek kwam ik terecht bij de term ‘Levensrouw’: “Rouw om alles wat niet gelukt is in je leven.” Ik denk inderdaad dat die term goed de lading dekt. Rouw om dat kleine meisje, dat zo veel alleen heeft moeten dragen. Rouw om je verloren jeugd en om gemiste kansen. Rouw om wat had kunnen zijn.
Want wat had het leven dan anders kunnen zijn. Wat had het lichter kunnen zijn. En wat had dat meisje minder eenzaam kunnen zijn. Als ik in de spiegel kijk, dan zie ik haar nog steeds. Dat kleine meisje, zo hard op zoek naar (h)erkenning. Voor nu ga ik vooral even heel erg trots zijn op hoe ver dit meisje, ondanks alles, is gekomen. En haar trakteren op een verse zelfgebakken brownie, want die hebben we wel verdiend (en een dopamine-boost 😉)
Liefs,
18 reacties
Lieve Tessa, mijn reactie is precies die van alle andere sterke vrouwen die op je blog gereageerd hebben. Je beschrijft mijn leven, mijn jeugd. Spot on. En hoe graag ik je een andere jeugd gegund had, ben ik ook dankbaar het verhaal van een ‘lotgenoot’ te mogen lezen. Dat neemt een heel stuk eenzaamheid weg. Liefs, Fam
Lieve Fam, dank je wel voor je reactie. Wat vervelend te horen dat je dit gevoel herkent, maar wat ontzettend fijn dat mijn verhaal je (een klein beetje) helpt. Uiteindelijk is dat waar ik het voor doe… Veel sterkte toegewenst!
Liefs Tessa
Toen ik dit las, heb ik het direct naar mijn zusje gestuurd. Zij is hier enkele maanden geleden zelf mee geconfronteerd en ervaart diepe rouw. Het feit dat zij fysieke beperkingen heeft maakt dit bepaald niet makkelijker. Het is lastig om al die energie te beteugelen.
Heeft iemand, op dit platform, tips of informatie die hier helpend bij zouden zijn?
En Tessa, sterkte. Prachtig hoe jij dit deelt, dus anderen ook hierin steunt. Chapeau.
Hallo Henny, dank voor je bericht. Klinkt als een heftige tijd voor je zus. Wat vervelend voor haar en wat lief dat je haar op deze manier steunt! Zelf heb ik helaas niet veel kennis op dat vlak, maar ik zal mijn ogen voor je open houden. In elk geval veel sterkte gewenst!
Lieve groet Tessa
…dit is zo raar en bijzonder tegelijk, het is alsof ik een verhaal zit te lezen wat precies mijn levensverhaal zou kunnen zijn. Wow, ik ben dus niet de enige die dit gevoeld en meegemaakt heeft…en die dit doormaakt…dank voor dit verhaal, dank voor het delen! ❤️
Hai Linda, dank je wel voor je reactie. Je bent zeker niet de enige, we zijn met velen. Heel graag gedaan, ik hoop dat ik je er een klein beetje mee heb kunnen helpen… ❤️
Met tranen in mijn ogen volg ik je blogs.
Als je moeder zijnde vind ik het heel heftig om te lezen hoe eenzaam je was en ik maar denken dat jij degene was waar ik me niet gauw zorgen over zou hoeven te maken.
Hoe anders is de realiteit nu ben jij degene waar ik me al jaren zorgen over maak.
Gelukkig zie ik je groeien en meer vertrouwen krijgen je werkt zo hard aan jezelf.
Ik ben zo ontzettend trots op je en hoop zo dat je het geluk in het schrijven gaat vinden, dat is het geen dat je gelukkig maakt.
Wauw…. Wat een fantastische moeder ben jij! Zou willen dat mijn moeder een berichtje als dit stuurde, echt waar. Hulde aan jou en aan Tessa en ik ben heel blij dat ze al haar mooie verhalen op mijn platform wil delen. Voel me vereerd en ben ook super trots 🥰 (ik reageer normaal nooit, dus dit zegt iets haha)
Wat heb je dit mooi verwoord en het is zo herkenbaar (voor velen met mij, denk ik).
