Cher loopt met haar hoofd in de wolken

“Cher loopt met haar hoofd in de wolken”. Yup, en vanaf kinds af aan ben ik er niet meer vandaan gekomen. Ik fladderde als vrolijk vlindertje de klas rond en kon het met iedereen goed vinden. Taal en rekenen? Dat was niet voor mij weggelegd, ik leefde op creativiteit.

Mijn naam is Cherinda Zwier (28), maar omdat die naam schijnbaar verdraaid moeilijk is te onthouden, houden we het lekker op: Cher.

 *zet vals stemmetje op* DO YOU BELIEVE IN LIFE AFTER LOVE?

Mijn complete jeugd was ik zoekende naar mensen waar ik een voorbeeld aan kon nemen, deze mensen kon ik dan imiteren. De routines, de looks, hun denken en doen. Dit allemaal omdat ik: 1:) niet de energie had om mezelf te zijn, 2:) moeite had met mezelf ontdekken/accepteren, 3:) overstroomde van onzekerheid.

Dit hing samen met een puntje die hier nog niet tussen staat, namelijk dat ik chronisch ziek ben en daardoor tot mijn 26e minimaal kon leven. Energie voor een sociaal leven, sporten of mezelf als persoon neer te zetten? Die was er niet. Zo gebeurde er maar weinig vanaf de buitenkant, maar was het aan de binnenkant nooit stil.

Sinds twee jaar kan ik eindelijk mezelf zijn.

Echt, he-le-maal mijzelf. Mijn brandertje lijkt niet meer op te gaan en nu kom ik geregeld wat obstakels tegen. Van het: eindelijk open staan voor liefde tot werken voor mijn plekje in de maatschappij. Ik heb eindelijk het pretpakket helemaal compleet en ik kan je vertellen… Het is wel wat minder boffen dan ik had gehoopt. Ik heb energie en die uit zich op de vreemde manier. Zoomies, rare geluidjes, intense emoties, helemaal verloren gaan in nieuwe hobby’s en het nooit meer ernaar omkijken. Zo kan ik een eeuwigheid doorgaan, tja, zo nu en dan zit ik mezelf gewoon een beetje in de weg.

Mam, ik denk dat ik ADHD heb…

Er kwamen steeds meer besef momentjes dat iets niet helemaal goed ging in mijn hoofd. Bijv: Toen ik aan een vriend vroeg: “is het wel eens stil ik jouw hoofd?”, keek hij me verdwaasd aan en zei: “ja?…”. Ik dacht nog bij mezelf, ‘je moet wel erg leeghoofdig zijn wil je aan niks kunnen denken.

Maar toen ik niet veel later naast mijn opdrachtgever in de auto zat en de hele tijd aan het babbelen was, gooide hij de: “denk jij ooit wel eens straight na? Gewoon gelijk bij je punt komen?”. Ik legde de weg uit in mijn hoofd en hoe ik tot bepaalde topics kwam. In zijn hoofd was het omslachtig, maar ik snapte het helemaal.

Toen ik langs mijn moeder ging, gooide ik het maar meteen voor haar poezelige pootjes. “MAM, IK DENK DAT IK ADHD HEB”. Ik schreeuwde het nog net niet. “Wat? Nee joh”. Ze was zo stellig, ze kende mij niet anders dan hoe ik was, want thuis kon ik wel mijzelf zijn, deed ik niemand na. Maar dit alleen wanneer mijn energielevel het toestond, want: potverdikkie, die meid kost een hoop energie zeg.

Toen ik het aan vriendinnen vroeg kreeg ik mijn bevestiging, voor hun kon ik ook niet altijd mijn masker ophouden. Op sarcastisch toontje kreeg ik de: “kom je daar nu pas achter?” en de “Ja, sowieso”. Mijn brein die nooit straight kan denken, leek nu voor het eerst mee te werken. Dit alles zorgde ervoor dat ik een hoop dingen nu beter kan linken, zoals school. Dit verklaarde voor mij waarom de rest van de leerlingen in de klas zat terwijl ik daarboven een beetje in de wolken bungelde. Maar ook mijn emoties lijken verdubbeld sinds het volume van de batterij omhoog is gegaan, mijn impulsen zijn nog intenser en geregeld worden mensen geïrriteerd omdat ik te veel enthousiasme zou hebben.

Koningin Uitstel in da house (EYO!)

Ik maak te grote to-do -lijstjes, weet niet meer waar ik mee moet beginnen en lig vervolgens de hele dag in bed door mijn telefoon heen te scrollen. Tot de deadline echt nadert, ik in paniek raak en dan als een malloot begin te werken… Efficiënt? Nee, absoluut niet. Maar hé, we houden de spanning er zo wel goed in!

Met al mijn perfecties en ook imperfecties moet ik leren omgaan. Ik sta hier gelukkig niet alleen in, want ook mijn omgeving zal een hoop over mij en van mij moeten leren. Mijn datende leven? Geen succes. Na de kwetsende woorden “je bent te veel”, “je praat te veel” en geïrriteerde blikken, heb ik de handdoek eerst meer even in de ring gegooid. Slechts om te drogen, later pak ik hem weer op!

Mijn verhalen, de impulsen en andere shizzle zal ik met jullie delen.

Zo is mijn verhaal, ons avontuur!

 

3 reacties

  1. Hallo Cher,
    Wat heb je het mooi en herkenbaar opgeschreven. Dank je wel voor je openheid en krachtige kwetsbaarheid. Petje af.
    Een grote virtuele knuffel van een mede AD(H)Der.

  2. Wouw, wat een herkenning. Als ik ergens enthousiast over ben stuiter ik de pan uit. Als ik een idee in mijn hoofd heb, da ik het helemaal uitwerken in mijn hoofd en word ik steeds enthousiaster. Toen de kinderen klein waren heb ik ADHD medicatie gehad omdat er anders teveel langs me heen ging. Sinds de kinderen zelfstandig zijn ben ik gestopt omdat ik de afgevlakte ik niet leuk vond. Sommige mensen vinden mij ook teveel, maar ik ben blij dat ik mezelf weer ben.
    Laat niemand je vertellen dat je teveel bent. Blijf jezelf.
    Grandioze blog

  3. Wat een fijne blog!

    Wat klinkt er veel enthousiasme en doorzettingsvermogen in door. Respect. 💪🏻 Vooral op het stuk dat je hoort dat je teveel bent of teveel praat. Voor mij herkenbaar, alhoewel ik er zelf meer last van heb dan de mensen om me heen. 🙈 Snel bang dat ik teveel ben, dus veel aan het nadenken en afwegen. 😅

    Maar… Ik leer steeds meer dat ik er mag zijn. Ook met mijn mega enthousiasme en de nodige verbale incontinentie 🤣🤣🤣

    Ben benieuwd naar je volgende blog.

Laat een antwoord achter aan Esther De weijer Reactie annuleren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Joe joe!

Lees hier wekelijks met onze gastbloggers mee. Ze schrijven over alle onderwerpen rondom ADHD. Een feestje van herkenning!

Let's get social

Meer zoals dit lezen?

Zoeken