“Ik dacht altijd dat ik raar en dom was.”

Ik dacht altijd dat ik raar en dom was.

Als kind voelde ik me anders, maar ik kon nooit precies uitleggen waarom. Ik wist alleen dat dingen voor mij moeilijker leken dan voor anderen.

Waarom kon ik niet gewoon opletten tijdens de les?

Waarom vergat ik áltijd mijn huiswerk, ook als ik het écht had gemaakt?

Waarom kon ik in sommige dingen uitblinken en in andere compleet falen?

Waarom voelde ik me altijd ‘te veel’ of juist ‘niet genoeg’?

Voor de buitenwereld was ik gewoon een overenthousiast kind die niet echt gemotiveerd was. “Ze moet gewoon wat beter opletten.” “Wat minder impulsief zijn.” “Iets gestructureerder werken.” Ik moest gewoon wat… minder mezelf zijn, blijkbaar. En dus leerde ik maskeren. Hard werken. Me aanpassen. Alles onder controle houden. Tenminste, dat probeerde ik. Tot een psycholoog me rond mijn 30e verjaardag vroeg:

“Is er ooit gekeken naar ADHD?”

Yep. Ineens viel alles op zijn plek. De constante chaos in mijn hoofd, het gevoel altijd achter de feiten aan te rennen, de intense emoties die me soms overspoelden. Ik was niet moeilijk. Ik was niet lui. Ik was niet ‘gewoon chaotisch’.

Ik heb ADHD.

Mijn diagnose veranderde mij niet. Maar het veranderde álles. Want voor het eerst in mijn leven mocht ik mezelf begrijpen in plaats van veroordelen. Ik mocht leren hoe mijn brein werkt, zonder me ervoor te schamen. En ik mocht stoppen met proberen een versie van mezelf te zijn die nooit voor mij was weggelegd. Sindsdien ben ik aan het afleren, opnieuw leren en steeds meer mezelf aan het worden.

De afgelopen jaren waren een rollercoaster, intens, soms verdrietig, maar ook zo bevrijdend. Want ik geloof nu in mijn kracht, ik omarm mijn chaos, ik weet wie ik ben (en daar is dan stemmetje “en daar ben ik trots op ook!”)

Ik ben niet raar en dom. Ik ben gewoon precies goed. Op mijn eigen, chaotische manier. Ik ben “Typisch Ilse” en dat is een fakking feestje! 🎉

Meer lezen over ADHD bij vrouwen? Lees Dopa Magazine 💜