Wat ik weiger mijn ADHD-dochter te laten geloven.

Ik weiger dat mijn dochter opgroeit met het idee dat ze ‘te veel’ is.

Ik heb zelf te lang geloofd dat ik minder moest zijn. Minder luid. Minder emotioneel. Minder aanwezig. Dat ik mezelf moest dimmen om erbij te horen.

Als jong meisje leerde ik dat je beter normaal kon doen, want dan deed je al gek genoeg. Maar dat gaat haar niet gebeuren. Ze mag volledig zichzelf zijn.

Ik weiger dat mijn dochter denkt dat haar enthousiasme een last is.

Ze mag zich verliezen in haar passie. Wild dromen. Voluit praten over alles wat haar bezighoudt.

Niemand gaat haar vertellen dat ze “even normaal moet doen” als haar hart overloopt van energie.

Mij werd vroeger verteld dat ik niet zo overdreven moest doen. Maar ik wil dat zij weet dat haar vuur altijd mag branden.

Ik weiger dat mijn dochter leert dat huilen een zwakte is.

Ik was dat kind dat huilde om alles. Te gevoelig, te dramatisch, te snel geraakt.

Maar haar tranen zijn geen zwakte. Ze betekenen dat ze diep voelt, en diep voelen betekent diep liefhebben.

Ik werd aangespoord om me niet zo aan te stellen. Maar zij mag altijd voelen wat ze voelt.

Ik weiger dat mijn dochter zich schuldig voelt omdat ze ruimte inneemt.

Ik heb me jarenlang klein gemaakt. Mijn stem ingeslikt. Mijn energie getemperd.

Maar zij mag voluit leven, zonder sorry te zeggen voor wie ze is.

Vroeger hoorde ik dat ik niet zo aanwezig moest zijn. Maar zij hoeft zich nooit kleiner te maken.

Ik weiger dat mijn dochter denkt dat ze ‘moeilijk’ is.

Ze is niet moeilijk. Ze voelt gewoon méér. Denkt sneller. Leeft intenser.

En dat maakt haar bijzonder, niet lastig.

Ik kreeg vaak te horen dat ik dingen te ingewikkeld maakte. Maar ik wil dat zij weet: haar intensiteit is haar kracht.

Ik weiger dat mijn dochter zich schaamt voor haar impulsiviteit.

Ja, ze is snel. In haar woorden. In haar daden. In haar denken.

Maar de wereld heeft mensen nodig die durven. Die springen. Die leven met volle teugen.

Mij werd geleerd dat ik eerst goed moest nadenken voordat ik iets deed. Maar ik wil dat zij voelt dat ze altijd haar eigen pad mag volgen.

Ik weiger dat mijn dochter zichzelf klein maakt om anderen zich comfortabel te laten voelen.

Ze is vuurwerk, geen waakvlam. Ze is gemaakt om te schitteren.

Ik weiger dat mijn dochter ooit denkt dat ze niet goed genoeg is.

Want dat is de grootste leugen die ze zichzelf kan vertellen.

Ik leerde dat ik altijd beter mijn best moest doen. Maar zij is al precies goed, gewoon zoals ze is.

Welke ‘ik weiger’ voeg jij toe?