Gebruik mij.

Je zal maar anders zijn
Vorige keer had ik het met je over de wereld als ‘dopamine-machine’. Een wereld waarin aandacht krijgen een belangrijkere valuta is geworden dan geld. De laatste tijd denk ik wel meer na over hoe de wereld in elkaar zit en hoe jammer ik het vind dat we er eigenlijk vanuit gaan dat iedereen maar mee moet doen. Je voelt ‘m al aankomen: dat gaat natuurlijk niet. Ik vind het zó bizar dat we mee moeten met die eenheidsworst en dan klagen dat er te weinig innovatie is. We hebben breinen die anders denken en daardoor kansen spotten die je niet eerder zag, maar ho maar als je anders bent. Hè?!

Gerda en Gerard
Want ja, we zijn allemaal anders en heb je een diagnose? Dan ben je waarschijnlijk al helemáál anders. We zijn met onze club ADHD’ers – en andere glitterstickers –  namelijk een kleinere groep dan alle ‘normale’ mensen, zelfs al voelt dat voor de Gerda’s in de samenleving misschien niet zo (sorry als je echt Gerda heet). We kennen er allemaal wel een paar. Van die Gerda’s/Gerards die roepen dat we tegenwoordig allemaal een label hebben en dat we niet meer weten wat werken is en vooral maar normaal moeten doen. Oké, rustig Gerda. Denk aan je bloeddruk! Misschien krijgen meer mensen de glittersticker tegenwoordig, maar we nemen de wereld niet over. Ga maar weer je AVG’tje klaarmaken, Gerda. Het komt goed. 

Tegenstelling als je het mij vraagt
Maar even terug naar het punt dat ik wilde maken: ik vind het jammer dat anders zijn niet gevierd of zelfs gebruikt word. Ja, je leest het goed: gebruikt worden. Ik heb me vaker hardop af zitten vragen waarom bazen en managers zo krampachtig en moeilijk doen over werknemers met een ADHD-diagnose, of welke diagnose dan ook. Ze roepen keihard te willen innoveren en ‘out-of-the-box’ willen denken, maar zodra iemand met een ander brein aankomt en dat gaat doen duwen ze op de rem. Het mag dan vooral niet anders. Ze zijn dan bang dat ze allemaal dingen moeten gaan aanpassen, speciaal voor jou (sowieso… so what? Moet eigenlijk niet boeien maar oké). Ze zijn misschien zelfs bang dat hun oude manier niet de juiste is en ze dat onder ogen moeten komen. Tja, vooruit willen maar doorgaan op je oude manier? Tegenstelling als je het mij vraagt.  

Gebruik die neurodiversiteit!
Maar hallo!? Ik werk anders. Ik denk anders. Ik kan keiveel bijdragen op die manier! Gebruik mijn brein! Laat mij floreren en zet mij op een plek waar ik mijn ding kan doen. Ja, soms moet je daarvoor een uitzondering maken op iets of iets faciliteren (stilteruimte, vaste plek, whatever floats your boat). Ik vraag me écht af waarom neurodiversiteit niet gevierd wordt. Het vraagt een kleine investering van jou als baas of manager om die werknemer te begrijpen, maar je krijgt er waarschijnlijk meer voor terug dan je erin stopte. Het is jammer dat het verstoppen nog steeds de norm lijkt te zijn. 

Verandering begint bij jezelf
Ik doe het zelf ook, uit angst. Dat terwijl ik zó graag ‘gebruikt’ zou willen worden om mijn ADHD. Hoe mooi zou het zijn als ik als werknemer juist ingezet zou worden om mijn ADHD, in plaats van dat het gezien word als lastig en een ‘rugzakje’? Natuurlijk loop ik tegen dingen aan, maar doet niet iedereen dat? Iedereen worstelt wel ergens mee op het werk. Niet alleen mensen met ADHD, ASS of Dyslexie bijvoorbeeld.  Ik denk dat het tijd word om eens opnieuw over de wereld na te denken, want holy shit wat valt er nog veel te winnen! Het klassieke ‘verandering begint bij jezelf’ is hier denk ik enorm van toepassing. We moeten niet meer wachten tot er iets gaat veranderen. Nee, sta op. Draag uit. Vraag om hulp. Zet die verandering in gang! Je kan dat op zoveel manieren doen. Kijk naar Ilse met dit platform of mijn Instagram, maar ook iemand die gewoon uitspreekt in het team ‘ik heb ADHD!’. Wie weet inspireer je een ander. Samen komen we er wel. 

Liefs!