De wetenschap is er ook nog niet helemaal uit, maar de link tussen ADHD en trauma is gigantisch. Ze overlappen elkaar zo enorm dat het soms bijna niet te ontwarren is.
Maar alles is nooit klaar. Wat me vandaag het meest raakte was niet zozeer het schuldgevoel op zich. Dat kennen we allemaal. Maar de manier waarop het schuldgevoel werkt..
Rustig afwachten, dat kan ik niet. Ik wil weten waar ik aan toe ben. Nu. Vind je me leuk? Ja? Zie je het groeien naar meer? Top!
Ik krijg een taak voor mijn kiezen en denk ook: ‘Oh, dat doe ik even.’ Maar het grote verschil is dat ik dat dan dus niet doe.
Je kon je het niet veroorloven om te lang naar een vlinder te kijken tijdens het jagen op een tussendoortje, want voor je het wist was je zelf een snack!Â
Wees dan niet bang om opnieuw hulp te vragen of een tweede mening te zoeken. Dat betekent niet dat je ‘aanstelt’ of ondankbaar bent. Het betekent gewoon dat je jezelf serieus neemt.
Uiteindelijk kennen we ons eigen lichaam en hoofd vaak beter dan we denken.
Ik wil echt op tijd komen. Ik wil afspraken nakomen. Ik wil professioneel zijn. Alleen mijn brein ervaart tijd anders dan mijn intenties. Hoe voller mijn hoofd, hoe meer ik het tijdsbesef kwijt raak. Het is geen onwil, maar onkunde.
De hele dag door had ik de herrie van een drukke ochtendshow op Radio538 in mijn hoofd in plaats van Sky Radio zoals ik dat met medicatie gewend ben. Ik werd er echt gek van.
Met de kennis die er nu is, had ik op 8 jarige leeftijd de welbekende stempel (BAM!) zeker weten gekregen. Dat had mij heel wat kunstjes, extra hard werken, zelfbedachte ezelsbruggetjes en smoesjes verzinnen gescheeld.
