Een koude kermis
Van jongs af aan ben ik al zeer gevoelig voor prikkels. In mijn jeugd weerhield dit mij er echter nog niet van om leuke dingen te ondernemen en nieuwe ervaringen op te doen. In mijn ‘early twenties’ stond ik avond na avond met vrienden in de kroeg. Vol overgave zong ik mee tijdens concerten en ik danste tot mijn voeten zeer deden op festivals.
De laatste jaren onderneem ik echter steeds minder sociale activiteiten. Vaak heb ik er aan de voorzijde überhaupt al geen puf voor. Andere keren heb ik niet de emotionele veerkracht om de bijkomende prikkels van een sociale activiteit te verwerken. De keren dat ik er dan tóch voor kies om eens lekker out-of-the-box (of eigenlijk out-of-the-house 😉) te gaan, dan kom ik regelmatig van een koude kermis thuis.
Enkele jaren geleden kreeg ik een dagje PinkPop cadeau van mijn man. Wat keek ik er intens naar uit om samen van de live optredens en de sfeer te genieten. Uiteindelijk hebben we de optredens op een groot scherm bekeken, terwijl wij in het gras bij de eet-tentjes zaten. Ik bleek al dat licht, geluid en de voortdurend bewegende mensenmassa’s gewoonweg niet meer te kunnen verwerken.
Op Instagram zag ik recent prachtige beelden van de grootste Kerstmarkt van Nederland. Een magisch en feeëriek landschap vol warmte en sfeer. Enthousiast ging ik dan ook met mijn twee meiden op pad deze herfstvakantie. Binnen tien minuten was ik zo overprikkeld dat ik het liefst in een hoekje ging zitten huilen.
Het moederschap en prikkelgevoeligheid
Nadat ik de man van mijn leven had ontmoet, kwamen we al snel tot de conclusie dat we graag samen een gezin wilden stichten. We voelden aan alles dat we nog niet compleet waren en dat we onze liefde verder wilden delen. Ik ben zielsgelukkig met mijn twee mooie, lieve, grappige meiden. Ik zou dan ook nooit meer zonder ze willen.
Als ik écht heel erg eerlijk ben (en dat is stiekem best heel spannend als iedereen online met je meeleest) dan heb ik wel flink onderschat hoe impactvol het is om kinderen te krijgen, als je zo prikkelgevoelig bent als ik.
Had ik vroeger een intensieve werkdag achter de rug, dan trok ik me ’s avonds rustig terug om weer op te laden. Na een concert of ander intensief evenement, hield ik de dag daarna mijn agenda leeg, om rustig te kunnen ontprikkelen.
Waar het krijgen van kinderen me ontzettend veel geluk, voldoening en vooral heel veel liefde heeft gegeven, ontnam het me tegelijkertijd ook de mogelijkheid om op adem te komen. Om te kunnen herstellen van de vele prikkels die het leven in de huidige tijd met zich meebrengt. Je kunt namelijk geen pauze nemen van het moeder-zijn. De was móet gedaan, de kinderen moeten eten en naar bed gebracht. De verkleedpartijen, zelfverzonnen liedjes en -dansvoorstellingen en de 100.000 ‘Mama!!’s per dag denderen gewoon elke dag door. En of jij nou overprikkeld bent of niet, hun behoefte aan liefde en aandacht blijft precies even groot. (En terecht!)
System overload
Het gevolg? Dat ik me heb ontpopt tot een chronisch overprikkelde, geïrriteerde ‘loedermoeder’. Zo één die eigenlijk nergens puf voor heeft. Die oprecht dolblij is om haar kinderen aan het einde van de werkdag te kunnen knuffelen en tegelijkertijd niet kan wachten totdat ze eindelijk op bed liggen. Zodat er gewoon, héél even, ruimte is voor helemaal niets. En die zich daar dan vervolgens uiteraard óók nog eens mega schuldig over voelt…
Het moederschap is overweldigend. Punt. Zelfs als je van nature in staat bent te ontspannen, er aan denkt om af en toe te eten, drinken en te pauzeren en als je in staat bent om ook nog goed te plannen. Laat staan als deze dingen je niet van nature afgaan. Niet voor niets krijgen zoveel vrouwen pas een diagnose nádat ze kinderen hebben gekregen.
