Sugar rush (oftewel dopamine snoepen)

Mijn relatie met eten is een lastige. Ik ben jarenlang van dieet naar dieet gerend. Kwam aan, viel af. Werd ondertussen steeds dikker en steeds ongelukkiger. De haat voor mijn lijf was net zo groot als mijn postuur. Toen bleek dat ik een veel te hoge bloeddruk en diabetes had, zette ik na 16 jaar jojo’en de stap naar een maagverkleining. Een soort van last resort. Werkt dit niet, dan werkt niks.

Inmiddels ben ik drie jaar verder en meer dan 40 kilo lichter. Ik ben ontzettend blij met mijn keuze voor de operatie. Ik voel me zoveel fijner nu ik weer gewoon bewegen kan en ik weer blij ben met mijn lijf. Toch was mijn relatie met eten lang niet altijd gezond. Zowat elke dag voerde ik een strijd in mijn hoofd. Tegen mezelf en tegen eten. Daar wilde ik van af. Dus ging ik aan de slag.

Mijn ADHD-brein zat vol met zelf opgelegde regels. Vaak zo krom als een hoepel. Zo at ik jarenlang geen ananas omdat er zoveel koolhydraten in zitten en ik dus beter aardbeien kon nemen. Overblijfsel van zwangerschapdiabetes, waar me ooit werd verteld dat er in één schijf ananas net zoveel suiker zit als in een heel bakje aardbeien. Gevolg; aardbeien eten tot ze me de strot uit kwamen en ananas (nota bene mijn lievelingsfruit!) in de ban. Want: teveel suiker. Terwijl ik dus rustig dus ook een zak drop leeg kan vreten. Inmiddels niet meer een hele zak, maar toch. You get the idea.

Voor mijn operatie “mocht” ik van mezelf maar een halve pizza eten. En dan nog bleef dat stemmetje in mijn hoofd maar roeptoeteren. Dat het ongezond was, dat ik vooral zo door moest gaan, Fred Vetklep. Over ongezond gesproken, die gedachten van mij. Want heel eerlijk: het is maar pizza. Nu ik slank ben merk ik dat Truus veel minder schreeuwt, maar toch deel ik voedsel in twee categorieën in: gezond en ongezond. Ik geloof niet dat ik daar ooit van af kom. Ik probeer balans te houden, mijn lijf te voeden in plaats van te vullen. En af en toe gewoon te genieten van iets ‘ongezonds’ zoals een ijsje. Of een patatje. Of een halve pizza – als ik die al opkrijg.

Eén ding blijft een valkuil. En dat zijn snelle suikers. In mijn geval snoep. Want ja, dat snoepen opereren ze dus niet weg. Best jammer. Ik heb het zware vermoeden dat mijn ADHD wel eens de boosdoener kan zijn. Mijn brein denkt rechte dingen soms krom (en andersom trouwens dus ook). Eerder “mocht” ik van mezelf niet te veel snoepen. Nu ik slank ben, kom ik er vaak mee weg. Heb ik opeens zakken drop in de auto waar ik dat voor mijn operatie niet eens in mijn hoofd zou halen! Weg ermee dus, en weer alleen smintjes in de middenconsole. Want ik liep laatst dus serieus vanuit huis naar mijn auto om drop te snaaien. Van de zotte!

Ik wil helemaal niet zo veel snoepen. Ja, het is lekker, maar ik word er niet blij van. Nou zou je denken dat het dan een makkelijke oplossing is; gewoon niet doen. Was het maar zo simpel. En waarom ik dan denk dat mijn ADHD hier een boosdoener is: ik handel impulsief. Zonder na te denken. Waar een ander zich misschien kan inhouden en weet: niet zo handig dit, voeden in plaats van vullen, heb ik het al naar binnen gewerkt. Zonder er ook maar een seconde over na te denken. Om dan achteraf pas te bedenken dat dit niet zo handig was. En er van genoten heb ik ook niet. Hap-slik-weg. Dopamine!! Snelle sugar rush en hatsa ik heb weer energie.