Pijn in mijn moederhart

Stel je bent ouder en wil gewoon weten op welk niveau je met je peuter kunt communiceren, omdat ze een beperking heeft. Logisch toch? Nope. Dan krijg je een reeks psychologische testen, want zo werkt dat en dat moet volgens de richtlijnen. Alleen… houden die testen nauwelijks rekening met haar beperking. (De psych wel hoor, wil ik wel even benoemen) HOE DAN?! Hoe kan je zo’n test afnemen, zonder te bedenken dat mijn kind het fysiek vaak niet kan uitvoeren zoals het hoort? Gek hè, dat kindjes zich daardoor minderwaardig gaan voelen. Echt gek…

En dan het onderwijs, wat een drama. Constant vechten, omdat je kind anders denkt en anders leert. Denk je eindelijk dat je een stap vooruit bent met school, krijg je vandaag weer zo’n kutmail. Over dat hij of zij alweer een druppel van school kwijt was. Of ‘nog steeds’ boeken vergeet, ondanks dat er al TWEE sets liggen. “We moeten één lijn trekken, want anders is het oneerlijk tegenover de andere kinderen.” Wat een BS! Natuurlijk kan het wel! ADHD is niet zomaar een smoesje, het is een DIAGNOSE. Vergeetachtigheid is een symptoom. Je vraagt een kind met een gebroken been toch ook niet net als alle kinderen naar binnen te lopen? Die moet geduwd worden. Of niet?! Hoe hard moet ik het schreeuwen voordat iemand het begrijpt?! Iedere keer dat ze zo in herhaling vallen met communicatie als deze, voelt als een klap in het gezicht, waardoor mijn kind zich weer waardelozer voelt. Alsof ze niets goed kunnen doen. Kap hiermee!

Gek hè, dat moeders zoals ik doodop raken van dit gevecht? Gek hè, dat steeds meer kinderen uitvallen in het onderwijs? Gek hè, dat kinderen met een fysieke beperking steeds onderschat worden?

Mijn hart ligt in 100 stukjes. Mijn gedachten gaan naar Lauren. Als ik dacht dat het al intens was met twee ADHD kids, dan wordt dit echt next-level knokken voor mijn unicorn meisje. Want ik weet zeker dat ze slim is. Maar ze kan het niet zeggen hè en haar handjes doen nog niet wat ze wil. Natuurlijk komt het allemaal wel goed, maar deze jaren zijn juist cruciaal voor haar hersenen. En waar moet ik haar straks naartoe sturen als ze 4 wordt? Speciaal onderwijs? Regulier? Mijn maag draait zich om als ik eraan denk.

Wie gaat ons helpen in deze strijd? Wanneer gaan ze eindelijk zien hoe het echt zit? Want één ding weet ik zeker: ook al ben ik strijdmoe en doodop, ik geef niet op. Nooit. 👊🏻

NOTE: Ik begrijp heel goed dat het altijd erger kan, waardoor ik soms denk dat ik niet mag ‘klagen’. Gelukkig blijf ik daar nooit in hangen en maak ik er altijd iets moois van. Speciaal onderwijs voelt (nog) niet passend voor Lautje, regulier ook niet. En dát vind ik moeilijk. Deze gevoelens horen er ook gewoon bij…