Ik ben vandaag meer dan trots. En dat wil wat zeggen, want ik ben een schoolvoorbeeld van een ADHD’er die niet snel trots is op zichzelf. Ik geloof dat ik de keren dat ik oprecht trots was op iets wat ik bereikt heb in mijn leven, op mijn twee handen kan tellen. Een schouderklopje omdat ik een belangrijk project succesvol heb afgerond? Of iets heel belangrijks gewoon een keertje onthouden had en niet was vergeten? Nope. Ik voel eerder opluchting, dan trots. Maar vandaag ben ik dus wél trots. Als een leren loedel zoals ze hier in mijn dorp zeggen. Of misschien wel alleen mijn ex-schoonvader? Anyway. Waarom ik trots ben? Om dit stukje tekst dat jij nu leest. Mijn allereerste column als dope dame voor De Dopamina’s.
Ik schrijf al jaren van me af. Over van alles en nog wat. Soms is schrijven haast een soort van therapie. Of een slaapmiddel. Dat klinkt misschien gek, maar als ik iets van me afgeschreven heb, dan krijg ik rust. Als mijn brein weer eens te druk is om in slaap te vallen en ik mijn gedachten ondanks alle trucjes die ik ken niet kan stoppen, werkt het voor mij dus om te schrijven waarover ik aan het malen ben. Al is het drie uur ‘s nachts. Geheid dat ik daarna prompt in slaap val.
Nog zo’n ADHD dingetje dat op mij van toepassing is: ik ben een open boek. Er zijn maar weinig persoonlijke onderwerpen waarover ik niet praat of schrijf. Of deel op mijn insta. Ik wil vooral een eerlijk beeld geven van mijn leven. Ik laat het zien als ik shotjes drinkend sta te feesten op Koningsdag, maar óók als ik me kut voel omdat ik iets gegeten heb dat verkeerd valt, of iets anders wat me dwars zit. Mooi weer spelen, daar doe ik niet aan. Ik ben eerlijk en geen showpony. Ik deel dus ook de dingen die niet zo lekker lopen. En de laatste tijd waren dat er nogal wat.
In september 2023 meldde ik me ziek bij mijn werkgever. Ik zat op het randje van een burn-out en ik snapte niet waarom. Ik vind mijn baan namelijk hartstikke leuk, maar toch liep ik helemaal vast. Ik was alleen maar moe. Eerst dacht ik dat het een overblijfsel was van corona. Overprikkeld, moeite met concentreren en dingen onthouden. Maar vooral: moe. Moe wakker worden, moe weer naar bed. Dus meldde ik me maar weer eens bij de huisarts, die me op mijn verzoek doorverwees naar een psycholoog. Mijn oudste dochter heeft ADHD en ik wilde voor eens en voor altijd zeker weten of ze het niet van mij heeft. Ik ben niet hyperactief zoals zij, maar een “dromerig typje” zoals je online leest over ADD (de niet-hypere variant) ben ik echt totaal niet. Meteen de reden waarom ik in het verleden niet doorgepakt heb, want veel dingen waar mijn dochter last van heeft herken ik.
De psycholoog stelde al vrij snel de diagnose ADD. Want van de hele rits aan kenmerken streepte ik toch behoorlijk wat van af. Van eindeloos doorgaan, perfectionisme dat eigenlijk faalangst is, uitputting en burn out, zelfverwijt, overgewicht, people pleasing, problemen met emotieregulatie – je hoeft me maar aan te kijken of ik jank al – vergeetachtig en chaotisch, slecht overzicht in tijd hebben… check check en check!
Inmiddels ben ik acht maanden verder en poe, wat was dit een heftig traject. Ik zit nu aan de medicatie, waardoor ik niet meer de godganse dag moe ben en weer focus heb. Halleluja! Mijn batterij laadt weer op en ik ben bijna volledig hersteld gemeld op mijn werk. Ik heb door de begeleiding van de psycholoog geleerd milder voor mezelf te zijn en ik kan in plaats van mezelf af te branden af en toe keihard om mezelf lachen omdat ik weer eens een impulsieve actie had die misschien niet helemaal zo handig was…. Maar wel ontzettend tof!
