En het heeft minder met discipline te maken dan je denkt
Mensen lachen er soms om, maar tijdblindheid is echt een ding. Ik vind het op zich ook best grappig, af en toe. Maar ik worstel er ook mee. Zo vind ik tijd inschatten lastig, lopen planningen altijd anders, vergeet ik verjaardagen en afspraken en kom ik vaak te laat. That’s me!
Soms loopt het echt uit de hand. Zo vergat ik afgelopen tijd een training die ik moest geven, een coachgesprek en een concert dat ik aan mijn man had gegeven.
Geen onbelangrijke dingen. En daar baal ik van. Dit zijn afspraken waar mensen op mij rekenen. En die ik zelf ook belangrijk vind. Het komt slordig over. Onprofessioneel misschien. Alsof het me niet interesseert. Maar zo zit het dus niet!
Tijd zegt mij eerlijk gezegd niet zoveel
Mensen met AD(H)D herkennen het vaak meteen: tijdblindheid. Dat betekent niet dat je geen klok kunt kijken. Of geen agenda hebt. Of niet weet hoe laat het is. Het betekent dat tijd voor jouw brein minder tastbaar kan voelen. Tien minuten voelt als genoeg tijd. Volgende week voelt nog ver weg. Een taak duurt ‘maar even’. Een afspraak bestaat soms pas echt als hij bijna begint. En soms… glipt er iets tussendoor. Zoals die training en dat concert, die ik door de drukte niet in mijn agenda had gezet.
“Maar jij was altijd zo gestructureerd?”
Laatst zeiden oud-collega’s nog tegen me: “Jij was altijd zo gestructureerd. Echt een perfectionist.” Ik moest lachen. Want eerlijk? Dat was gigantisch hard werken. Dat was niet mijn natuur. Dat was compenseren. Maskeren. Alles drie keer checken. Overcontroleren. Angst om iets te vergeten. Altijd nét iets strakker leven dan nodig voelde. Van buiten leek het georganiseerd. Van binnen kostte het bakken energie.
Nu ben ik relaxter geworden. Milder ook. Ik ken mijn valkuilen beter. Ik heb trucjes. Slimme systemen. Reminders. Dubbele checks. En tóch gebeurt het soms nog!
De goedbedoelde tips en het onbegrip
Wat ik vaak krijg te horen krijg is commentaar en goedbedoelde adviezen:
“Zet het gewoon in je agenda.”
“Zet een alarm.”
“Begin gewoon wat eerder.”
“Je weet toch hoe laat het begint?”
Lief bedoeld, meestal. Maar geloof me: dat kan ik zelf ook bedenken. Het probleem is zelden dat ik niet weet wat handig is. Het probleem zit vaker in het consequent uitvoeren op het juiste moment. Dat is precies waar veel neurodivergente mensen tegenaan lopen. Wat voor de één simpel voelt, kan voor de ander een dagelijkse worsteling zijn.
Ik kan er vaak om lachen. En soms ook heel boos om worden.
Mijn vader zegt al jaren: “Je bent één keer in je leven op tijd gekomen. Dat was toen je werd geboren.” Sterker nog: ik was 2,5 week te vroeg. Ik was zelfs te laat op mijn eigen bruiloft! Echt waar. Ook weer niet de bedoeling, maar de planning liep net weer even anders.
En als ik een keer op tijd ben, krijg ik commentaar van bijvoorbeeld vriendinnen: “Zo Lins… hoe kan het nou? Je bent gewoon op tijd!”
Vaak lach ik mee. Maar soms raakt het me ook. Want mensen zien de grap. Niet altijd de inspanning. Ze zien niet hoeveel energie het mij kost om op tijd te komen. Zeker als tijd voor jou minder vanzelfsprekend werkt. Dat is gewoon keihard werken!
Het is geen onwil
Veel mensen denken bij te laat komen:
- desinteresse
- laksheid
- gebrek aan respect
- slechte planning
Maar het is vaak iets anders. Het is een verschil tussen willen en uitvoeren. Ik wil echt op tijd komen. Ik wil afspraken nakomen. Ik wil professioneel zijn. Alleen mijn brein ervaart tijd anders dan mijn intenties. Hoe voller mijn hoofd, hoe meer ik het tijdsbesef kwijt raak. Het is geen onwil, maar onkunde.
Wat mij helpt
Ik ben niet perfecter geworden. Wel iets slimmer. Wat over het algemeen helpt voor mij:
- alles direct in mijn agenda zetten (gaat dus ook weleens mis 😉)
- dubbele reminders
- denken dat iets eerder begint
- spullen vooraf klaarleggen
- ruime buffers plannen
- niet vertrouwen op ‘dat onthoud ik wel’
En misschien nog wel het belangrijkste: mezelf niet compleet afbranden als het een keer misgaat.
Misschien is dát precies wat neurodiversiteit is
Neurodiversiteit betekent voor mij ook: accepteren dat ieder brein anders werkt. Dat iets wat voor jou logisch of makkelijk voelt, voor een ander ingewikkeld kan zijn. En andersom. We hoeven elkaar niet altijd direct te begrijpen. Maar we kunnen wel wat zachter worden. Nieuwsgieriger. Minder snel oordelen.
Tijdblindheid zal ik altijd hebben. Dat is iets wat bij mij hoort. Net als nog veel meer andere dingen. Maar ik hoef mezelf daar niet meer op af te rekenen alsof ik lui, dom of ongemotiveerd ben. Ik mag verantwoordelijkheid nemen én mild blijven. Dus ja, soms baal ik nog flink. Maar ik lig er gelukkig niet meer wakker van. En dat scheelt me uiteindelijk meer tijd dan welke klok ook.
