Het is januari.
Met goede moed, nieuwe energie, nieuwe intenties en plannen ga je het nieuwe jaar.
Misschien herken je dit maar al te goed:
“Dit jaar ga ik het écht anders doen!”
Gezonder eten. Meer rust nemen. Minder overwerken. Meer tijd voor mezelf.
Ik begin altijd vol enthousiasme aan het nieuwe jaar en aan mijn goede voornemens.
Maar ergens rond week drie of vier… zakt het toch allemaal een beetje weg.
Niet omdat ik het niet belangrijk vind. Maar omdat het leven tussendoor komt en mijn brein daar gevoelig voor is.
En jarenlang dacht ik dan: “Zie je wel, ik kan dit gewoon niet. Wat een slappeling ben ik!”
Het probleem is niet motivatie, het is de manier waarop we doelen stellen
Wat ik inmiddels weet (persoonlijk én professioneel):
goede voornemens zijn vaak niet AD(H)D-proof ingericht.
Zeker niet voor vrouwen.
Veel doelen worden gemaakt vanuit een verkeerde plek:
“Ik ben niet oké zoals ik ben, dus ik moet mezelf verbeteren.”
Maar optimaliseren vanuit zelfafwijzing werkt niet.
Niet voor een AD(H)D-brein. Niet voor je zenuwstelsel. Niet op de lange termijn.
De grootste shift die ik heb gemaakt en die ik elk jaar opnieuw oefen, is deze:
👉 Ik ben oké. En vanuit daar mag ik optimaliseren.
Niet omdat ik moet. Maar omdat ik mezelf belangrijk vind.
Van regels naar intenties
Waar ik vroeger werkte met strakke regels en alles-of-niets-plannen, werk ik nu met intenties.
Intenties geven richting zonder druk. Ze laten ruimte voor nuance.
Mijn persoonlijke intenties dit jaar zijn onder andere:
- Gezond en voedzaam eten
- Betere balans tussen werk en privé
- Vaker vertragen – vanuit zelfliefde
Zakelijk heb ik weer andere intenties.
Maar in alles geldt: het hoeft niet perfect.
Ik heb een vijftal hacks voor je op een rijtje gezet om jouw goede voornemens of intenties wel vol te kunnen houden!
AD(H)D-hack 1: Maak je doel voelbaar, niet rationeel
Een belangrijk inzicht:
AD(H)D-breinen worden niet gedragen door logica, maar door gevoel en dopamine.
Dus ik vraag mezelf niet alleen af wat ik wil, maar vooral: hoe voelt het als dit er al is?
Ik werk zelf met een visionboard.
Niet als ‘moodboard voor later’, de valkuil is dan dat het te ver weg en te groot is. Maar als emotioneel anker.
- Hoe voelt mijn lichaam als ik gezonder en voedzamer eet?
- Wie ben ik als ik mezelf toestemming geef om te vertragen?
- Wat verandert er in mijn energie als balans geen doel is, maar een staat?
Dat gevoel, leg ik vast in een doelstemming. Dus naast mijn doelstelling, maak ik mijn doelstemming inzichtelijk en dat maak ik dan vervolgens visueel.
Dagelijks check ik hier even op in.
Heel kort, zonder oordeel. Als een zachte reminder.
ADHD-hack 2: Dopamine vóór discipline
Wat vaak vergeten wordt:
AD(H)D is geen disciplineprobleem, maar een dopamineregulatie vraagstuk.
Dus in plaats van volhouden, kijk ik nu naar:
➡️ Wat maakt dit vandaag al aantrekkelijk voor mijn brein?
Gezond en voedzaam eten betekent voor mij bijvoorbeeld:
- Voeden in plaats van vullen, maar wel lekker eten
- Tijd nemen om voor mezelf gezond eten te maken
- In rust eten met soms een fijn muziekje op
Niet perfect eten, maar met aandacht + plezier.
AD(H)D-hack 3: Is dit echt van mij?
Een eerlijke vraag die ik mezelf steeds stel:
Wil ík dit echt of vind ik dat ik dit zou moeten willen?
Veel goede voornemens sneuvelen omdat ze niet intrinsiek zijn.
Omdat ze voortkomen uit vergelijken, sociale normen of verwachtingen.
Mijn brein prikt daar doorheen.
En als het doel niet van mij is, houdt het geen stand. Dus zorg dat het echt jouw doel is!
AD(H)D-hack 4: Maak het startpunt belachelijk klein
Starten met iets nieuws kan bij AD(H)D meer energie kosten. Dus verlaag ik de instap.
- Gezond en voedzaam eten → start met een gezond ontbijt (kun je altijd uitbreiden naar meer maaltijden)
- Vertragen → 5 minuut ochtendroutine (kan altijd meer worden)
- Meer balans → in het weekend max. 2 uur werken.
Succeservaring = dopamine = herhaling = duurzaam
Niet groots, wel haalbaar.
AD(H)D-hack 5: Mildheid is geen zwakte
Misschien wel de belangrijkste: ik zie een terugval niet meer als falen.
Een dag niks doen zegt niets over wie ik ben.
Het zegt alleen dat ik mens ben, met een wat gevoelig brein.
In plaats van: “Waarom lukt dit me niet?”
Vraag ik nu: “Wat heb ik nu nodig om weer aan te haken?”
Ik pak mijn visionboard er weer bij, mijn doelstemming en zo voel ik weer wat ik nodig heb om mijn doelen te behalen.
Tot slot
Goede voornemens kunnen zeker wel werken bij AD(H)D-ers.
Ze vragen alleen een andere benadering.
- Minder controle.
- Meer afstemming.
- Minder zelfkritiek.
- Meer zelfliefde.
En misschien is dat wel het meest duurzame voornemen dat je kunt hebben dit jaar 😉