Ik ben 44 en ik heb ein-de-lijk geaccepteerd wie ik ben. En ik ben goed genoeg.Dat laatste kan ik wel heel stoer schrijven nu, maar dit is wel mijn ‘trigger’. Mijn hele leven lang heb ik mezelf namelijk structureel aangepast om aan verwachtingen van anderen te voldoen. Of wat ik dácht dat anderen van mij verwachtten. Hoe harder iemand riep dat ik iets niet kon, hoe beter ik mijn best ging doen om het wél te kunnen. Om dan vervolgens hopeloos te falen, waarna dat kritische stemmetje (ik noem haar Truus) helemaal los ging en me afbrandde. Door mijn therapie weet ik nu wat de ADHD-dingetjes zijn. En dat sommige dingen gewoon mijn schuld niet zijn. Omdat mijn brein anders werkt dan anderen. Weet ik wat het is om steun en positieve feedback te krijgen, in plaats van altijd en alleen maar de focus op waar ik niet goed in ben. Truus was ook altijd de hardste schreeuwer over hoe lelijk ik wel niet was toen ik nog dik was. Nu ik door mijn maagverkleining eindelijk slank ben, houdt Truus gelukkig daarover lekker haar mond.
Maar Truus zou Truus niet zijn als ze niet wat anders zou vinden. En dat is dus de trigger: ik ben niet goed genoeg. Jarenlang was dat een kernovertuiging. Van jongs af aan erin gesleten en heftiger door mijn scheiding, overgewicht en al zeven jaar lang single zijn. Een overtuiging waar ik in therapie meer dan hard aan gewerkt heb om los te laten. Daar was ik trots op. Dat ik kon zeggen “ik ben goed genoeg”.
Maar toen kwam de overgang de hoek kijken en begon het hele circus weer opnieuw. Truus is back mensen. Want ADHD en de overgang, dat is me toch een drama! In mijn volgende blog vertel ik je waarom. Maar nu schenk ik mezelf een lekker drankje in en plof ik trots op de bank. Omdat jij, misschien wel mede- Dopamina, mijn stukje tekst leest. Echt hoor. Zelfs Truus is trots.
Liefs,
23 reacties
Wat herkenbaar! De boel op de rails willen krijgen, graag! Maar hoe kom je bij een goede psycholoog terecht die je echt op weg kan helpen met AD(H)D, overprikkeling, extreme vermoeidheid én overgang…. t is mij helaas nog niet gelukt!
Sorry voor de hele late reactie Lies 🙈 Ik heb me heel bewust weer gemeld bij de psycholoog waar ik al eerder therapie gevolgd had. Ik voelde me bij hem erg fijn en had het gevoel dat ik bij hem op de goede plaats zat. Qua dealen met de overgang heb ik aan hem niet zoveel gehad 😉 Daarvoor heb ik me tot mijn huisarts gewend en een speciale overgangsconsulente. Samen hebben we de boel weer op de rit gekregen. Ben jij al bij de huisarts geweest? Want al deze klachten zijn aan elkaar gelinkt. In mijn blog over ADHD en de overgang https://dedopaminas.nl/adhd-en-de-overgang-een-doffe-ellende/ staat meer over hoe ik het heb aangepakt.
Lieve Nienke,
Wat bijzonder om jouw column te lezen.
Hij ontroert me.
Liefs,
Simone
Dank je wel! 🩷
Dank voor je openheid Nienke! En terecht dat Truus trots is. Je bijt maar mooi even het spits af en hoe! Ik ben benieuwd naar je volgende verhalen. Geniet voor nu lekker van deze overwinning!
Liefs Tessa
Aaahw 🫶🏻💜🫶🏻
Dank je wel! 🩷
Terecht dat je trots bent! En wat stoer dat je die stap gezet hebt om die column te schrijven!! (Ik ben verder niet stiekem een tikkeltje best wel jaloers. Durf ik eerlijk voor uit te komen 🤣)
Ik zit nog in het proces om gediagnosticeerd te worden (hopelijk 🤞🏻) maar zelfs het traject ervoor geeft al zoveel herkenning. En gelukkig ook al een heel stuk rust en toch wel acceptatie. Maar ook met de nodige uitdagingen als leerkracht 🤭😆🙈 En als 40- jarige met de overgang nog voor me… Hallo uitdagingen! 😬🤣 Maar… Gewoon blijven ademen, we komen er vast wel. 😉
Ga je nog eens een column doen? Ik houd het in de gaten.