Dit is direct ook de voornaamste reden dat ikzelf behoefte heb aan een diagnose. Om van iemand te kunnen leren hoe mijn brein en mijn lijf nou precies werken. Om te leren begrijpen hoe ik daar het beste mee om kan gaan en hoe ik mijn energie beter kan verdelen. Om me te helpen om niet meer constant zó overprikkeld en oververmoeid te zijn, dat ik om het minste of geringste al uit mijn slof schiet.
En vooruit, wellicht óók wel een beetje in de hoop op wat medicatie, om die kinderstemmetjes nét iets beter te kunnen hebben aan het einde van de dag 😉
Liefs van je loedermoeder
Lees hier wekelijks met onze gastbloggers mee. Ze schrijven over alle onderwerpen rondom ADHD. Een feestje van herkenning!
30 reacties
Echt PRECIES zoals ik het zelf ook voel! Mooi geschreven😍
Heel herkenbaar! Ik ben alleenstaand en zou zo graag nog een tweede kindje willen. De angst dat ik de overprikkeling dan helemaal niet meer aankan, of de gedachte dat ik ‘niet gemaakt ben voor’ een groter gezin spelen elke dag door mijn hoofd. Maar de keerzijde is alle liefde die ik te geven heb. En jij ook! Ik heb ook pas recent de diagnose gekregen. Ik snap je wens voor een diagnose heel goed. Het geeft je richting in de zoektocht naar een invulling van het leven die beter bij je past. Alsof je toestemming krijgt om jezelf beter tegen prikkels te beschermen. Je bent een sterke vrouw. En loedemoeders zijn de leukste moeders 😀 Liefs van nog een loedermoeder
Hallo Fam, dank voor je berichtje en je lieve woorden. We doen allemaal ons best, meer dan dat kunnen we helaas niet doen.
Ik begrijp je dilemma heel goed! Wij hebben ook echt enkele jaren geleden gewacht tot onze tweede. Het is een schat, ze is ontzettend grappig, intens lief en ik zou nooit meer zonder willen. Maar jeetje, wat maken 2 kindjes veel geluid samen 🫣
Ik wens je veel sterkte en wijsheid in het nemen van je beslissing en vooral heel veel liefde toe ❤️
Zooo herkenbaar! Dit is echt gewoon mijn verhaal. Het schuldgevoel, de overweldiging. Het er- altijd- moeten- zijn, constant ‘aan’ staan. Gelukkig wel met een hele lieve man erbij.
Ze zijn nu 11 en 9 en het wordt “makkelijker” om zo nu en dan ruimte voor mezelf te maken. Maar het schuldgevoel blijft zo nu en dan de kop opsteken.
Maar zou ik ze niet meer willen? Echt niet!!
Ik kom er nu in mijn werk als juf ook steeds meer achter waar de crux hem zit. Het kan lange periodes goed gaan en dan is er een best zware periode waar ik het niet meer zie zitten, maar dan kwam er toch weer een opgaande lijn.
En nu… Nu gaat het anders worden. Ik heb 2 maanden geleden mijn diagnose ADHD/ADD gekregen en voor het eerst durf ik dingen toe te geven, te erkennen en misschien straks ook (al lang liggende) knopen door te hakken. En daar helpen blogs zoals de jouwe en de andere dames ook enorm mee. Dank je wel daarvoor! 💜🐿️🙏🏻🙏🏻
Hai lieve Maaike,
Dank voor je open en eerlijke reactie! Als we met zijn allen dingen vaker durven te delen, maken we het wellicht wat makkelijker voor en met elkaar. Dank je wel dat ook jij daar aan meehelpt.
Die rollercoaster is vooral zo lastig hè? Ik hoop dat je nu wat meer rust gaat vinden!
En uiteraard heel erg graag gedaan 🥰🥰🥰
Pijnlijk herkenbaar verhaal. Hier ook een loedermoeder met dito kort lontje en nul energie. Kreeg pas na de diagnose van zoonlief mijn eigen diagnose. Dat hielp zeker in het begrip naar mezelf maar maakt het moederschap er niet gemakkelijker op. Overigens wacht ik nog steeds op het moment dat het “beter” wordt maar helaas is dat moment nog niet aangebroken en vraag ik me af of die ooit gaat komen met een zorgintensief kind.
PS: En ondanks die strubbelingen hou ik zielsveel van onze lieve, grappige en sociale druktemaker en zou ik hem voor geen goud willen missen.
