Je hebt soms van die momenten dat je even een kleine blunder maakt… Bij mij? Het zijn geen ‘kleine’ blunders. Het zijn volledige catastrofes met vreselijke gevolgen.
En die ‘momenten’? Dat zijn complete dagen. Dagen waarin een zombie-apocalyps plaatsvindt, de zon besluit ermee te stoppen, de wereld officieel vergaat en ik daar middenin sta met koude koffie, met nog 2% batterij en het besef dat dit allemaal is omdat ik op ‘snooze’ klikte.
Ochtend
Als ik iets weet, dan is het wel dat je je wekker nooit moet snoozen. Dat die optie überhaupt bestaat, vind ik al achterlijk. En ondanks het feit dat ik dit weet, leer ik er niks van. Want als ik eenmaal op snooze klik, dan begint een vicieuze cirkel. Ik heb een contentdag, dus ik moet op locatie wat plaatjes schieten. Superleuk natuurlijk! Als mijn camera een paar maanden daarvoor niet kapot was gegaan…
Maar ik was slim (dacht ik)! Ik zou een camera huren, een vet luxe ding zodat de content nóg beter wordt! Zo gezegd, zo gedaan. Ik kom te laat omdat… tja, die snooze knop (die krijgt de schuld). In de shop waar ik mijn camera vandaan zou toveren, was er iets in de administratie niet helemaal goed gegaan…
Shit happens, kan gebeuren.
Middag
Een uur gewacht, eindelijk alles op orde, maar… de specifieke lens die ik vroeg, was niet bijgeleverd.
Again: shit happens… óók dit kan gebeuren.
We proberen de camera uit, iets in de instellingen staat niet goed en de vriendelijke meneer achter de toonbank krijgt dit ook niet gefixt. Niet alleen de camera heeft een error, ik voel de mijne ook langzaam opkomen.
Na twee uur daar te hebben gezeten, tussendoor een broodje Subway te hebben gesnaaid en alle bladen die op tafel lagen te hebben doorgebladerd, besloot ik het hier maar bij te laten. Ik zal mijn oude camera wel gebruiken, dan maar iets minder kwaliteit en langer bezig met de nabewerking.
Maar… dan moet ik helemaal naar huis. Ik had dit zo uitgestippeld dat ik 10 minuten van mijn klant verwijderd was. Ik appte de klant dat ik later zou komen (ik was al een uur te laat).
Natuurlijk weer chaos op de weg. Ik had het kunnen weten: tijd is geen eerlijke tegenstander. Gelukkig was het een flexibele afspraak en was er veel inlooptijd. Dat gaf mijn foutjes iets meer ruimte om minder fout te zijn, of zoiets.
Avond
Eenmaal daar word ik naar boven geleid en krijg ik een ietwat kleine ruimte toegewezen om foto’s te maken. Ik pas er net bij als ik mijn studiolichten heb uitgestald. Ik doe mijn camera aan en… LEEG.
Shit happens, hier ben ik op voorbereid. Ik heb een reservebatterij bij me!
Ik begin met foto’s maken en na drie keer te hebben geklikt krijg ik een melding: ‘geheugen vol’. HUH?! Ik check het geheugenkaartje en was daar al vrij snel klaar mee, aangezien er geen geheugenkaartje in zat.
SHIT HAPPENS, BUT WHY ALWAYS TO ME?!
Emotie, spanning en stress nemen de overhand en even ben ik blij met het kleine kamertje waar ik alleen zat met al mijn spulletjes, omdat ik het liefst de hele wereld bij elkaar wou gillen.
Uiteindelijk is de shoot, wegens grote drukte, verplaatst (pfieuw, want ik kon echt even niet met mezelf).
Ik kocht meteen een nieuwe camera om al deze problemen de volgende keer voor te zijn. Eenmaal thuis pakte ik mijn oude camera erbij en toen… Na alle maanden dood te hebben gespeeld… LEEFDE HIJ WEER?! WHAT THE FLIPFLOP?!
Ik heb hier een wijze les uit gehaald en wil dit graag aan jullie meegeven: als je op snooze klikt, kun je beter de hele dag in bed blijven liggen.
Geniet van jullie dag lieve Dopamina’s, en maak er géén chaos van!
Liefs, Cher.
