Waarom bleef ik er altijd overal nét naast te grijpen? Waarom ik bleef pleasen? Waarom was ik tijdens therapieën meer bezig was met hoe het met de therapeut en anderen ging dan met mezelf? Waarom lukt het mij niet?
Wat als je een kind hebt dat zo onwijs veel voelt en opmerkt? Dat iedere blik, opmerking of verandering in iemands houding registreert en zich daarna uren kan afvragen wat iemand daarmee bedoelde. Een kind dat niets liever wil dan vrienden maken, erbij horen en gewoon zichzelf kunnen zijn, maar door haar ADHD juist op sociaal gebied voortdurend tegen zichzelf aanloopt.
Ik wist heel goed wat er aan scheelde. Waarom ik de dingen deed zoals ik altijd deed. Dat ik er niet blij mee was. Maar ik deed er geen reet mee.
Een uur voor vertrek sta ik met een tandenborstel de keukenkraan te polijsten, terwijl Joey wanhopig mijn 33 onderbroeken strak staat op te vouwen om de vrede te bewaren en de koffer dicht te krijgen.
Na een ochtend wandelen, ontdekken en beleven lag ik heerlijk voldaan bij het zwembad. Een hele dag alleen zwembad voelde al snel als zonde. Ai. Kan ik dan niet gewoon ontspannen?
Misschien wordt het nooit ADHD 0 – Nienke 10. Maar een gelijkspelletje, daar teken ik voor.
Ik geloof echt dat ze bestaan. Misschien vind ik zelf ook ooit nog. Maar dan waarschijnlijk niet alle drie op dezelfde dag.
Het blijft een vermoeiende sport, dat overcompenseren en het constant zoeken naar de juiste modus.
Misschien ben ik niet slecht in voelen. Misschien spreek ik de taal van mijn lichaam gewoon nog niet.
