Het zwarte gat en de shitshow

Ooit een zwart gat gehad? Nou?!

Ik wel. Zeker, enorm en oneindig zwart. Als je mijn intro en mijn vorige blog gelezen hebt, dan weet je het al. Van mijn gat.

Want, om het nog maar eens te herhalen — dat doe ik namelijk graag, vooral als ik zeker wil weten dat je het echt meekrijgt — komt ie nog een keer: na mijn diagnose ben ik echt in een diep zwart gat getorpedeerd. Het was echt een lange zwarte tunnel, of misschien eerder een put. Een put vol shit. Of nou ja, er kwam gaandeweg steeds meer shit bij.

En ik heb heus mijn stinkende best gedaan (wat wil je, als je bedolven bent onder de shit 😝) om de draad gewoon weer op te pakken. Maar die draad, die voor mij toch altijd al lastig te vinden was, bleek ineens onzichtbaar, onvindbaar en misschien wel compleet verdwenen.

Voordat ik volledig de kluts kwijtraakte, ben ik toch best een aantal keer opgekrabbeld. Ik heb mijn mouwen regelmatig opgestroopt, mezelf een schop onder m’n hol gegeven en nog veel meer van zulke pogingen. Alles om de boel maar zo snel mogelijk onder controle te krijgen. Voor de buitenwereld dan…

Welkooom bij de shitshow!

Ik had de jammerlijke keuze gemaakt om mij te laten testen bij een centrum dat zelf aangeeft gespecialiseerd te zijn in het opsporen en behandelen van ADHD. En daar kan ik van alles over vertellen. Niet alleen maar goed, als je het mij vraagt. Geen aanradertje, zeg maar. Maar ja, who am I?! Als het een beetje tegenzit presteer ik het nog om een ‘doodgewoon’ boodschapje, in de supermarkt dan hè, uit te laten lopen in een compleet fiasco. Dus tja…

Goed, laat ik daarom dus vooral niet al te veel uitweiden over mijn ervaringen bij de desbetreffende instantie. Nou, een beetje dan.

Zodra mijn uitslag bekend was, had ik het genoegen om deze nog eens extra toegelicht te krijgen door de oprichter van deze ADHD-fabriek. Met trillende benen en een brulkop, compleet met dikke rode ogen en veel snot, zat ik aan een enorme tafel in zijn kamer. Ergens hopend dat hij ineens zou roepen: “GRAPJEE! Flaprol, je hebt helemaal geen ADHD. Je bent gewoon een sukkel!”

Had ook gekund trouwens, wat hem betreft dan. Want het was wel een beetje een showmaster-achtig typetje. Maar dan eentje in een vaal ribcolbertje, die roept: “Welkooom bij de shitshow!” Yes, zie je ’m voor je nu?

Hij zat lekker nonchalant op het puntje van zijn bureau en sprak mij lachend en irritant amicaal toe. Want ja hoor, ze hadden er weer eentje gevangen. Eén hele dikke vette, en dat was ik.

Ik moest er maar blij mee zijn dat ze mij ontmanteld hadden, want het had ook héél anders met mij afkunnen lopen. Volgens hem was ik er eentje van het ergste soort. Het was maar een wonder dat ik überhaupt ooit een diploma behaald had. En dat ik nooit een ernstig ongeluk veroorzaakt had in het verkeer. Levensgevaarlijk! Dus superknap van mij dat ik het tot nog toe allemaal aardig overleefd had.

“Ah, bedankt meneer!”

Vervolgens werd mij geadviseerd, gezien de ernst van de zaak, om absoluut nog het een en ander bij hem af te nemen. Want voor de zorgverzekering had ik nog zeker recht op een tiental consulten. Is dat even mooi meegenomen! Cognitieve gedragstherapie, daar zou ik echt baat bij hebben! Want stel je voor, in mijn toestand kon er natuurlijk nog van alles misgaan. Dus overrompeld maar braaf stemde ik toe. Zooo, huppelakeetje medicatie en therapie in de pocket! Gaat helemaal goedkomen met jou, meissie!