Hai Wieteke, dank voor je open en eerlijke reactie! Wat kan het ouderschap toch tegenstrijdig zijn hé? Ik gun je dat moment dat het ‘beter’ wordt, al is het maar een beetje. Tot die tijd heel veel sterkte gewenst! 🥰
Wauw, het deze tekst had op mij gebaseerd kunnen zijn. Liefs voor jou ❤️
Ah, dank je wel Floortje, ook liefs voor jou ❤️
Hier kersverse moeder met ADHD. Zo blij dat ik de diagnose een paar jaar geleden al heb gehad.
Bedankt voor herkenbaar verhaal 😀!
Tip voor toekomstige ADHD- mama’s: vraag hulp bij de pop-poli. Heeft mij heel veel steun gebracht tijdens zwangerschap en na bevalling.
Hai Rachelle, dank voor je reactie. Wat fijn te horen dat het je heeft geholpen om de diagnose al van tevoren te hebben en dat de pop-poli je ook kon helpen! Dank voor het delen van die tip ☺️ Ik ben voor andere zaken bij de pop-poli geweest destijds en heb ze ook als zeer waardevol ervaren.
Gefeliciteerd met de geboorte van je kindje en veel geluk gewenst!
Dat moest natuurlijk Jeanine zijn, excuus! 🫣😅
Hoi Tessa, wat ontzettend stoer dat je dit hebt geschreven. Het is net alsof je mijn verhaal op papier hebt gezet. Ik sta nu op de wachtlijst voor een ADD diagnose en hopelijk ook medicijnen daarbij. Ik ben de continue chaos in mijn hoofd en overprikkeling zó zat.
En baal er vaak zo ontzettend van dat de allerliefsten in mijn leven (mijn dochter van 10, zoontje van 6 en mijn man) daar dan de dupe van zijn.
Hoop echt dat de behandeling mij ook rust en richting zal geven want ik zit al sinds juni thuis vanwege een arm blessure en dat helpt ook niet mee allemaal.
Nou, heel erg bedankt voor je blog!
Hai Maria, heel graag gedaan! Dank je wel voor je lieve en open reactie ☺️
Uit ervaring weet ik dat langere tijd thuiszitten inderdaad niet echt meehelpt 😅 Ik wens je in elk geval een voorspoedig herstel toe!
Hopelijk kan ook snel je diagnose traject opgestart worden. Probeer mild met je zelf te zijn tot die tijd. Je doet enorm je best, meer dan dat kun je niet doen 🥰
Bedankt voor je openheid! Afgelopen week de diagnose gekregen en nu snap ik pas echt aarom ik heel bewust maar 1 zoon heb. Ik ben niet gek, ik ben gewoon net even wat anders! Meer paste er in mijn koppie gewoon niet bij!
Heel dankbaar voor mijn lieve zoon.. maar houd mn hart vast.. want hij vertoont dezelfde trekjes als mama 🤣🤣
Hai Rachelle,
Graag gedaan! Jij dank voor je reactie ☺️
Dat is nog een hele prille diagnose zeg! Grappig hoe achteraf dingen dan toch ineens op zijn plek vallen hè? Hier ook een dochter die erg op mij lijkt 🫣 Door haar symptomen ben ik juist zelf pas op dit spoor gekomen.
En gek zijn we sowieso niet! En zo anders blijkbaar toch ook niet, als je ziet hoe groot de bende is 🥰
Heel herkenbaar!
Hier ook gediagnosticeerd na het krijgen van mijn oudste zoon. Ik kon het niet allemaal meer bolwerken. Alles uit m’n jeugd viel ook op z’n plek.
Van de prikkels is het ook heel erg herkenbaar. Ik kreeg bijvoorbeeld. ook pittige baby’s. Inmiddels 5 en 1 jaar. Echte koala’s. Continu op of aan mn lijf willen zijn veel onrust amper slaap, inmiddels is de jongste 14maanden en zolang slaap ik dus ook al mega gebroken. Ik vind die babytijd zooo heftig. Ik ben ervan overtuigd dat het komt omdat je niet goed kan ontprikkelen en tot rust kan komen. Altijd aan moeten staan. Ik wilde altijd een groot gezin maar ik kan dat denk ik echt niet aan door m’n adhd. (Daarnaast hebben wij ook ivf nodig gehad) Ik voel me soms echt een heks. Daar baal ik dan ook weer van zodra ze op bed liggen.
Lekker warrig verhaal 😅
Bedankt voor je openheid ik denk dat veel vrouwen gaan reageren met dat het herkenbaar is.
