ADHD en een burn-out? Jazekers!

De feestmaand is weer achter de rug (hiephoi!). En ik ben het nieuwe jaar eens fris begonnen. Of nou fris, laat ik het niet mooier maken dan het is. Het nieuwe jaar is begonnen. Nieuwe ronden, nieuwe kansen. En toch zie ik het met wat weemoed tegemoet. Wat gaat het nieuwe jaar mij nu weer brengen, of wat juist niet?

Mijn hoofd bruist altijd, en aan een nieuw begin nog meer, van de ideeën. Allemaal fantastische, sprankelende en oplossende ideeën;

• Een oplossing voor hoe de kat van de buren toch veilig naar binnen kan in zijn eigen huis, wanneer de buren niet thuis zijn.
• Een inventief idee om het woekerende riet in de enorme vijver van mijn schoonmoeder eenvoudig en structureel te snoeien met een zelfbedacht stuk gereedschap.
• Een strak businessplan (geheel uitgewerkt) voor een vriend of vage kennis die misschien overweegt om voor zichzelf te beginnen, over 20 jaar.

En ga zo maar door. Allemaal ideeën die waarschijnlijk helemaal niemand bedenkt. En dat is niet zonder reden. Er is ook helemaal geen vraag naar…

Moet wel zeggen dat het tegenwoordig meestal alleen bij ideeën blijft. Omdat ik weet dat er wellicht weinig animo is voor mijn ‘wilde’ plannen. Sterker nog, mij wordt niets gevraagd. En uiteindelijk zou ik ze toch niet kunnen waarmaken… En dan hoor ik je denken: ‘Niet zo negatief Peppie!!’

Maar ja, zo gaat het toch wel. Ik word deze maand godnondeju 45 jaar, leer mij mijzelf kennen! En ik heb ook heus heel wat uitvoerbare plannen wel uitgewerkt, maar sinds mijn burn-out is het niet veel soeps. Niet dat mijn hoofd ineens gestopt is met het ongevraagd produceren van flamboyante hersenspinsels. Maar ik stapel ze tegenwoordig gewoon op in mijn hoofd. Kan makkelijk!

Dus ADHD en een burn-out? Jazekers! Da’s heel normaal hoor. Of nou ja, normaal ben ik in zijn geheel niet. Maar de combinatie komt super vaak voor. Ik was ook een van de gelukkigen. En zo zijn we weer terug (mocht je al mijn blogs gelezen hebben) bij het vervolg van het zwarte gat. Jeuuhhh!

Gecertificeerd ADHD-er

In het kort: een diagnose en een reeks sessies cognitieve gedragstherapie, die een lachertje bleken. Daarna was ik er volgens de psycholoog helemaal klaar voor om mijn leven met meer zelfinzicht en minder disfunctioneel gedrag voort te zetten als gecertificeerd ADHD-er. Heb uiteraard geen certificaat ontvangen hoor, maar had ‘absoluut wel een dikke pluim verdiend’! Ahh… Fijn hoor, thanks!

Maar niets bleek minder waar. Al snel liep ik juist compleet vast.

Niet met keuzestress welke afslag ik moest nemen, maar gewoon keihard een doodlopende weg, geen toegang, verboden voor onbevoegden. Met alle gevolgen van dien, zoals je in mijn eerder blogs hebt kunnen lezen.

Alle dagelijkse bezigheden, (sociale) contacten, gevoelens en emoties (of juist het uitblijven ervan) draaiden als een mistige waas om mij heen. Er brandde nog een klein lampje maar de kaars was uit. De stekker zat erin maar ik stond op stand-by. Waarschijnlijk was dit een van velen de fantastische beschermingsmechanismen die ons menselijk lichaam kent. Energiebesparing om verdere schade of verspilling te voorkomen. Heel prachtig, maar toch kom je er niet geheel zonder kleerscheuren doorheen. Je zelfbeeld verdwijnt als sneeuw voor de zon, iedere stap bevindt zich op glad ijs, negativiteit en uitzichtloosheid gaan als de bliksem.

Onder andere met als gevolg dat ik met goed fatsoen geen ene fuck meer waard was op de werkvloer. Om maar een voorbeeldje te noemen. Maar, gelukkig is er dan altijd nog de bedrijfsarts. Waar ik na zoveel weken ‘out of order’, zoals de Wet- en regelgeving dat voorschrijft, mocht komen opdraven. Helemaal prima natuurlijk! Zo gaat dat. Een langdurig ‘zieke’ medewerker, niets is hinderlijker voor een werkgever. En dat bedoel ik niet sarcastisch, dit keer niet 😉

No shit Sherlock!

