Wat als je ziet dat je kind zichzelf steeds verder gaat aanpassen? Dat ze probeert minder te praten, minder enthousiast te zijn en vooral niet te veel op te vallen, omdat ze ondertussen weet dat jezelf zijn niet altijd betekent dat je ook geaccepteerd wordt. En dat ze, hoe hard ze ook haar best doet, toch steeds weer het gevoel krijgt dat ze ergens niet helemaal bij hoort.
Wat als je merkt dat school steeds meer spanning oproept? Dat haar zelfvertrouwen met een rotvaart verdwijnt en situaties die voor andere kinderen vanzelfsprekend zijn, voor haar steeds moeilijker worden. Dat het niet meer alleen gaat om schoolwerk of een lastige dag, maar om de voortdurende angst om iets verkeerd te doen, afgewezen te worden of opnieuw buiten de groep te vallen.
En wat als je kind ondertussen zó graag wil dat het lukt? Ze wíl leren, meedoen, vrienden hebben en gewoon een normale schooldag beleven, maar ergens onderweg wordt de spanning zo groot dat haar hoofd en haar lijf niet meer meewerken. Ze blokkeert volledig en kan zelf nauwelijks uitleggen wat er precies gebeurt en jij staat als ouder machteloos toe te kijken naar een kind dat het écht probeert, maar op dat moment gewoon niet verder komt.
En dan begint misschien wel de moeilijkste worsteling van allemaal…. Wat doe je als moeder??? Moet je haar stimuleren om door te zetten, omdat je weet dat vermijden de angst soms groter maakt? Of moet je juist stoppen met duwen, omdat je ziet dat ze steeds verder over haar eigen grenzen gaat? Wanneer help je je kind om te groeien en wanneer vraag je iets wat ze op dat moment helemaal niet kan hebben? Ik kan je vertellen dat die twijfel je als ouder compleet kan opvreten 🥺
Dus ga je op zoek naar hulp. Je spreekt met school, de huisarts, de gemeente en 127 andere betrokkenen. Je probeert uit te leggen wat er gebeurt en vraagt of iemand kan meekijken naar wat je kind nodig heeft. Niet omdat je haar wilt weghouden van school, maar juist omdat je niets liever wilt dan dat ze weer met vertrouwen kan leren en meedoen. Alleen ontdek je al snel dat om hulp vragen niet automatisch betekent dat die hulp ook beschikbaar is.
Voor je het weet, zit je midden in een wereld van procedures, voorwaarden, verantwoordelijkheden en afspraken. Er moeten verklaringen komen, overleggen worden gepland en verschillende instanties moeten eerst hun eigen stappen doorlopen. De jeugdarts, leerplicht, het samenwerkingsverband, een multidisciplinair overleg. Allemaal mensen die vanuit hun eigen expertise iets kunnen betekenen, maar die je kind soms nauwelijks kennen en ondertussen vraag jij je af wie er nu eigenlijk naar het hele plaatje kijkt.
En begrijp me niet verkeerd, want ik heb ook echt wel betrokken mensen gesproken die willen helpen, maar wat als al die goede bedoelingen samen nog steeds niet betekenen dat er daadwerkelijk iets verandert? Wat als er vooral heel veel wordt gepraat over wat er moet gebeuren, terwijl niemand nog precies weet wat je kind aankan? En jij als ouder iedere keer opnieuw moet uitleggen waarom je niet nóg een paar weken wilt wachten voordat er iets in beweging komt.
Ergens onderweg lijkt je kind langzaam te veranderen in een dossier. Er wordt gesproken over aanwezigheid, verzuim, belastbaarheid, zorgplicht en ondersteuningsbehoeften. Die onderwerpen zijn belangrijk hé, maar achter al die woorden zit nog steeds gewoon een kind. Een kind met dromen, talenten en gevoelens, dat niets liever wil dan erbij horen en niet iedere dag tegen haar eigen hoofd hoeft te vechten.