Jezus wat slecht

En oh, oh oh, wat was het fijn! Iedere week 45 minuten heen (of nou ja, iets korter en dus met 150 km per uur omdat ik altijd nét iets te laat vertrokken was). En dan moest ik onderweg vaak ook nog de opdrachten lezen en maken. Als ik mijn map tenminste niet weer vergeten was… Over levensgevaarlijk gesproken 🙄.

Een uurtje netjes meedoen en mij door de opdrachten bluffen. En daarna, met mijn zakken gevuld met koekjes en snoepjes die daar gezellig op alle tafeltjes van de warme, huiselijke wachtkamer stonden (lekker handig, suikers en ADHD, succes gegarandeerd!) weer 45 minuten naar huis.

“En hoe was het?” was dan de vraag bij thuiskomst.
“Oh, goed hoor!”
“Wat moest je allemaal doen?”
“Van alles. Koekje?”

En dat 12 weken lang. Met als kers op de taart een prachtige ontslagbrief voor mijn huisarts, waar met gepaste trots in vermeld werd dat Jessica de 12 intensieve sessies succesvol heeft afgerond! Gevolgd door een opsomming met allemaal positieve kenmerken en leerpunten waaraan ik de afgelopen weken keihard gewerkt had. Nu mocht ik officieel los, de grote wereld in als erkende ADHD’er, met mijn oorkonde ‘deelnemer afgeronde cognitieve gedragstherapie’ op zak! Mijn zus, en steun en toeverlaat 💜, proestte het uit toen ze mijn ontslagbrief las.

“Geloof je het zelf? Jezus wat slecht! Je hebt de boel lopen flessen, Jess, lekker sociaal wenselijk meegedaan.”

“Oh echt?! Goh…”

Digi-D en ADHD is niet ok

Nog een ander positief puntje, bedenk ik mij ineens. De eindafrekening kreeg ik metéén diezelfde middag nog in mijn mailbox. Lekker vlot!  Die moest ik dan wel even uploaden via DigiD (handig!) en ik meen ook eerst zelf voorschieten. En je raad het al: DigiD en ADHD, dat is geen match. Dus na meerdere herinneringen en een aanmaning is de factuur uiteindelijk met veel gesodemieter betaald. Een betaalverzoekje was misschien iets handiger geweest 😉.

En na al dat geëmmer en die zinloze sessies (begrijp mij niet verkeerd, ik had hier zelf echt veel beter mijn best moeten doen) was ik nog geen ruk opgeschoten. Tenminste niet de goede kant op. Maar misschien juist eerder meer ontregeld. Daarom krabbelde ik weer op en zette, zoals ik eigenlijk altijd al deed, maar weer mijn beste beentje voor. Op zoek naar die verrekte draad!

Lang verwacht en toch gekomen

En zocht ik dan mijn oude draad, of was er al een nieuwe? Ondertussen werd die zoektocht almaar grimmiger. Tierend, schreeuwend, woest, brullend sloeg ik om mij heen. Vervloekte alles en iedereen die in mijn buurt kwam.

“Kunnen jullie dan verdomme niet zien dat ik mijn draad niet kan vinden? Als je niet wil helpen zoeken en je bek niet kunt houden, dan flikker je maar op!”

Jaaa, dan kan het ineens heel hard gaan! Alle opgekropte shit van al die jaren op mijn tenen lopen — mij inhouden, mijzelf beter voordoen, ezelsbruggetje verzinnen en toepassen, de weg kwijt zijn, mijzelf kwijt zijn, alles kwijt zijn — knalde eruit!

Ja hoor, daar was ie. Lang verwacht en toch gekomen: HELLO BURNOUT!

Dat was officieel het startpunt van het zwarte gat, van de eindeloze shitshow.

Vooruitblik

Hier alvast een vooruitblik in het kort, want met de komst van de burn-out werd het pas echt genieten:  

• Ik raakte mijn baan kwijt.

• Kreeg een hernia.

• Moest daardoor en door de burn-out stoppen met lesgeven op de sportschool (so bye, bye extra endorfine).

• Mijn relatie hing aan een zijden draadje.

• Ik kwam in de schuldhulpverlening terecht.

• Ik kon niet anders dan stoppen met de band.

