Zeg maar nee, dan krijg je er twee

Stap twee
De tweede stap van mijn diagnosetraject: een tweede intakegesprek, ditmaal met de Regiebehandelaar. Ik ervaarde haar direct als zeer prettig; begripvol, maar ook lekker to the point.

“Je hebt een duidelijke hulpvraag, dus we gaan gewoon het diagnose traject inzetten.“

Fijn! Eindelijk!

“Heb je naast ADHD eigenlijk ook weleens aan andere diagnoses getwijfeld?”

Poeh, tja, daar werd wel even een gevoelige snaar geraakt.
Om je ‘even’ mee te nemen in mijn voortraject: Van jongs af aan ervaar ik al veel klachten, die allemaal onder het label ‘hoogsensitief’ werden geplakt. Op latere leeftijd namen de klachten dermate toe, dat ik eens in de zoveel tijd uit de bocht vloog. Dat kreeg dan het label ‘overspannen’. Oftewel, re-integreren, met een coach in gesprek en weer aan de slag!

Elke paar jaar bewandelde ik hetzelfde cirkeltje. De basis-klachten verdwenen eigenlijk nooit, maar werden wel behapbaar. Totdat door vermoeidheid, stress of andere factoren de klachten steeds weer een beetje toenamen en ik uiteindelijk weer uitviel. Nadat deze periodes van ‘overspannen zijn’ niet meer op één hand te tellen waren, ondanks alle levenslessen, coaching en re-integratie trajecten, begon ik me af te vragen of er wellicht een andere oorzaak ónder kon liggen. Een neurologische oorzaak…

Hokjesdenken
Het eerste waar ik zelf aan dacht was autisme. Ik herkende me in diverse symptomen en het vermoeden bestond ook al langere tijd dat enkele van mijn familieleden ergens binnen het autistisch spectrum vielen. In eerste instantie heb ik daarvoor dan ook mijn verwijzing bij de huisarts aangevraagd. Toen ik me, (eigenlijk voor mijn dochter) ging verdiepen in ADHD, ging er ineens een wereld voor me open. Bijna alles wat ik las, herkende ik bij mezelf. Vooral als ik las over de specifieke ervaringen bij vrouwen. Mijn doel was dan ook in eerste instantie om een breed diagnose-traject aan te gaan voor zowel ADHD als autisme.

Dat bleek helaas een utopie. De praktijken die aan diagnostiek doen zijn al vrij zeldzaam. Een praktijk die diagnostiek doet voor autisme én ADHD is nog veel zeldzamer. Laat staan een praktijk die beide doet én ook nog eens plek heeft. Er heerst nogal een hokjescultuur binnen onze mentale gezondheidszorg en ik bleek ook niet de enige persoon die behoefte had aan hulp 😉

Kastje naar de muur
Het heeft mij dan ook maanden gekost om überhaupt een praktijk te vinden die me kon helpen. Bij 7(!) praktijken belandde ik op een dood spoor. Telkens weer de hoop dat deze praktijk me wél kon helpen en telkens weer de teleurstelling als ik de deksel op mijn neus kreeg. Een flinke huilbui, jezelf bij elkaar rapen en weer het internet doorspitten, op zoek naar een nieuwe praktijk. Wéér terug naar de huisarts voor een nieuwe verwijzing. Tot ik oprecht de wanhoop nabij was.

Eén van de praktijken gaf me de tip om een aantal online tests te doen voor beide ‘stoornissen’. De kans op Autisme bleek ‘aannemelijk’. De kans op ADHD bleek ‘zeer waarschijnlijk’. En dus koos ik ervoor om in te zetten op ADHD onderzoek en met de hulp van mijn zorgverzekeraar had ik nu dan echt een plek gevonden die mij wilde helpen en met een wachttijd die te overzien was. Eindelijk ging mijn traject van start!

Wellicht zul je dan ook begrijpen dat ik een beetje in paniek raakte van de vraag: “Heb je naast ADHD eigenlijk ook wel eens aan andere diagnoses getwijfeld?”
“Euhm, tja, ik heb ook wel aan autisme gedacht, maar het was niet mogelijk om beide binnen één praktijk te doen en dus moest ik kiezen en de kans leek groter dat het om ADHD ging, dus toen heb ik daar maar op ingezet. Ik wilde eigenlijk wel een breedte diagnose, maar als dat betekent dat ik wéér een andere praktijk moet zoeken, dan wil ik het niet hoor! Dan houden we het gewoon alleen bij ADHD!” ratelde ik, de tranen al in mijn ogen en het gevoel van paniek alweer in mijn borst. Laat me alsjeblieft niet wéér opnieuw beginnen…

Twee voor de prijs van één
De Regiebehandelaar vraagt nog wat door en hoort mijn antwoorden aan.
“Hmmm, tja. Dat zijn niet perse allemaal standaard ADHD antwoorden… Ik denk dat het tóch wel verstandig is om ook het autisme traject op te starten. Om je de juiste adviezen en therapie te kunnen geven, is het erg belangrijk om precies te weten wat er speelt. Mocht er geen collega in huis zijn die het Autisme stuk op kan pakken, dan zal ik het zelf doen, want ik vind dit echt heel belangrijk.”

Ik kan weer een beetje ademhalen. Niet nóg een verwijzing en nóg een praktijk. Ik kan gewoon hier doorpakken. Eerst wordt het ADHD traject opgestart en krijg ik al dan niet een diagnose. Daarna zal ook het autisme traject worden opgestart. Ik ben dus nog wel even zoet. Twee voor de prijs van één zullen we maar zeggen (grapje natuurlijk, ik mag ze gewoon allebei betalen hoor).

Maar dus wel: twee trajecten, twee behandelaars en wellicht ook twee diagnoses. En dat nog los van het feit dat ik dus weer moet omschakelen naar een andere routing en andere vermoedelijke ‘stempels’. En dat schakelen is dus niet mijn sterkste punt. Niet voor niets ben ik vermoedelijk autistisch 😉

Zeg maar nee, dan krijg je er twee
Nou is het op zich al niet heel tof om ‘ineens’ ADHD te krijgen (dat krijg ik natuurlijk niet ineens, dat had ik al lang, maar toch voelt het een beetje zo), maar daarbij heb ik wel nog de hoop dat de juiste medicatie me wellicht wat verlichting zal bieden. Autisme daarentegen; dáár is geen pilletje voor.

En alsof het al niet ingewikkeld genoeg is om één diagnose te krijgen, emotioneel te verwerken, te integreren in je leven en te delen met de rest van de wereld. Nee, we doen er misschien gewoon nog even eentje extra bij. We zijn nou toch al bezig, niet? Lekker die stempelkaart volrammen?!

Wat denk je, zal ik nog een leuk extraatje krijgen bij een bepaald aantal stempels? Hoogsensitief en Fybromialgie heb ik al binnen. Straks dan wellicht nog ADHD en Autisme.

Een dagje Efteling doen bij 5 stempels? 😉