En nu lekker genieten en Truus mag ff de kaken op elkaar houden 😜
Jazeker Maaike, Nienke schrijft iedere maand een blog voor Alle Dagen DRKS 🥳
Ik geloof je meteen dat een baan als leerkracht in combinatie met een (bijna) diagnose. Maar dat gaat helemaal goedkomen 💪🏻 Ik vond het heftig, maar het levert me heel veel op uiteindelijk.
Jaloers zijn is niet nodig hoor! Gewoon zelf ook lekker neerpennen wat je meemaakt. En wie weet….
❤️🙏🏻
Super gedaan! Wow, gewéldig dat je gewoon een column bent gaan schrijven. Ik ben stikjaloers, maar toch gun ik het je😉. Als ik jouw blog aan mijn dochters zou laten lezen zouden ze denken dat het over mij ging (al durf ik niet te zeggen dat ze ook zouden denken dat ik het geschreven heb, want volgens mij schrijf ik wel maar niet goed (genoeg)….Ik ben alleen een beetje ouder, de overgang, daar ben ik een soort van door/overheen, denk ik🤔 Sterkte iig, ik ga niet zeggen dat het makkelijker wordt, wél dat je niet alleen bent. Dus blijf delen en schrijven, je hebt alvast één fan💖
Wat lief dit! 🫶🏻
Aaaah wat een lieve reactie 🩷 Enne, dat je niet goed genoeg schrijft, daar geloof ik dus helemaal niks van!
Dankjewel voor je mooie blog! Hier als waarschijnlijk (zegt de psychotherapeut) ADHD-er, met medicatie via de huisarts geregeld…. te twijfelen aan een diagnose mede criticus. Ik heb tante Cor zelfs beeldend ondertussen…. met grote haakneus en wrat.
Mega nieuwsgierig naar jou nieuwe blog…
Want tja 44 en in de overgang…. met alles uitdagingen van dien.
Oh en TERECHT trots!!! Hou hem vast!!!
Haha ik zie die Cor van jou voor me 🧙🏻♀️.
Over welke diagnose twijfel je als ik vragen mag?
Dank je voor je complimentje. Ik ga mijn stuiterende best doen het vast te houden die trots!
Ohhh zo herkenbaar dit Nienke! Zo fijn om te lezen 💜 bij mij werkt het ook heel fijn om dingen op te schrijven om mijn hoofd uit te krijgen, laat dat nou ideaal zijn als ondernemer 😉 en doordat “we” een open boek zijn, is het voor anderen heel makkelijk om snel een band met ons op te bouwen. Maar ook de onzekerheden herken ik en het eeuwige aanpassen aan wat je dénkt dat andere mensen van je verwachten. Maar no more! Thnx voor je mooie blog 😘
Dank je wel! Mijn diagnose geeft me inzichten en zelfconpassie dit ik eerder absoluut niet had. Ik kijk uit naar jouw blog binnenkort 😊
Ja mensen, ADHD en de overgang, dat is me wat. Een behoorlijk circus inderdaad.
Ik wacht met smart op je volgende schrijfsel. Mooie aftrap zo waarvoor gefeliciteerd en dank.
Lieve groet van een 45-er | diagnose ADHD als 44-er | die elke dag ADHD en overgang als een kip en ei verhaal dwars door elkaar mixt.
Dank je wel Lenneke! Nog een paar weekjes wachten haha. Liefs!
Wat een fijne eerste blog om te lezen en wat een herkenning in je verhaal. Bizar eigenlijk. Ik heb afgelopen november mijn ADHD diagnose ontvangen op mijn 40e. Ook ik heb volgens mij (en volgens mijn vriendin) al last van de aftrap van de overgang en Pffff dat is zeker een circus (en zwaar). Momenteel zit ik thuis in een burn out met depressie, start volgende week mijn schematherapie en ik ben nu al weer bang dat het toch weer niet gaat lukken, dus fijn om ook wat successen te lezen! #vallenenopstaan
Hier om die reden een combi van hormoontherapie en adhd medicatie. Mijn redding. Ik ging 2 jr geleden op mijn 43e naar de huisarts met de prangende vragen: óf ik heb dementie, óf adhd, óf zit in de beginfase van de peri-menopauze Help!? Die laatste twee dus. Oh ja, plus altijd moe. De combi van ondersteunende hormoontherapie en zo nodig adhd medicatie slepen me door dit circus heen. Ik voelde me vrij snel veel beter en minder moe. Succes ladies!
Wat heftig! Succes met je herstel 🩷
Liefs