Er is nogal wat gebeurd in mijn leven de afgelopen tijd. Mijn moeder overleed en amper een week daarna werd ik geopereerd en was ik een aantal weken uit de running om te herstellen. Gedwongen stilte. Misschien was dat wel eens goed.
Ik ben namelijk ontzettend goed in tunnelvisie. In mijn dagelijks leven is alles wel op de rit. Ik weet waar ik aan toe ben en ik leef van dag tot dag. De ene dag wonderbaarlijk goed, de andere ren ik van drama naar drama. Niet alleen bij mezelf, maar ook al het drama dat komt kijken bij het in je uppie opvoeden van twee tienerdochters. Best hectisch soms. Maar….. Ik kijk niet verder dan vandaag, morgen, deze week en misschien deze maand. Sta niet even stil om verder te kijken. Om te zien waar ik sta, wat ik wil en of dat wel matcht en of ik eigenlijk wel gelukkig ben. Tunnelvisie dus.
Toen ik zes weken thuis zat, kreeg ik alle ruimte om wél eens stil te staan en buiten de tunnel te durven kijken. En ik wist het stiekem al wel, maar ik heb het gevoel dat ik door het overlijden van mijn moeder weer eens niet-zo-subtiel met de neus op de feiten gedrukt ben. Daar moet ik wat mee, omdat ik dóór wil. Uit die tunnel en me verder ontwikkelen.
Brengt me wel op het volgende punt. Ik weet namelijk nu dus wel wat ik wil en grofweg hoe ik daar moet komen en wat ik daarvoor moet doen. Problem incoming; ik bevries. Ik moet daarvoor zoveel stappen zetten, zoveel dingen regelen dat ik vast sla. In het verleden was dat heel vaak de reden om niet aan mijn dromen te beginnen. Gewoon doordenderen in het dagelijks leven. Terwijl ik dus echt wel wilde, maar niet kon. Good old paralyse. Omdat ik letterlijk niet kán beginnen. Wat zeg ik, verleden. Ammehoela. Dat is het nu gewoon ook. Ik. zit. vast.
En daar komt dan meteen het stomme: bij of voor een ander kan ik het wél. Geldt ook zo voor klusjes in huis. Of schoonmaken. Dat kan bij mij een mega hoge drempel zijn. Zet me bij een ander in huis met een emmer en een poetsdoek en ik heb in een hyperfocus het huis weer helemaal schoon.
Als mijn vriendin een bepaald idee heeft voor laten we zeggen een nieuw bedrijf, dan heb ik in een avondje een heel marketingplan bedacht en een nieuwe WordPress-omgeving gebouwd. Of in elk geval een opzet.
Maar voor mezelf? Total freeze. Het lukt me gewoon niet. Het lastige is dat ik gewoon niet weet waardoor het komt. Als ik het bij anderen en op mijn werk uit mijn handen krijg, waarom lukt het me dan niet voor mijn eigen toekomst? Mijn plannen, mijn dromen, die studie die ik zou willen doen, mijn ik-zou-ooit-nog-zo-graag-een-boek-schrijven, mijn eigen leven basically? Tips anyone? Of biedt iemand zich vrijwillig aan om al het uitzoekwerk voor me te regelen zodat ik aan de slag kan? Kom ik bij jou iets doen waar jij zelf van in paralyse schiet.
14 reacties
Zeer herkenbaar jouw verhaal. Wat mij helpt is om met een vriendin af te spreken en dan mijn creatieve plannen uit te voeren. Ben daar sindskort mee begonnen. Had ik jaren eerder moeten doen.
Dat is een hele goede tip Monique! Dank je wel.
Liefs Nienke
Oooh wat herkenbaar! Bij/voor een ander kan ik álles en thuis is het al een strijd om m’n huishouden voor elkaar te krijgen….ik word er gek van!
Wat fijn deze herkenning! En dat je het deelt dat doe je toch maar even.
Ik weet het antwoord er ook niet op maar ik heb ook zoveel voor andere gedaan en voor mezelf lukt dat gewoon weg niet 123.
Stom toch? Ik heb inmiddels wél al die opleiding gevonden die ik wil doen, dus hé, stap 1 is genomen!
Liefs Nienke
Zo herkenbaar dit! 😅 Heb zoveel ideeën en bedenk ik in mijn hoofd dat ik het even zo doe. Maar dit vervolgens een idee blijft omdat ik gewoonweg niet weet waar te beginnen 😳
Zo ontzettend herkenbaar dit! En zoals ik, voorbij mijn veertiger jaren, bedenk dat ik nog van alles wil, weet hoe het te bereiken, maar gewoon NIET onderneem. Wat is het? Angst? Te veel gedoe? Verandering en daar weer een modus in vinden?
Ik weet het niet 🤷🏻♀️ en ik word er gek van soms haha. Paralyse is echt irritant soms!
Lieve Nienke
Heb je er al eens systemisch naar gekeken? Met bijvoorbeeld een (tafel-) opstelling?
Ik liep hier zelf enorm tegen aan en een paar opstellingen hebben mij enorm veel inzichten gegeven 💫.
Work in process nog, opstelling vanochtend gedaan nadat afgelopen weken deze vraag steeds helderder werd voor mij.
Warme groetjes Cathelijne 🌸
Dat klinkt als abracadabra 🙈 systemisch en tafel opstelling? *rent naar google*
Dank voor je reactie!
Ik stel voor dat we elkaar gaan helpen met onze eigen doelen en zaken voor het bedrijf!
Want ik doe exact hetzelfde! Voor een ander heb ik hoppa direct bergen energie, hyperfocus en ben ik mega efficiënt. Maar voor mezelf blijf ik hangen in 1.000-en ideeën die allen ook echt fantastisch zijn… Maar er is niet 1 idee volledig tot z’n eind uitgevoerd… Zoooo frustrerend!
Goed idee! Stuur me maar een mailtje met iets dat je niet lukt, dan kan ik kijken of ik het voor je kan fixen.
Liefs Nienke
Herkenbaar. Wat mij (een beetje) helpt is Chat GPT vragen het in stappen op te delen. Of, wat ie lastig vond maar wat redelijk gelukt is: vragen om een dag tot dag-planning “ik heb projecten a, b, c tot en met z, die ik dit kwartaal af wil hebben. Verdeel ze in stappen en plan de stappen volgordelijk maar wel door elkaar heen want tussenstappen hebben verschillende deadlines, over de werkdagen tot de kerstvakantie” met daarbij vastgestelde data en werkuren per dag, en dat lukte best aardig. Zelf nog wat getweakt in Word en ik had ineens een beetje overzicht. Pfffffff. Heel veel succes met je life overhaul!
Dank je voor de tip Marthe! Ik gebruik ome ChatGPT ook vaak.