En ondertussen verander je als moeder langzaam in een onbetaalde casemanager. Je belt, mailt, zoekt, leest en probeert alle betrokken partijen met elkaar te verbinden. Je bereidt gesprekken voor, vertelt voor de duizendste keer hetzelfde verhaal en probeert ondertussen ook nog te begrijpen hoe het hele systeem in elkaar zit. En als iedereen weer teruggaat naar zijn eigen werk, ben jij degene die thuis met alle zorgen, vragen en onzekerheden achterblijft…
Misschien is dat nog wel het zwaarste…. Dat je jezelf voortdurend afvraagt of je het wel goed doet. Ben ik te beschermend? Ben ik niet streng genoeg? Geef ik te veel ruimte of verwacht ik juist te veel? Je wilt je kind leren omgaan met moeilijke situaties, maar je wilt haar niet leren dat ze haar eigen grenzen moet negeren om maar aan de verwachtingen van anderen te voldoen en geloof me, het is zo fakking moeilijk om te bepalen waar die grens ligt als niemand je nog kan vertellen wat je kind daadwerkelijk aankan.
En alsof die hele zoektocht nog niet ingewikkeld genoeg is, krijg je ook nog te maken met het onbegrip van de buitenwereld, want mensen hebben al snel een mening over een kind dat niet naar school gaat of over een ouder die besluit dat het zo niet langer kan, over een andere school, aangepaste afspraken of keuzes die van buitenaf misschien niet logisch lijken. Voor je het weet ben je niet alleen bezig je kind te helpen, maar moet je jezelf ook nog non stop verdedigen. Alsof je niet al duizend keer hebt nagedacht over iedere beslissing die je neemt.
Het onbegrip van mensen die dichtbij je staan doet misschien nog wel het meeste pijn, omdat ze simpelweg niet zien in wat voor fakking shithole je ondertussen zit. Ze zien een kind dat thuis is, maar niet alles wat daaraan voorafging. Ze zien de keuzes die je maakt, maar niet de slapeloze nachten, de paniek, de gesprekken en de machteloosheid. Natuurlijk kun je proberen dat allemaal uit te leggen, maar soms ben je zó moe van het steeds opnieuw moeten uitleggen, dat je eigenlijk alleen nog maar hoopt dat iemand zegt: ‘Ik weet niet precies hoe het zit, maar ik vertrouw erop dat jij doet wat je denkt dat goed is voor je kind.’
Hoeveel vrouwen met ADHD zijn zelf precies zo opgegroeid??? Met het gevoel dat ze te druk, te gevoelig, te emotioneel of gewoon te veel waren. Hoeveel van ons hebben jarenlang geprobeerd zich aan te passen aan een wereld die niet altijd begreep hoe hun hoofd werkte? En hoeveel vrouwen zijn zichzelf onderweg kwijtgeraakt omdat ze zo kneiterhard hun best deden om maar gewoon mee te kunnen doen?
Natuurlijk moeten kinderen leren omgaan met tegenslagen en natuurlijk mogen we grenzen stellen en verwachtingen hebben, maar wanneer een kind steeds opnieuw vastloopt, mogen we ons toch ook afvragen of de omgeving wel voldoende aansluit bij wat dat kind nodig heeft? Waarom gaat het zo vaak over hoe we het kind weer passend krijgen binnen het systeem, terwijl we veel minder praten over wat we binnen dat systeem misschien anders zouden kunnen doen?
Ik verwacht geen wereld waarin alles wordt aangepast aan mijn kind, mijn kind is niet uniek (voor mij wel) en ik verwacht ook niet dat iedereen meteen een oplossing heeft, maar ik hoop wel op een wereld waarin we wat vaker écht luisteren. Waarin we niet alleen kijken naar gedrag, prestaties en aanwezigheid, maar ook naar wat daarachter schuilgaat en waarin we niet wachten tot een kind volledig vastloopt voordat we serieus gaan onderzoeken wat het nodig heeft om zich weer te kunnen ontwikkelen.
Als jij dit leest en denkt: holy FAK, dit is precies waar wij nu middenin zitten… dan wil ik je vooral één ding meegeven:
Je bent niet de enige die ’s avonds wakker ligt, omdat je niet weet wat morgen brengt. Niet de enige die zich afvraagt of ze de juiste keuzes maakt, die zich suf belt en mailt en die soms het gevoel heeft dat niemand écht begrijpt hoe zwaar het is.
Ik heb de antwoorden ook niet. Sterker nog, ik ben zelf net zo wanhopig, maar misschien hoeven we elkaar niet altijd oplossingen aan te dragen, maar is het soms al genoeg om te weten dat er ergens een andere moeder zit die precies begrijpt in wat voor shithole je zit en dat je daar dus niet helemaal alleen in staat…..
Lees hier wekelijks met onze gastbloggers mee. Ze schrijven over alle onderwerpen rondom ADHD. Een feestje van herkenning!
