Ik hoorde deze zin vandaag en ik moest even slikken. Niet omdat het me verraste, maar omdat ik hem zo goed ken. Omdat ik hem zelf ook heb gezegd en omdat ik weet hoeveel vrouwen hem elke dag denken zonder het hardop uit te spreken.
We hadden vandaag een VIP-sessie met een klein groepje Dopamina’s. Ik had van tevoren input gevraagd. Wat willen jullie bespreken? Waar lopen jullie op vast? Ik verwachtte van alles. Werk, relaties, de diagnose, de chaos…
Maar de gemene deler was er meteen. Eén ding dat bij bijna iedereen terugkwam: zichzelf altijd als laatste.
De broodtrommels moeten gevuld. De kinderen moeten naar bed. De partner heeft ook een dag gehad. Het huishouden staat te wachten. En jij? Jij komt er wel. Straks. Als alles klaar is.
Maar alles is nooit klaar.
Wat me vandaag het meest raakte was niet zozeer het schuldgevoel op zich. Dat kennen we allemaal wel, maar de manier waarop het schuldgevoel werkt. Het zit niet alleen bij de grote dingen. Het zit in de kleinste momenten. Tien minuten op je bed liggen met een boek, even alleen in de auto blijven zitten, naar boven gaan terwijl de kinderen beneden zijn en dan die stem: maar hij doet het dan in z’n eentje. Maar zij hebben mij nodig en ik ben er toch voor ze…
Ondertussen doet je partner wél die wandeling. Gaat wél hardlopen. Zegt wél gewoon: ik ga even en jij zegt: ga maar, ik regel het wel. Met alle liefde. Echt.
Maar andersom? Dan loopt je hele systeem vast.
Ik heb dat ook gehad. Heel lang. En ik dacht ook dat het aan mijn ADHD lag. Dat mijn hoofd gewoon te druk was om tot rust te komen. Dat ik gewoon niet zo iemand was die kon opladen, bullshit!
Het probleem was niet mijn ADHD. Het probleem was dat ik mezelf jarenlang op de laatste plek had gezet en op een gegeven moment niet eens meer wist wat voor mij opladen betekende. Niet het kopje thee op de bank. Niet de vijf minuten ademhaling die iedereen aanraadt, maar echt voor mij.
Voor mij is opladen soms twee minuten alleen in de auto zitten en één keer hard gillen of in mijn uppie naar de sauna of juist helemaal opgaan in kneiterharde muziek op een festival. Dat werkt voor MIJ…
Dat vind je niet door een lijstje te maken. Dat vind je door eerlijk te zijn over wie je bent en wat je nodig hebt. Zonder het te vergelijken met wat een ander doet. Zonder het te rechtvaardigen, want als jij niet weet wat voor jou werkt, begin dan daar. Niet met een schema of een routine, maar gewoon met de vraag: wat wil ík? Als ik nergens rekening mee hoef te houden?
Ik wil daar ook dit jaar een hele dag aan wijden. Op 6 november organiseer ik ADHDay. En het thema dat ik in mijn hoofd had toen ik dit aan het bedenken was, paste nergens beter dan hier. Voor jezelf kiezen. Like a pro.
Niet als dag vol tips die je toch vergeet of met flipovers en post-its, maar een dag waarop je samen met andere vrouwen die exact hetzelfde voelen als jij, even stilstaat bij wie jij bent. Wat jij nodig hebt en hoe je dat ook echt gaat DOEN.
Liefs Ilse 💜