Tijd voor een gedegen plan naar herstel en uiteindelijk terugkeer naar de werkvloer.

Maar als je thuiszit als een verdwaalde goudvis met een kop vol watten, dan wordt dat knap lastig. Niet alleen voor mij natuurlijk, minstens ook voor de bedrijfsarts! Maar ik had het geluk dat de mijne, na een aantal bezoekjes waarin ik zo goed en kwaad als het ging mijn complete verhaal uit de doeken had gedaan, toch al heel snel met DE oplossing kwam.

Let op, komt ie:
“Weet je wat jij moet doen?”
“Eh… nou?”
“Jij moet gewoon wat vaker ‘nee’ zeggen!”

En ergens werkte het. Niet dat het de oplossing was, maar het was als een klap voor mijn bek waardoor ik heel even, vol verbijstering bijkwam. No shit Sherlock!

Waarna de moed mij nog dieper in de schoenen zakte.

Na nog een aantal zinloze sessies, geënt op zijn fenomenale opbouwende teleurstellingen kwamen we uiteindelijk op een punt. Ja, dat moet ik hem nageven. We kwamen op het punt dat ik eindelijk ging inzien wat mij te doen stond. Eieren voor mijn geld. Dat was de enige keuze. Helemaal zelf bedacht, waarbij de bedrijfsarts mij wel per ongeluk over het randje had geduwd. Was het de juiste keuze? Weet ik veel. Ik kon in die tijd niet eens kiezen of ik koffie of thee wilde drinken.

Ik was niet opgewassen tegen zijn opbouwende en wellicht goedbedoelde adviezen en kreten: gewoon vaker nee zeggen, beter voor jezelf zorgen, gewoon doorzetten, niet zeuren, er is toch verder niets aan de hand?

“Eh… Ja, ga ik echt doen! Of moet ik nu ook nee zeggen? En jazeker, dat moet ook. En ja, ik ga nu ook echt doorzetten. En nehh, zal niet meer zeuren, want inderdaad…wat is er nou eigenlijk aan de hand? Niets eigenlijk nee…”

Eindelijk tijd voor mijzelf

En de rest is geschiedenis. Dat was het begin van een heel nieuwe periode, het begin van het einde of het einde van het begin. Of laat ik zeggen, het einde van mijn werkzame leven. Hoppa!

En dat is best wat als je al vanaf je 18e werkt. En hoe. Ik heb altijd superhard gewerkt! Moest mij natuurlijk flink bewijzen. En daarbij ben ik zeker niet altijd binnen mijn comfort zone gebleven, heb ik heus grenzen overschreden. Om mijzelf uiteindelijk compleet te verliezen, 20 jaar later.

Nee… ’t was echt genieten hoor! Eindelijk tijd voor mijzelf, heerlijk genieten van het leven als een nutteloos stuk vlees dat iedere dag opnieuw vergeet wat voor dag het eigenlijk is. Compleet verlost van eigenwaarde en deelname aan de maatschappij.

Maar, gelukkig zijn de voorzieningen in ons kikkerlandje goed geregeld. Niemand hoeft het slecht te hebben. Maar je moet er wel zelf om vragen, de bel hangt er ook voor jou! Maar ja, als je er dan vervolgens niet aan trekt dan wordt het toch heel erg stil. Daarbij, als je je leven lang eigenlijk al een toneelstukje opvoert en kunstjes doet, als wie moet je dan verder? Wie trekt er dan aan die bel en waarvoor?

Geen inkomen en geen uitkering

Dus daar is het gestopt. Punt.

Jawel, deze grapjas is al met al, met wat stuiptrekkingen hier en daar, al ruim 7 jaar werkloos!

Geen functioneringsgesprekken, geen vrijdagmiddagborrels, geen collega’s, geen inkomen…

En zelfs geen uitkering.

Joh, maar die kan je toch ‘gewoon’ aanvragen?!

Ja, dat kan gewoon!

En leg dan maar eens aan een willekeurig volwassen persoon met een beetje gezond verstand uit, waarom je dat dan niet doet. Wist ik het maar.

Zéker niet omdat ik mij daar te goed voor voel, integendeel! En al helemaal niet omdat ik geen inkomen nodig heb. Gelukkig ben ik niet het type impulsieve ADHD’er die inkopen doet alsof haar leven ervan af hangt. Ben grappig genoeg een dikke knieperd eerste klas, twijfel eeuwig voordat ik überhaupt iets koop en heb eigenlijk ook niet veel nodig. Maar heb uiteraard ook kosten en vaste lasten.

