Alles heeft zijn grenzen, dus ook ik

Stempels binnen

Eindelijk heb ik het officieel ‘verdiend’ om Gast Mina te zijn! Mijn diagnose is binnen! 😉

Nou ja, twee diagnoses dus. Ik mag namelijk direct meerdere stempels toevoegen aan mijn kaartje. Gecombineerde ADHD, heerlijk overdekt met een sausje van autisme. Jum…

Ik heb pas iets meer dan een maand de diagnoses en heb dus nog van alles te leren en ontdekken. Wat ik wel al merk is dat ik nu anders aankijk tegen de grenzen die mijn brein en lijf aangeven. Nu ik weet dat er een logische verklaring is voor de vermoeidheid en overprikkeling, vind ik het ook makkelijker om daar naar te handelen.

Old habits die hard

Begrijp me niet verkeerd, ik flikker nog steeds volledig in mijn valkuilen die ik bijna 40 jaar heb ingesleten hoor. Momenteel zijn we met ons gezin op Bali en zelfs daar heb ik moeite me te ontspannen en ben ik geneigd om mezelf allerlei taken en verplichtingen op te leggen. Old habits die hard…

Wat ik wel merk is dat ik het sneller signaleer als ik over mijn grenzen heen ga en dat ik vooral minder hard oordeel richting mezelf. Doordat ik nu begrijp dat mijn brein daadwerkelijk veel harder moet werken voor dingen, besef ik me ook beter dat ik niet op de zelfde manier kan presteren als een ‘neurotypisch’ brein. En dat ik dus ook moet stoppen dat van mezelf te verwachten. Stoppen om zo hard aan de wereld te bewijzen dat ik net zo veel kan als ieder ander, want dat kan ik nou eenmaal niet. Althans, niet op dezelfde manier.

Selfcare en energie verdelen

Dus nu begrijp ik dat het anders moet. Dat de enige manier om voor mezelf, mijn kinderen en andere naasten te kunnen zorgen is, door mijn grenzen niet alleen te gaan voelen en (h)erkennen, maar deze ook te bewaken. Door tijd voor mezelf in te plannen. En dan bedoel ik échte tijd, dus niet even snel alles van de to-do-lijst afwerken als ik een paar uurtjes zonder de kinderen heb.

Om in de woorden van Lalah Delia te spreken:
“Selfcare is how you take your power back.”

En dat betekent ook dat ik mijn energie anders moet gaan verdelen en vooruit moet gaan denken. Als ik in de ochtend en de avond iets gepland heb staan, zal ik daar tussenin rust moeten nemen. Na een werkdag van 10 uur in de kinderopvang, kan ik niet ’s avonds nog een sociale activiteit ondernemen. En als ik slecht heb geslapen (wat tegenwoordig regelmatig gebeurt dankzij onze onrustige 3-jarige dame), zal de kans groot zijn dat ik mijn sociale afspraken af moet zeggen, omdat ik de prikkels dan simpelweg niet meer kan verwerken (sorry lieve vrienden en familie).

Op weg naar zelfliefde en zelfacceptatie

En daar kan ik van alles van vinden. Daar kan ik boos en verdrietig en gefrustreerd om worden (wat ook vaak gebeurt), maar onder aan de streep is dit wat het is. En dat zal ook zo blijven.

Want ik héb ADHD en autisme en dat gaat niet meer weg. Dat is net zo goed onderdeel van me als alle andere elementen uit mijn karakter. En die zal ik net zo goed moeten gaan omarmen en liefhebben als de andere delen van mezelf, als ik het eeuwige gevecht met mezelf wil gaan stoppen…

Om nog maar eens Lalah Delia aan te halen:
“She remembered who she was, and that changed the game.”

Liefs,