• Ben vrienden kwijtgeraakt 💔.

• Mijn zelfvertrouwen zakte tot het 0-punt.

• Het moedermonster lag continu op de loer.
  
  

Enzovoort, enzovoort…

Totdat er niets meer over was. Totdat mijn agenda helemaal leeg was, er bijna niemand meer belde en ik iedere dag wakker werd met het idee dat ik helemaal nergens verwacht werd. Ik stond nergens op een lijst, niemand had mij nodig. En het thuisfront? Die zouden vast ook beter af zijn zonder mij. Want ik kon toch niets meer. Niet meer eten koken, zelf eten was al lastig zat. Schoonmaken, de was, lachen, nadenken — niets, helemaal niets. Error, error!

~ EINDE ~

Nee hoor, grapje. Maar wel bijna, voor nu dan. Maar ik zal het verhaal nog even netjes afronden. Vooral omdat ik nu heel graag nog wil uitleggen dat mijn gezonde verstand (ghe) zich ook heus wel afvraagt; hoe dan??!

Had ik maar…

Het is zeker niet zo dat ik iets of iemand de schuld geef van dit alles, ondanks mijn commentaar en kritische tong. Ik besef ook dat ik toch echt zelf verantwoordelijk ben voor deze shitload aan bagger. Kom op, ik ben een volwassen vrouw, op middelbare leeftijd bijna.

Ik had toch ook gewoon om hulp kunnen vragen, ik had toch ook mijn bek kunnen opentrekken, ik had ook “Nee” of “Stop” kunnen zeggen in plaats van “Oké” en “Sorry”. Ik had best kunnen toegeven dat ik veel dingen eigenlijk niet kon, of er geen zak van snapte soms. Ik had dingen gewoon kunnen doen in plaats van ze te laten liggen of juist andersom. Ik had op heel veel vlakken echt veel beter mijn best kunnen doen. Echt!

De vraag is alleen of ik dan uiteindelijk niet op hetzelfde punt terecht gekomen zou zijn? Wie weet… misschien wel, misschien niet. Nobody knows! Maar wat ik wel weet is dat het allemaal dus zo maar mis kan gaan. Dat het maar zo lukt om overal tussendoor te glippen, mis te grijpen en te verliezen. Omdat jij en iedereen (de meesten dan) om je heen vooral geleerd hebben om vooruit te kijken, om door te gaan, niet lullen maar poetsen! Omdat we geen tijd hebben voor gemekker en gejank. Doe maar normaal, dan doen we al gek genoeg.

Dat zul je mij nooit horen zeggen, eerder andersom. Want dat normaal is eigenlijk mega gek. Gewoon negeren, gewoon wegkijken en vooral niet voelen. Nou, als je dat maar lang genoeg volhoudt dan word je vanzelf wel gek. Knettergek! Kijk naar mij! 😜

Alles heeft een reden, een bron, een herkomst of een begin. Haha, hoor mij nou! Kom laten we Kumbaya zingen met de gitaar bij het kampvuur.

Tip van Flip

Wat ik eigenlijk wil zeggen, maar dan misschien iets minder zweverig — want dat kan uiteraard ook écht niet:

Heb je zelf ADHD, het vermoeden of is er iemand in jouw omgeving die er (mogelijk) mee te maken heeft? Probeer zo nu en dan eens stil te staan (I know, I know, vet lastig) juist om te luisteren of te voelen. Of soms moet je misschien wel een klein stapje terug doen, juist omdat iets niet gehoord, gezien of gevoeld is.

Een tip van Flip, want ik kan dat zelf namelijk ook niet echt. Haha! Maar ik zou wel willen dat ik dat meer had gedaan. Dus ik ga het zeker meer proberen te doen. Echt! En daarom moet ik nu gauw stoppen, want ik ben nog hartstikke druk!

Volgende keer meer van mijn kommer en kwel. Deze regel is met een Belgisch accent:

Dan neem ik u, als een echte amazone van de nacht, mee naar waar het ganse gat transformeert naar meer diepte en zwartheid…

Hee, daar is ie weer, het gat! Zijn we weer rond, tijd om te stoppen.

Houdoe!

Liefs, Jessica