Ben al 100 keer bijna uitgeschreven bij mijn ziektekostenverzekering en heb onlangs, met schaamrood op mijn kaken, een excuusbrief naar mijn tandarts moeten sturen. Was er ook daar bijna uitgegooid. Maar dan ook ineens met gezin en al… Begrijpelijk natuurlijk.

Ik dacht heus niet: ‘Laat die gast maar op zijn centen wachten.’ Nee joh, zoiets blijft door je hoofd spoken. Dat ettert. En zo ettert het aan alle kanten. Maar ik kan het niet betalen. Dus: kop in het zand, niet over praten. Ook niet met mijn partner. Handig. Lekker laten rotten.

Ga verdomme dan zorgen dat je zelf weer geld krijgt, als je er zo’n last van hebt?!

En daar komt dan het missende stukje, het grootste defect, het meest afwijkende gedeelte…Niets dus. Maar wel nog meer problemen, schaamte, verdriet, enzovoort, enzovoort! Hoe moeilijk kan het zijn?!

En geloof mij, ik heb zeker een aantal pogingen gedaan om weer aan de slag te gaan. Tenminste, iets voor mijzelf. Met knikkende knieën en een poker face beweren dat ik het nu wel kan. Om dan vervolgens binnen no time te horen dat ik toch niet helemaal voldoe, ontslagen te worden, dankjewel en tot ziens!

What was I thinking…?

Dit is mijn verhaal

Wat een kutverhaal weer hè?! En waarom vertel ik dit eigenlijk allemaal?

Omdat dit mijn verhaal is. Omdat het zo bij mij is gegaan en gaat. En helemaal niemand zou dat zo aan mij kunnen zien, of aan mij kunnen merken. (Heb natuurlijk ook jaren onder een steen gezeten, dan zie je überhaupt niet veel.) Omdat ik iedere dag weer opnieuw mijn fucking best doe om mijn mooiste masker op te zetten. Je gaat je vuile was toch niet buiten hangen?! Of nou ja, nu dus eigenlijk wel! Haha!

Maar nou en?! Dit is geen call for help, medelijden of oehh’s en ahh’s aan mijn adres. Maar wel voor het algemeen belang, voor mijn mede-flappies out there. Niemand laat de boel zomaar in de shit draaien. Een adhd-diagnose hoeft niet per se ‘hallelujah’ te zijn.

Het kan zich ook tegen je keren, je hoeft er niets voor te doen. Gewoon je mond houden en je beter voordoen. Dat kan jij!

Zonder dollen, dit is geen bangmakerij. Maar hopelijk een eye opener. Niets gaat vanzelf weer goed en je ogen stijf dichtknijpen en hopen dat alles snel over is, dat is ’m ook niet. De juiste oplossingen en hulp komen niet vanzelf aanwaaien, maar er is altijd wel een sparkeltje te vinden. Echt! Zelfs voor mij!

Zo heb ik mij inmiddels aardig weten te ontpoppen als handige klusvrouw binnen het bedrijf van mijn man. Ook heus met het nodige gemopper en gepiel, maar kan er ook best een beetje trots op zijn. Ondanks ik iets voor mijzelf zoek, zal ik mij hiervoor ook zeker blijven inzetten.

Ook geef ik weer een paar uurtjes les op de sportschool, een oude liefde die na ruim 7 jaar toch weer op mijn pad kwam. Daar kan ik mij gezin niet van onderhouden, maar het brengt mij zo veel meer dan dat!

En dan dit, de Dopamina’s! Dit is mijn redding geweest, het keerpunt! Ben eindelijk uit de kast gekomen. Of uit het rommellaatje dan.

En iedereen mag het weten!

Ondanks dat ik denk dat de burn-out nog niet uit mijn systeem is, kan ik wel weer een beetje dromen van gewoon weer meedoen en mijn leven op de rit krijgen. Zit ik dus heus niet alleen maar in een neerwaartse spiraal. Kan inmiddels ook alweer heel aardig nutteloze ideeën ophoesten.

Nu weet jij dus, dankzij mijn beknopte uitleg van hierboven (whoeehaa!), waarom ik het wel uit mijn kop laat om die ideeën te delen. Stel je voor! Oh nee, doe ook maar niet…

Hoog tijd om af te sluiten. Daar ben ik ook al zo’n ster in. Volgende keer meer shit & shine!

Wees lief voor elkaar en jezelf <3

Liefs,

Jessica