Groetjes Kimberley
Hai Kimberley,
Dank je wel voor je reactie. Het klinkt alsof je het erg pittig hebt momenteel. Ik hoop dat je kindje snel door gaat slapen. Voor mij is slaap in elk geval echt key op het gebied van prikkels kunnen verwerken 🫣
Wees vooral mild naar jezelf, het moederschap is nou eenmaal pittig, die herkennen we in elk geval allemaal hihi.
Mooi geschreven Tessa! Echt heel herkenbaar met mijn meiden van 7 en 3. Vooral ook dat schuldgevoel he.. Ik ben zó ontzettend blij met ze en ik zou me echt geen leven meer zonder ze willen en kunnen voorstellen, maar man wat is het soms zwaar. Hoe dan ook: je bent een topper! En ik weet zeker dat onze kinderen er veel minder “last” van hebben dan wij soms denken of voelen.
Dank voor je eerlijke en lieve reactie Rianne 🥰 Daar hoop ik dan maar op… 🫣
Lieve Tessa, als je moeder ben ik regelmatig getuige van je worsteling met het leven ,werk en de meiden.
Je wilt het je hele leven al zo goed doen maar je voelt je constant machteloos omdat het je niet lukt alle ballen hoog te houden.
Vooral tegenover de meiden voelt het voor jou af en toe als falen.
Maar wat ik ook zie is de onvoorwaardelijke liefde die zij voor jou hebben ook al ben je af en toe n loedermoeder.
Zo slecht doe je het dus niet, ik ben ongelooflijk trots op je en hoop dat het nog lukt een diagnose en medicijnen te krijgen voordat jullie naar t buitenland gaan.
Heel veel liefs van de moeder van de loedermoeder.
Ah, dank je wel 🥰 Mopjes zijn het (ookal mogen ze regelmatig ook achter het behang 😜)
Ik heb door allerlei redenen geen kinderen. En hoewel ik altijd een groot gezin wilde, ben ik achteraf zó blij dat ik geen kinderen heb gekregen. Precies om hetgeen jij beschrijft!
Ik ben nu 49 en heb vorig jaar de diagnose gekregen. Zelfs zonder kinderen lukt het me tegenwoordig amper om niet continu overprikkeld te zijn. Ik werk eraan, heb allerlei hulp, maar het kost simpelweg tijd om mezelf goed te leren kennen met alle nieuwe inzichten. En dan nog de nieuwe strategieën toepassen om met alles om te gaan. Langzaam gaat het beter en uiteindelijk kom ik er wel. Net als jij, je komt er ook, mét je schatten van kinderen! 💞
Hallo Sandra, dank voor je eerlijke en open reactie. Dat is ook nog heel pril, ik kan me goed voorstellen dat dat nog heel hard werken is nu. Hopelijk vallen de dingen snel meer op hun plek voor je. Dank voor je lieve berichtje 🥰
Heel herkenbaar! Goed dat je er zo open over bent. Je bent niet alleen hierin. Ik ga zelf voor de overtreffende trap sinds 4 jaar: ALLEENSTAANDE chronisch overprikkelde, geïrriteerde ‘loedermoeder’ van 2 dochters… (zonder diagnose overigens) Ooit komt er rust in de tent en in mijn hoofd hou ik mezelf maar voor.
Hai Saskia, dank voor je reactie. Jeetje, wat een respect heb ik voor jou. Ik heb nog een topper van een man naast me staan en weet vaak al niet hoe ik het moet doen 🫣 Heel veel sterkte en liefde voor jou!
Wat een fantastisch kwetsbare blog lieve Tessa. Ik denk dat velen van ons neurodivergente moeders zich hier in herkennen – en het misschien niet hardop durven zeggen. Trots op jou. Ik weet niet hoe oud je kinderen zijn, maar die van mij zijn 10 en 14 en die momentjes voor jezelf, die komen écht weer. Misschien duurt het nog eventjes, maar ooooit!
Dank je wel voor je lieve reactie Nienke! ❤️ Ze zijn nu 3 en 6. Zodra ze straks beide naar school gaan zal het hopelijk al iets makkelijker gaan worden… 🥰
Zo blij dat je dit schrijft…. zo herkenbaar dit.
Hier ook gediagnosticeerd toen mijn zoontje 5 was. Heel blij met de diagnose voor meer begrip en erkenning voor mezelf eigenlijk. Jij ook sterkte in dit proces!
Dank je wel voor je reactie! Fijn te horen dat het je zo heeft geholpen ☺️ Dank je wel! 😘