Sorry, geen sorry
Weet je wat aan mijn ziel vreet? Dat ik merk dat we overal sorry voor zeggen. En dan vooral voor de dingen die ons anders maken. ‘Sorry dat ik zoveel praat’, ‘sorry dat ik luid was’. Daarnaast voelen we ons ook nog eens schuldig als we voor onszelf kiezen. Dan vinden we onszelf lui. Dan doen we niet genoeg. Zijn we net (goed) genoeg. Oh, man! Ik word alweer boos als ik erover schrijf. Waarom doen we dit?!
Ik snap het wel
Ja, ergens snap ik het wel. Ik snap waar het vandaan komt. Wij mensen met ADHD krijgen echt gedurende ons leven vaker kritiek: zit stil, niet zoveel praten, beetje minder enthousiast, kom van die bank af, ruim dit eens op, doe dat. Als je dat zo ontzettend allemaal naar je hoofd krijgt, dan snap ik wel dat we gaan denken dat we er sorry voor moeten zeggen als we toch eens té enthousiast zijn. We hebben immers geleerd dat zo enthousiast zijn niet hoort. Dat op de bank zitten gelijk staat aan lui zijn, ook al wil je best de taak doen die je wilde doen maar lukt het niet (halllloooo moeite met taak-initiatie!). Oh, en dat je vooral niet teveel moet praten. Dat is storend. Nee, doe maar niet… ja dag. Hou es effe op met me.
Stop met sorry zeggen
Oké niet als het echt op z’n plek is. Ga je op iemands tenen staan? Zeg dan vooral even sorry. Lijkt me wel op z’n plek. Maar blijf jij thuis omdat je ziek bent? Of ben je enthousiast over je hobby? Zeg maar geen sorry meer. Je enthousiasme doet je stralen en ziek zijn hoort erbij. Voor alle situaties daar tussenin hoef je van mij ook geen sorry meer te zeggen. Die vier letters ‘ADHD’, betekenen namelijk ook dat je het soms écht moeilijk hebt met die taak beginnen. Je bent niet lui als je op de bank zit te scrollen, terwijl je vanbinnen een gevecht voert met dat stemmetje die zegt: sta nou op! Lui zijn is iets heel anders. Lui zijn betekend dat je gewoon willens en wetens niet bereid bent iets te doen. Waarschijnlijk heb je de motivatie echt wel, maar lukt het gewoon niet.
Andere aspecten om geen sorry meer voor te zeggen.
Als je het mij vraagt is er nog meer om geen sorry meer voor te zeggen. Ik heb even een lijstje gemaakt:
– Enthousiast zijn
– Iets nog een keer uitgelegd moeten krijgen
– Vragen om hulp
– Minder druk aankunnen
– Vaker pauzes nodig hebben
– ‘nee’ zeggen als je iets niet wil
En ik denk dat ik nog wel even door kan gaan als ik wil, maar dit is toch even het meest voorname.
Ode aan onszelf zijn
Ja, laten we dat doen. De maatschappij is niet voor onze ADHD-koppies gemaakt. Laten we onze eigen wereld dan zo inrichten dat die wél voor ons gemaakt is. Ik ga in ieder geval niet meer voldoen aan de ongeschreven regels die niet voor mij werken. Boeiend dat ik nog een keer die uitleg moet hebben. Wil je dat ik het goed doe? Leg maar uit dan. Ja. Voor de derde keer. Wil jij dat ik goed werk lever? Dan neem ik een keer extra pauze. En als kers op de taart zeg ik ook keihard ‘nee’ als ik iets niet wil of kan. Tja, mijn huishouden is er een van Jan Steen en soms heb ik een tandpasta vlek op mijn shirt die ik niet zag. Boeiend. Ik doe m’n best. Oh, en ik ben enthousiast, praat veel en ben een gevoelig mens. Niet cool, calm and collected. Nee… colourful, sensitive and bright! Ik ben de hele snoepwinkel en meer. Deal er maar mee. Het spijt me niet.
Liefs!
