Hee hai, ik zal mij even netjes voorstellen; ik ben Jessica, 44 jaar. Dat doe ik eigenlijk altijd: netjes voorstellen, met een stevige hand (als het kan), oogcontact en een brede glimlach. En meestal gooi ik er nog een scherpe of grappige opmerking in, dan is het ijs gebroken. Zo, klaar! Maar mij écht leren kennen? Dat lukt je niet zomaar!

Super woman wo(I)am

Al bijna m’n hele leven doe ik kneiterhard mijn best om te zijn wie ik dacht te móeten zijn. Altijd afgestemd op de ander. Beleefd, grappig, behulpzaam – Jessica to the rescue! Altijd druk met anderen. Druk met erbij horen. En met 100.000 trucjes om te verbergen dat ik het zelf eigenlijk ook allemaal niet wist. Tja, dus dat. Goed verhaal hè? 🙄

Zeven jaar geleden kreeg ik de diagnose ADHD. Mijn wereld stortte in. Voor mij – werkende moeder van twee, vol sociaal leven, prima gevulde agenda – voelde het allesbehalve als een opluchting. Eerder als falen. Ik was geen super woman (nooit echt geweest, maar ik deed m’n best). En toen viel ik. Hard. In een diep zwart gat.

En toen…

In mijn blogs voor deze te gekke club (“we hebben een clubske opgericht…” 🎶) neem ik je mee in mijn achtbaan – van voor tot na de diagnose. Over hoe ik steeds weer probeer op te krabbelen, hoe het kwartje soms alsnog valt als ik terugdenk aan mijn gekkigheden, mijn geploeter, mijn grappen en copingstrategieën.

Tot later?

Liefs, Jessica