Dank je wel Martine! 🙏🏻 ☺️
Wouw, het is net alsof het mijn verhaal is. Ik heb me ook vaak afgevraagd waar ik nu had gestaan als ik vroeger die diagnose al had gekregen en de medicatie. Ik vond school echt een ramp. Ik werd veel gepest en het kostte ook gigantisch veel energie om met te concentreren. Ik denk dat ik qua niveau beter had gekund als ik medicijnen had gehad. Op de MAVO ging alles simpel(qua leren). Ik had alle zessen, zevens en achten terwijl ik bijna niet hoefde te leren. Ik las de stof een paar keer over en dan wist ik het wel. Mijn huiswerk maakte ik in de pauzes. Ik denk echt dat ik een hoger niveau aan had gekund als ik toen medicijnen had gehad. Ik had het na de MAVO wel gezien met school maar omdat ik niet in de supermarkt wilde werken hebben ik de kortste opleiding gezocht die ik kon vinden om op kantoor te gaan werken. Als ik medicijnen had gehad dan had ik misschien wel doorgeleerd. Maar ja, dat zullen we nu nooit weten. Ik begrijp mijn gedrag ook veel beter nu ik de diagnose ADHD heb gekregen. Als ik die diagnose eerder had gekregen had ik ook misschien eerder mijn eigen gebruiksaanwijzing kunnen uitvogelen. Maar dat is allemaal achteraf.
Dank voor je reactie Angelique. Lastig hè, om dan achteraf al dingen terug te kijken en ineens in een ander daglicht te zien..? Uiteindelijk heeft het ons ook gemaakt tot wie we nu zijn en gebracht tot waar we nu zijn, maar toch blijft het lastig 😘
Het begint al bij de eerste zin.. “politiek correcte antwoorden willen geven”… steeds maar dat aanpassen…vanaf jongs af aan. Zoveel herkenning weer te lezen. Maar zo lastig om eens een stap daarin te (kunnen) zetten, want ik loop weer vast bij elke therapie en stop er dan maar weer mee. En maar doorrennen om te kunnen laten zien dat je dingen WEL kan….. en dat hoofd blijft maar malen.
Mooi geschreven! Dapper! Succes met je traject!
Gr Chris
Dank voor je lieve reactie Chris. Die bewijsdrang, dat is me er inderdaad ook eentje hè? 🫣 Ik hoop dat het je toch lukt om de juiste persoon te vinden om je verder te helpen. Het wordt namelijk nog zwaarder als je het allemaal alleen uit moet puzzelen… Veel sterkte gewenst!
Wauw, precies dat dus! Ik ga ook maar eens taart halen! Vandaag de laatste coachingsbijeenkomst met de psycholoog na mijn diagnose afgelopen februari op 49 jarige leeftijd. Trots op jou en op mij!
Hai Monique, dank je wel voor je reactie. Wat fijn dat je traject nu is afgerond. Hopelijk heeft het me veel gebracht (en zal het je ook in de toekomst veel brengen).
Lief, dank je wel! 🥰
Alsof ik over mezelf lees. Zooo herkenbaar.
Zelfs nog zonder diagnose (vragenlijst met mijn moeder erbij was nog niet afgerond) heb ik soms wel eens die “levensrouw”. Had ik mezelf dan niet als ‘kapot’ ervaren en als ‘mislukt’? Wat had ik ervan kunnen maken? Meer kunnen genieten van bepaalde dingen en soms ook minder verdriet. 🤷🏻♀️
En tegelijkertijd… Weet je… Dan was ik nooit geweest wie ik nu ben. En ondanks alle (oude) gevoelens van ‘mislukt’ of ‘kapot’, ben ik best wel blij met wie ik nu ben. 😄 (En dat geldt misschien wel voor meer DRKS mokkels 🤪)
Binnenkort gaat mijn diagnosetraject weer verder. En dan maar kijken of ik het “echt” ben. 🤣
❤️🐿️
Ach lieve Maaike, je bent sowieso niet kapot, wat de uitkomst van het traject ook gaat zijn ❤️