Waarom hebben we een label nodig om hulp te krijgen?! 😣🤯
Gisteren was ik, tussen het hossen en hakken door, in gesprek met iemand die zich inzet voor neurodivergente breinen op de middelbare school. En zoals dat gaat met goede gesprekken (vooral met een beetje carnavalssfeer erbij), kwamen we al snel op een frustrerend onderwerp: waarom moet je een label hebben om hulp te krijgen op school?!
Zonder diagnose? Geen aanpassingen. Mét diagnose? Een oordeel.
ADHD, hoogbegaafdheid, autisme. Je moet eerst een stempel hebben voordat er iets geregeld kan worden. Heb je dat niet? Tja, dan kun je nergens aanspraak op maken. Maar heb je wél dat label, dan mag je je vervolgens ook verdedigen tegen allerlei vooroordelen. “Ach joh, ADHD bestaat niet echt, dat is gewoon een excuus om druk te zijn.” Of: “Hoogbegaafd? Dan kun je toch alles makkelijk?” Serieus? Zo vermoeiend!
Waarom kunnen we niet gewoon kijken naar wat een kind nodig heeft zonder eerst door een medische of bureaucratische molen te moeten?
Meer tijd nodig voor een toets? Oké. Hulp bij plannen? Oké. Coaching of therapie? Oké. Geen eeuwige wachttijden, geen stempelparade, gewoon ondersteunen waar nodig. Want élk kind is anders. Wat als we vanaf jonge leeftijd al leren luisteren naar wat we nodig hebben, zonder dat we eerst “bewezen” anders moeten zijn?
Zou het aantal labels dan niet vanzelf afnemen? Zouden kinderen dan niet veel eerder in hun kracht staan, in plaats van eerst door een jarenlange zoektocht naar een diagnose te moeten voordat ze zich gehoord voelen?
Ja, maar… capaciteit en geld he 😣
We snappen allemaal dat maatwerk in het onderwijs niet makkelijk te fixen is. Dat er een tekort is aan docenten, middelen en tijd. Maar ergens voelt het krom dat je pas extra hulp krijgt als je een officieel stempel hebt, terwijl er zonder dat label óók al signalen zijn dat een kind ergens op vastloopt.
Wat als we anders naar onderwijs gaan kijken? Wat als de focus niet ligt op wie je bent volgens een diagnose, maar op wat je nodig hebt om te kunnen leren en groeien? Zou dat niet de echte winst zijn?
Ik ben benieuwd hoe jij hierover denkt. Moeten we het onderwijssysteem anders inrichten? Of denk je dat labels juist nodig zijn om passende hulp te kunnen geven? Zou je dan zelf nog wel per se die diagnose willen???👇🏻
PS. Wist je dat wij een on- en offline community voor vrouwen met ADHD hebben? En wist je dat we op 4 april over onderwerpen als deze kletsen bij de allereerste MINABO vrijmibo in Eindhoven. Bij zijn?
Joe joe!
Eén reactie
Maatwerk is key. Dat is ook de reden waarom ik, toen ik ging solliciteren op het MBO als studieloopbaanbegeleider/loopbaancoach, een maatbeker mee nam. Laten we alsjeblieft kijken naar hoe iemand IS, waar je talenten liggen en onderzoeken hoe JIJ kan floreren!
Met ons lopende project (New Horizon 🤍) begeleid ik leerlingen (met òf zonder stempel) via een 12 weken programma naar een passende, kloppende keuze voor hén. Dit gaat in samenwerking met het middelbaar onderwijs en verschillende MBO scholen. Want als je op de havo niet meer op je plek zit, waarom zou je dan niet naar een toffe beroepsopleiding gaan waar je weer in je kracht staat?