Let me explain
Het is niet zo dat ik nu beweer helemaal geen zelfvertrouwen te hebben. Die heb ik wel! Ik weet heel goed wat ik in mijn mars heb, wat ik wel en niet kan. In mijn allereerste blog hier, vertelde ik het vooral te gaan hebben over het leven als twintiger. En als twintiger met veel twintigers om zich heen, durf ik best een conclusie te trekken dat we allemaal maar wat doen. We zoeken allemaal naar hoe we deze levensfase moeten inrichten. En dat – in mijn geval – niet alleen. Ik moet ook nog eens dealen met een verse ADHD diagnose. Die heb ik namelijk nog net geen jaar. Dan denk je: ‘maar Lorin, een jaar is best lang en je kent jezelf al je hele leven. Hoezo moet je nu nog daarover leren?’. Ja, dat is nou net het punt: tot nu toe heb ik vooral leren overleven.
Kritiek
Je zal vast vaker gehoord hebben dat je als ADHD’er veel meer kritiek over jezelf heen krijgt dan ‘normale’ mensen. Daar hoeven we het niet over te hebben. Wat dat in mijn geval heeft gedaan, is een lat creëren die zó hoog ligt… dat ik angst krijg wanneer ik niet het hoogst haalbare haal. Ook heeft al die kritiek ervoor gezorgd dat ik nooit echt mezelf ben geweest en nu denk: ‘maar wie ben ik eigenlijk?’. Ik ben doodsbang uitgelachen te worden, net als vroeger. Ik ben doodsbang ‘nee’ te horen voor iets wat ik wil, omdat ik niet het hoogst haalbare heb. Zoals vroeger. Dan weer ik dat ik het kan, maar door de manier waarop mijn brein werkt, komt dat niet naar buiten. Ik kan wel janken daardoor. Valt iets je al op? Juist. Zoals vroeger. En dat is precies het punt!
Overleven vs leven
Door al die kritiek kruip je in je schulp. Je wil het zó graag goed doen. Je wil zó graag erbij horen, dat je altijd op je hoede gaat zijn. Je gaat ieder miniscuul detail van een situatie analyseren: heb ik de juiste kleding aan? Zeg ik de juiste dingen? Val ik niet te veel op? Ben ik niet lastig? Continue pas je je aan aan je omgeving, of dat probeer je althans. Door de continue angst dat je het verkeerd doet – zonder te weten wat dan wel het goede is – ga je overleven in plaats van leven. En dat is héél vermoeiend, kan ik je vertellen. Nou, ik denk dat je nu wel begrijpt dat, na jarenlang overleven en dan eindelijk snappen waarom je bent zoals je bent, je niet van de ene op de andere dag dat overleven uit kan zetten.
Even terug
Oké even terug naar het ‘fake it ’till you make it’. Het is namelijk mijn strategie om mezelf te laten zien dat ik er mag zijn. Dat ik dingen wél kan. Dat mijn manier oké is. Dat ík oké ben. Want die angst om het fout te doen, uitgelachen te worden en afgewezen te worden, die bewijs ik alleen het tegenovergestelde door iets wel te doen. Door wel mezelf te zijn. Door dingen te proberen. Elke keer dat het me door die YOLO/fake it ’till you make it -instelling tóch lukt… elke keer dat niemand me meer uitlacht maar juist een compliment geeft wanneer ik mezelf ben… Dan durf ik steeds meer mezelf te zijn. De keer daarna dat ik dan in eenzelfde situatie kom, analyseer ik minder. Elke keer heelt er een klein stukje vanbinnen. ‘maar wat doen’, doen we allemaal. Ik hoef het niet allemaal te weten. Ik hoef niet de beste te zijn. Ik mag fouten maken. Ik ben oké zoals ik ben.
Liefs!
